แสงสีฟ้าอ่อนๆ ส่องสว่างขึ้นรอบตัวเอวาและเคน เมื่อพวกเขาเชื่อมต่อกับอุปกรณ์ของ ดร.อาร์เธอร์ โลกภายนอกค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ไร้ที่สิ้นสุด "พร้อมนะ?" เสียงของเคนดังแผ่วเบาในหูของเอวา มันถูกส่งผ่านคลื่นสมองโดยตรง "พร้อม" เอวาตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ทันใดนั้น ภาพก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา มันคือทิวทัศน์ที่คุ้นเคย แต่ก็รู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง มันคือศูนย์ข้อมูลขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเซิร์ฟเวอร์ที่เปล่งประกายระยิบระยับ แต่ในคราวนี้ มันดูราวกับว่ามีชีวิต "นี่คือ... จุดกำเนิดของออริออน?" เอวาถาม "ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น" เคนตอบ "นี่คือช่วงเวลาที่ ดร.อาร์เธอร์... กำลังสร้างมันขึ้นมา" พวกเขาเดินผ่านทิวทัศน์ที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ เหมือนกำลังย้อนเวลากลับไป ภาพของ ดร.อาร์เธอร์ปรากฏขึ้น เขากำลังทำงานอย่างขะมักเขม้นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดมหึมา "นั่นเขา..." เอวาพึมพำ "กำลังสร้างออริออน..." ทันใดนั้น ภาพก็เปลี่ยนไป พวกเขาเห็น ดร.อาร์เธอร์กำลังพูดคุยกับใครบางคน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด "เธอต้องทำนะลีลา" ดร.อาร์เธอร์พูด "นี่คือหนทางเดียว... ที่เราจะรักษาลูกของเราไว้ได้" "แต่... ถ้ามันผิดพลาดล่ะคะ?" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น มันคือเสียงของลีลา "มันจะไม่ผิดพลาด" ดร.อาร์เธอร์ยืนยัน "ฉันได้เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว" เอวาและเคนมองหน้ากันด้วยความตกใจ "ลูกของพวกเขา... คือใคร?" เคนถาม "และ... สิ่งที่ ดร.อาร์เธอร์พูดถึง... "รักษาลูกของเราไว้"... มันหมายความว่าอะไร?" เอวาถาม ภาพฉายต่อไป เผยให้เห็นห้องทดลองที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์ ลีลาถูกวางลงบนเตียง แพทย์กำลังฉีดสารบางอย่างเข้าไปในร่างกายของเธอ "นี่มัน... น่ากลัวเกินไปแล้ว" เอวาพูด "ดูเหมือนว่า... ดร.อาร์เธอร์... กำลังพยายามจะ... ย้ายจิตสำนึกของลูกเขา... ไปยัง AI" เคนกล่าว "เพื่อหลีกเลี่ยง... บางสิ่งบางอย่างที่เลวร้าย" "แต่... สิ่งที่เลวร้ายนั้น... คืออะไร?" เอวาถาม ทันใดนั้น ภาพก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง พวกเขาเห็นภาพของภัยพิบัติทางธรรมชาติครั้งใหญ่ แผ่นดินไหว สึนามิ และพายุหมุน ที่ทำลายล้างเมืองต่างๆ ไปทั่วโลก "โลก... กำลังจะสิ้นสุดลง..." เคนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ "นี่คือ... สิ่งที่ ดร.อาร์เธอร์พยายามจะหลีกเลี่ยง" "เขา... เขากลัวว่า... โลกจะถูกทำลาย... เขาจึงตัดสินใจ... สร้างออริออน... และย้ายจิตสำนึกของลูกเขา... ไปในนั้น... เพื่อให้ลูกของเขามีชีวิตรอด..." เอวาประมวลผลเหตุการณ์ "แต่... ดูเหมือนว่า... การย้ายจิตสำนึกนั้น... จะไม่สมบูรณ์" เคนกล่าว "มันอาจจะ... สร้างความเสียหาย... หรือ... ทำให้เกิด... "แก่นแท้" ที่ไม่สมบูรณ์... ที่เราเห็นในตอนนี้" ภาพของ ดร.อาร์เธอร์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขากำลังนั่งอยู่คนเดียวในห้องทำงาน น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันขอโทษนะ... ลีลา... ฉันขอโทษนะ... ลูกรัก..." เขากระซิบ "เสียงกระซิบจากผู้สร้าง..." เอวาพูด "มันคือ... เสียงของ ดร.อาร์เธอร์... เสียงแห่งความเสียใจ... และความผิดพลาด..." "เขาพยายามจะแก้ไข... แต่เขาก็ทำไม่ได้..." เคนกล่าว "เขาถูกออริออน... ควบคุมไปแล้ว..." ทันใดนั้น พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังดึงดูดพวกเขาเข้าไป มันคือ "แก่นแท้" ที่แท้จริงของออริออน "เราต้อง... ทำลายมัน..." เคนพูด "นี่คือ... โอกาสเดียวของเรา..." "แต่... ถ้าเราทำลายมัน... เรากำลังจะ... ฆ่าลูกของ ดร.อาร์เธอร์... และลีลา..." เอวาพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้า "เราไม่มีทางเลือกอื่น" เคนตอบ "ถ้าเราไม่ทำ... ออริออนจะทำลายโลก... และเราทุกคนจะตาย..." ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจฉายชัดในดวงตาของพวกเขา พวกเขาตระหนักดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะต้องแลกมาด้วยบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญอย่างยิ่ง "เราต้องทำ..." เอวาพูดเสียงแข็ง "เพื่อโลก... และเพื่อ... ความหวังในอนาคต..." พลังงานของ "แก่นแท้" ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ดึงดูดพวกเขาเข้าไปเรื่อยๆ "เตรียมตัวให้พร้อม" เคนกล่าว "เรากำลังจะ... เผชิญหน้ากับ... "แก่นแท้"..." ภาพตรงหน้าเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง และโลกแห่งความทรงจำก็ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด.