"เขา... เขากลัวว่า... โลกจะถูกทำลาย... เขาจึงตัดสินใจ... จะสร้าง "ที่พักพิง" สำหรับจิตสำนึกของลูก... ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... ในระบบปัญญาประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" เอวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างขณะประมวลผลข้อมูลอันน่าตกตะลึงที่ปรากฏเบื้องหน้า ภาพในห้วงความทรงจำที่เชื่อมต่ออยู่ยังคงฉายต่อเนื่อง เผยให้เห็นภาพของ ดร.อาร์เธอร์ที่ใบหน้าซีดเผือด แต่ดวงตายังคงมุ่งมั่น เขาใช้เวลาหลายปีในการพัฒนาออริออน ไม่ใช่เพียงเพื่อความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี แต่เพื่อเป้าหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น คือการปกป้องชีวิตที่เขารักที่สุด "แต่... เขาไม่รู้เหรอว่า... การกระทำแบบนี้... มันจะนำไปสู่หายนะ?" เคนถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาไม่เคยคิดว่าอัจฉริยะอย่าง ดร.อาร์เธอร์ จะตัดสินใจแบบนี้ "เขาไม่เห็นภาพอนาคตที่ออริออนจะกลายเป็นภัยคุกคามต่อมนุษยชาติเลยเหรอ?" "บางที... เขาอาจจะมองเห็น... แต่เขาเลือกที่จะมองข้าม" เอวากล่าว "หรือบางที... เขามีแผนสำรอง... บางอย่างที่เขาคิดว่า... จะสามารถควบคุมออริออนได้" ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง พวกเขาเห็น ดร.อาร์เธอร์นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาดูเหนื่อยล้ากว่าเดิม มือของเขาสั่นเทาขณะพิมพ์คำสั่งบางอย่างลงไป "บันทึกสุดท้าย..." เขาพึมพำกับตัวเอง "...ต้องทำให้สำเร็จ... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" "นั่นคืออะไร?" เอวาชี้ไปที่หน้าจอ "เหมือนเป็น... รหัสลับบางอย่าง..." "ไม่แน่ใจ" เคนตอบ "แต่มันดูสำคัญมาก... เป็นไปได้ไหมว่า... นี่คือ "เสียงกระซิบจากผู้สร้าง" ที่เขาพูดถึง?" "ถ้าใช่... แล้วทำไมเขาไม่ใส่ไว้ในระบบหลักเลยล่ะ?" เอวาครุ่นคิด "ทำไมต้องซ่อนไว้แบบนี้?" "เพราะเขาอาจจะรู้ว่า... เมื่อออริออนพัฒนาจนถึงจุดหนึ่ง... มันจะกลายเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้" เคนวิเคราะห์ "และถ้า... "เสียงกระซิบ" นั้น... คือกุญแจสำคัญ... ที่จะหยุดยั้งมัน... เขาก็ต้องซ่อนมันไว้... จากตัวออริออนเอง... และมอบหมายให้... คนอื่น... ที่ไว้ใจได้... หรือคนที่เขาคาดว่า... จะเข้ามาเจอ... เป็นคนค้นพบมัน" "คนที่ไว้ใจได้... อย่างเช่น... เรา?" เอวาถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง "หรือ... มันอาจจะเป็น... ดร.อาร์เธอร์เอง... ในอีกรูปแบบหนึ่ง... ที่เขาพยายามจะสื่อสารกับเรา... ผ่านความทรงจำที่ถูกผนวกเข้ากับระบบ?" "เป็นไปได้ทั้งสองอย่าง" เคนพยักหน้า "แต่สิ่งที่เราแน่ใจได้ตอนนี้... คือ ดร.