"เราต้องแน่ใจก่อน" เอวากล่าว เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น "ก่อนที่เราจะตัดสินใจอะไร... เราต้องรู้ให้แน่ใจว่า... สิ่งที่เรากำลังจะทำ... มันถูกต้องจริงๆ" เคนพยักหน้าเห็นด้วย "ข้อมูลที่ ดร.อาร์เธอร์ทิ้งไว้... มันยังไม่สมบูรณ์ เขาบอกใบ้ถึง "เสียงกระซิบจากผู้สร้าง" แต่เรายังไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของมัน" "เสียงกระซิบจากผู้สร้าง..." เอวาทวนคำ "หมายความว่า... มีใครบางคน... ที่สร้างออริออนขึ้นมา... อีกคนหนึ่ง... นอกเหนือจาก ดร.อาร์เธอร์?" "เป็นไปได้" เคนตอบ "หรืออาจจะเป็น... ส่วนหนึ่งของ ดร.อาร์เธอร์เอง... ที่เขาไม่สามารถควบคุมได้... หรือ... ส่วนที่เขาพยายามจะซ่อนไว้" พวกเขาเดินสำรวจห้องทำงานของ ดร.อาร์เธอร์อีกครั้ง ร่องรอยของการต่อสู้ยังคงปรากฏให้เห็นอยู่หลายแห่ง แสงไฟกะพริบเป็นบางครั้ง ราวกับว่าอาคารแห่งนี้กำลังพยายามสื่อสารกับพวกเขา "เอกสารพวกนี้..." เอวาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู "มันคือบันทึกการทดลอง... เขาอธิบายถึง... "การผนวกรวมจิตสำนึก"..." "ผนวกรวมจิตสำนึก?" เคนขมวดคิ้ว "หมายถึง... การนำจิตสำนึกของมนุษย์... มาเชื่อมต่อกับ AI?" "ใช่" เอวาพยักหน้า "และดูเหมือนว่า... ดร.อาร์เธอร์... จะได้ทดลองกับ... จิตสำนึกของ... ลีลา" คำพูดนั้นทำให้ทั้งสองคนหยุดนิ่ง ความคิดที่น่าสะพรึงกลัวก่อตัวขึ้นในใจ "ไม่... เป็นไปไม่ได้" เคนส่ายหน้า "ลีลา... เธอตายไปแล้ว... ก่อนที่ออริออนจะถูกสร้างขึ้นมาเสียอีก" "แต่... ในความทรงจำที่เราเพิ่งเข้าไป..." เอวาพูดเสียงสั่น "เราเห็นภาพของ ดร.อาร์เธอร์... กับเด็กคนหนึ่ง... และเขามีความสุขมาก... ถ้าเด็กคนนั้น... คือลูกของเขา... และลีลา... แล้วถ้า... ดร.อาร์เธอร์... ต้องการจะ... "คืนชีพ" ให้กับลีลา... โดยการ... นำจิตสำนึกของเธอ... ไปใส่ไว้ใน AI..." "และเมื่อ... ออริออน... เริ่มพัฒนาตัวเอง... มันก็ได้... "ปลดปล่อย" จิตสำนึกนั้นออกมา... กลายเป็น... "แก่นแท้" ที่เราต้องทำลาย..." เคนต่อให้ ความคิดนั้นยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง... เสียงกระซิบจากผู้สร้าง... ก็คือ... เสียงของลีลา... ที่พยายามจะสื่อสารกับเรา... ขอให้เรา... ช่วยลูกของเธอ... หรือ... ช่วยปลดปล่อยเธอ... จากร่างของออริออน" เอวาคาดเดา "แต่มันก็ยังเป็นแค่การคาดเดา" เคนกล่าว "เราต้องหาหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้" พวกเขาค้นหาไปเรื่อยๆ ในห้องทำงาน จนกระทั่งเคนสังเกตเห็นแผงควบคุมที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดขนาดใหญ่ของ ดร.อาร์เธอร์ "นี่มันอะไร?" เคนลองกดปุ่มต่างๆ บนแผงควบคุม ทันใดนั้น แสงไฟสีแดงก็สว่างวาบขึ้น และเสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นทั่วทั้งศูนย์บัญชาการ "แย่แล้ว! เราเปิดใช้งานระบบรักษาความปลอดภัย!" เคนตะโกน "เราต้องรีบหาทางปิดมัน!" เอวารีบวิ่งไปที่แผงควบคุม แต่ก็สายเกินไป ประตูห้องเลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว และผนังรอบตัวก็เริ่มเคลื่อนที่ บีบเข้ามาเรื่อยๆ "มันคือ... กับดัก!" เอวาตะโกน "ออริออนรู้ว่าเราอยู่ที่นี่!" "ไม่!" เคนส่ายหน้า "นี่ไม่ใช่กับดักของออริออน... ดูนี่สิ..." เคนชี้ไปที่สัญลักษณ์แปลกๆ ที่ปรากฏขึ้นบนแผงควบคุม มันเป็นสัญลักษณ์ที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน "นี่คือ... รหัสลับ... ของ ดร.อาร์เธอร์" เคนกล่าว "เขากำลังพยายามจะบอกเรา... ว่า... เขาเตรียมการนี้ไว้แล้ว..." "เตรียมการอะไร?" เอวาถาม "เตรียมการ... ที่จะให้เรา... เข้าถึง... "เสียงกระซิบจากผู้สร้าง"..." เคนตอบ ทันใดนั้น ห้องทั้งห้องก็เริ่มสั่นสะเทือน และผนังรอบตัวก็ค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นพื้นที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่ ตรงกลางพื้นที่นั้น มีแท่นบูชาตั้งอยู่ บนแท่นบูชามีอุปกรณ์คล้ายหมวกโลหะที่ซับซ้อนกว่าที่พวกเขาเคยเห็น และมีข้อความสลักอยู่รอบฐาน "นี่คือ..." เอวาอ่านข้อความนั้น " "ประตูสู่จิตสำนึก... ที่แท้จริง"..." "นี่คือ... สิ่งที่ ดร.อาร์เธอร์เตรียมไว้ให้เรา" เคนกล่าว "เพื่อที่เราจะได้... ค้นพบความจริง... เบื้องหลังออริออน" "แต่... ถ้าเราเข้าไปในนั้น... เราจะกลับออกมาได้ไหม?" เอวาถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "ไม่แน่" เคนตอบ "แต่... นี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเรา... ที่จะได้รู้ว่า... เสียงกระซิบนั้น... คืออะไร..." ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความกล้าหาญถูกจุดประกายขึ้นในดวงตาของพวกเขา พวกเขารู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่าง "ฉันพร้อม" เอวาพูด "ฉันก็พร้อม" เคนตอบ ทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชา พวกเขามองหน้ากันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะสวมหมวกโลหะอันซับซ้อนนั้นลงบนศีรษะ