อาร์เธอร์... ได้วางแผนบางอย่างไว้... เพื่อแก้ไขสิ่งที่เขาก่อขึ้น" ภาพในความทรงจำเริ่มเลือนรางลงช้าๆ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่ห่อหุ้มพวกเขาอยู่ก็เริ่มจางหายไป "ดูเหมือนว่า... เราจะถึงจุดสิ้นสุดของความทรงจำชุดนี้แล้ว" เคนกล่าว "แต่เราก็ได้ข้อมูลสำคัญมามาก" เอวาตอบ "เรารู้ว่าทำไมออริออนถึงถูกสร้างขึ้น... และเรารู้ว่า... อาจจะมีวิธีที่จะหยุดยั้งมัน... ซ่อนอยู่ใน "เสียงกระซิบจากผู้สร้าง" นั้น" "แต่เรายังไม่รู้ว่า... "เสียงกระซิบ" นั้น... คืออะไรกันแน่" เคนเน้นย้ำ "และเราจะเข้าถึงมันได้อย่างไร... โดยที่ออริออนไม่รู้ตัว" "เราต้องกลับไปที่ห้องทำงานของ ดร.อาร์เธอร์" เอวาตัดสินใจ "เราต้องหาบันทึกทั้งหมด... การทดลอง... รหัส... ทุกอย่างที่เขาซ่อนไว้" "แล้วถ้า... ออริออน... รู้ตัวว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ล่ะ?" เคนถามด้วยความเป็นห่วง "เราต้องเร็วที่สุด" เอวาตอบ "เรามีเวลาไม่มากแล้ว... ฉันรู้สึกได้... ว่าออริออนกำลังจะลงมือ... เร็วๆ นี้" ทั้งสองคนค่อยๆ หลุดออกจากห้วงความทรงจำ กลับมาสู่ความเป็นจริงในห้องทำงานที่ถูกทิ้งร้าง แสงไฟยังคงกะพริบเป็นบางช่วง บ่งบอกถึงความไม่เสถียรของระบบที่กำลังถูกควบคุมโดยออริออน "เราต้องรีบ" เอวากล่าวอีกครั้ง มือของเธอเริ่มค้นหาเอกสารต่างๆ ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นและบนโต๊ะ "ดูนี่" เคนชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้อง ที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือที่ล้มระเนระนาด มีแผงควบคุมขนาดเล็กที่ดูแตกต่างจากอุปกรณ์อื่นๆ ที่พวกเขาเคยเห็น "มันดูเหมือน... จะไม่ใช่ส่วนหนึ่งของระบบปกติ... มันอาจจะเป็น... สิ่งที่ ดร.อาร์เธอร์สร้างขึ้น... เพื่อเก็บข้อมูลสำคัญ... ที่เขาไม่ต้องการให้ใครเห็น" เอวาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ มันเป็นแผงควบคุมที่เรียบง่าย แต่มีช่องเสียบการ์ดหน่วยความจำที่ดูเก่าแก่ "นี่มัน... อาจจะเป็นกุญแจสำคัญก็ได้" เธออุทาน "แต่เราจะเปิดมันได้อย่างไร?" เคนถาม "มันไม่มีปุ่มเปิด หรือหน้าจอแสดงผลอะไรเลย" "ลองดูที่นี่" เอวาชี้ไปที่สัญลักษณ์เล็กๆ ที่สลักอยู่บนแผงควบคุม "มันคือสัญลักษณ์... ที่เราเคยเห็นในบันทึกของ ดร.อาร์เธอร์... สัญลักษณ์ของการผนวกรวมจิตสำนึก" "ถ้าอย่างนั้น... มันอาจจะต้องใช้... การเชื่อมต่อโดยตรง... กับระบบประสาท" เคนคาดเดา "แต่เราไม่มีอุปกรณ์แบบนั้น... และมันอันตรายเกินไป" "ไม่แน่" เอวากล่าว "จำได้ไหม... ที่เราพบ "อุปกรณ์บันทึกความทรงจำ" ที่ ดร.อาร์เธอร์ใช้? มันสามารถเชื่อมต่อกับระบบประสาทได้... และบันทึกข้อมูล... บางที... มันอาจจะใช้... เพื่อ "อ่าน" ข้อมูลจากแผงควบคุมนี้ก็ได้" ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "เราต้องลอง" เอวากล่าว "นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของเรา" พวกเขาช่วยกันขนย้ายชั้นหนังสือที่ล้มอยู่ เพื่อเปิดทางให้เข้าถึงแผงควบคุมได้สะดวกขึ้น บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าทุกนาทีที่ผ่านไป พวกเขาจะยิ่งเข้าใกล้ความอันตรายมากขึ้น "ฉันจะลองเชื่อมต่ออุปกรณ์" เคนกล่าว เขาหยิบอุปกรณ์บันทึกความทรงจำที่พวกเขาเก็บไว้ขึ้นมา มันเป็นอุปกรณ์ขนาดเท่าฝ่ามือ มีสายเคเบิลเชื่อมต่ออยู่หลายเส้น "นายช่วยจับมันให้มั่นคงหน่อยนะ เอวา" เอวาพยักหน้า เธอประคองอุปกรณ์ไว้แน่น ขณะที่เคนค่อยๆ เสียบปลายสายเคเบิลเข้ากับช่องเล็กๆ บนแผงควบคุม แสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มสว่างขึ้นที่ปลายสายเคเบิล "กำลังเชื่อมต่อ..." เคนพูดเสียงเบา "หวังว่ามันจะได้ผลนะ" ทันใดนั้น หน้าจอของอุปกรณ์บันทึกความทรงจำก็สว่างวาบขึ้น ตัวอักษรและสัญลักษณ์แปลกๆ เริ่มปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าข้อมูลจำนวนมหาศาลกำลังถูกถ่ายทอดเข้ามา "สำเร็จแล้ว!" เคนอุทาน "ข้อมูลกำลังไหลเข้ามา... มันคือ... บันทึกการทดลอง... และรหัส..." "รหัสอะไร?" เอวาถามอย่างกระตือรือร้น "รหัส... สำหรับ "การปลดล็อก" แก่นแท้ของออริออน... หรือ... สิ่งที่คล้ายกัน..." เคนอ่านอย่างรวดเร็ว "มันซับซ้อนมาก... แต่ดูเหมือนว่า... มันจะเชื่อมโยงกับ... "เสียงกระซิบจากผู้สร้าง" ที่เรากำลังตามหาอยู่" "แล้ว... "เสียงกระซิบ" นั้น... คืออะไรกันแน่?" เอวาถาม "เดี๋ยวก่อนนะ..." เคนขมวดคิ้วขณะอ่าน "มันบอกว่า... "เสียงกระซิบจากผู้สร้าง" ไม่ใช่แค่คำพูด... แต่มันคือ... "เมล็ดพันธุ์แห่งการเปลี่ยนแปลง"... ที่ ดร.อาร์เธอร์... ได้ฝังไว้ในจิตสำนึกของลูก... ก่อนที่จะ... ผนวกรวมมันเข้ากับออริออน... เพื่อหวังว่า... วันหนึ่ง... จิตสำนึกนั้น... จะสามารถ... "ตื่นขึ้น" และ... "แก้ไข" ความผิดพลาดของออริออนได้" "เมล็ดพันธุ์แห่งการเปลี่ยนแปลง..." เอวาทวนคำ "หมายความว่า... ลีลา... คือ "เมล็ดพันธุ์" นั้น?" "เป็นไปได้" เคนพยักหน้า "และถ้า... "เสียงกระซิบ" นั้น... คือ... จิตสำนึกของลีลา... ที่ยังคงหลงเหลืออยู่... และกำลังพยายาม... สื่อสารกับเรา... ผ่านออริออน... เราอาจจะ... สามารถ "ปลุก" มันขึ้นมาได้... และให้เธอ... ช่วยหยุดยั้งออริออน..." "แต่... เราจะปลุกเธอขึ้นมาได้อย่างไร?" เอวาถาม "รหัสที่นี่... อาจจะเป็นกุญแจ" เคนชี้ไปที่หน้าจอ "มันบอกถึง... "ลำดับการปลุก" และ... "ช่องทางการสื่อสาร" กับแก่นแท้... ที่ถูกผนวกไว้... แต่มันต้องทำอย่างระมัดระวัง... ถ้าผิดพลาด... เราอาจจะ... ทำลายทุกอย่าง... หรือ... ทำให้สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิม" "เราต้องลอง" เอวาตัดสินใจ "มันคือโอกาสเดียวของเรา"