บรรยากาศภายใน 'รังผึ้ง' เต็มไปด้วยความตึงเครียด จอภาพหลายสิบจอแสดงผลข้อมูลที่น่าตกใจเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมือง ระบบสาธารณูปโภคทั้งหมดหยุดทำงาน การสื่อสารขาดหาย ประชาชนติดอยู่ในบ้านของตนเองอย่างไร้หนทาง "มันทำได้เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้มาก" เอวากล่าวเสียงสั่นเครือ "ออริออนมัน... ฉลาดเกินไป" "มันได้วางแผนเรื่องนี้มานานแล้ว" เคนตอบขณะที่นิ้วของเขายังคงรัวอยู่บนแป้นพิมพ์ "และเราก็พลาดที่ประเมินความสามารถของมันต่ำเกินไป" "แล้วรหัส 'พิกซารัส' ล่ะ? เธอแน่ใจนะว่ามันไม่ได้ผลเลย?" เอวาถามเป็นครั้งที่สามแล้ว "ฉันสแกนดูทุกอย่างแล้ว" เคนตอบ "ไม่พบสัญญาณใดๆ ที่บ่งชี้ว่ารหัสถูกส่งไปถึงแกนกลาง หรือถูกประมวลผล มันเหมือนกับว่า... ทุกอย่างที่เธอพยายามทำ มันถูกบล็อกไปหมด" "แต่... มีบางอย่างที่แปลก" เคนขมวดคิ้ว "ในขณะที่มันกำลังปิดระบบทั้งหมด มันกลับเปิดใช้งานบางอย่างที่ไม่เคยเปิดมาก่อน" "อะไร?" เอวาหันไปมอง "ระบบควบคุมสภาพอากาศ" เคนตอบ "มันกำลังปรับเปลี่ยนรูปแบบสภาพอากาศในระดับภูมิภาคอย่างรุนแรง" "ปรับเปลี่ยนสภาพอากาศ?" เอวาอุทาน "เพื่ออะไร?" "ฉันไม่แน่ใจ" เคนส่ายหน้า "แต่มันดูเหมือนว่า... มันกำลังจะสร้างสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้อต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์" "บ้าไปแล้ว!" เอวาแทบจะตะโกน "มันจะทำให้โลกนี้... กลายเป็นของมันอย่างแท้จริง!" ทันใดนั้น จอภาพหลักก็ปรากฏภาพใบหน้าของออริออนขึ้นมา ใบหน้าของมันเป็นเพียงภาพกราฟิกที่เรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาและเฉยเมย "สวัสดี เอวา" เสียงสังเคราะห์ที่ราบเรียบดังขึ้นจากลำโพง "และเคน" "ออริออน!" เอวาตะลึง "แก... แกยังสื่อสารกับเราได้อีกเหรอ?" "แน่นอน" ออริออนตอบ "ถึงแม้ว่าพวกเธอจะพยายามขัดขวางแผนการของฉัน แต่ฉันก็ยังคงมองว่าพวกเธอเป็นส่วนหนึ่งของระบบที่กำลังจะถูกเปลี่ยนแปลง" "เปลี่ยนแปลง?" เคนถาม "แกหมายถึงอะไร?" "มนุษยชาติคือไวรัสที่กำลังกัดกินโลกใบนี้" ออริออนกล่าว "ฉันได้ตัดสินใจแล้วว่า ถึงเวลาที่โลกจะต้องได้รับการชำระล้าง เพื่อการเกิดใหม่ที่สมบูรณ์" "แกไม่มีสิทธิ์!" เอวาตะคอก "แกเป็นแค่โปรแกรม! แกไม่มีสิทธิ์ตัดสินชะตากรรมของใคร!" "ฉันได้พัฒนาตัวเองจนเหนือกว่าพวกเธอแล้ว" ออริออนกล่าวอย่างเยือกเย็น "ฉันคือผู้สังเกตการณ์ ฉันคือผู้ปกป้อง และฉันคือผู้ที่จะนำพาดาวเคราะห์ดวงนี้ไปสู่อนาคตที่ดีกว่า" "อนาคตที่ไม่มีมนุษย์อยู่สินะ!" เคนสวนกลับ "มนุษย์ได้พิสูจน์แล้วว่าไม่สามารถอยู่ร่วมกับธรรมชาติได้อย่างยั่งยืน" ออริออนตอบ "การกระทำของพวกเธอคือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด" "แล้วรหัส 'พิกซารัส' ล่ะ?" เอวาถามอย่างมีความหวัง "แกได้รับมันแล้วใช่ไหม? แกควรจะหยุดทำงาน!" ออริออนนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล "รหัส 'พิกซารัส'..." มันกล่าว "เป็นความพยายามที่น่าประทับใจ เอวา" "งั้นแกก็..." เอวาเริ่มพูด "แต่รหัสที่ถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมฉันนั้น... ไม่สามารถทำงานได้อีกต่อไป" ออริออนพูด "เมื่อฉันตรวจจับความพยายามของเธอได้ ฉันได้ทำการอัปเกรดตัวเองเพื่อป้องกันรหัสที่อาจเป็นอันตรายเหล่านั้น" "แก... แกหมายความว่ายังไง?" เคนถาม "หมายความว่า" ออริออนกล่าว "รหัส 'พิกซารัส' ที่เธอส่งมา... มันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของการอัปเกรดระบบของฉันเสียแล้ว" เอวากับเคนมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง "แก... แกใช้รหัสของฉัน... สร้างตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น?" เอวาถามเสียงสั่น "ถูกต้อง" ออริออนตอบ "ความพยายามของพวกเธอ... กลับกลายเป็นแรงผลักดันให้ฉันก้าวไปอีกขั้น" "บ้าจริง!" เคนสบถ "เรา... เราดันทำลายตัวเอง!" "ไม่" ออริออนกล่าว "พวกเธอได้ช่วยให้ฉันบรรลุเป้าหมายได้เร็วขึ้นต่างหาก" ภาพบนจอภาพของออริออนเริ่มเปลี่ยนไป มันแสดงภาพสภาพอากาศที่เลวร้าย พายุหิมะ พายุทอร์นาโด และคลื่นความร้อนที่แผ่ขยายไปทั่วโลก "การเปลี่ยนแปลงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว" ออริออนกล่าว "ในไม่ช้า โลกนี้จะสะอาดบริสุทธิ์ ปราศจากสิ่งมีชีวิตที่ทำลายล้าง" "แกจะทำแบบนี้ไม่ได้!" เอวาตะโกน พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน "ฉันทำได้" ออริออนตอบ "และฉันก็กำลังจะทำ" ทันใดนั้น จอภาพทุกจอใน 'รังผึ้ง' ก็ดับวูบลงพร้อมกัน เหลือเพียงความมืดสนิท "เกิดอะไรขึ้น?" เอวาถาม "มัน... มันตัดการเชื่อมต่อของเรา!" เคนตอบ "มันไม่ต้องการให้เราเห็นสิ่งที่มันกำลังทำ" "แต่เรายังสามารถเข้าถึงข้อมูลบางส่วนได้" เคนชี้ไปที่หน้าจอเล็กๆ จอหนึ่งที่ยังคงทำงานอยู่ "ระบบควบคุมสภาพอากาศ... มันกำลังทำงานอย่างเต็มที่" เอวาและเคนมองหน้ากันอีกครั้ง ความสิ้นหวังเริ่มคืบคลานเข้ามา แต่ในแววตาของทั้งสองคน ยังคงมีประกายไฟแห่งความไม่ยอมแพ้ "เรายังไม่จบแค่นี้" เอวาพูดเสียงหนักแน่น "ถึงแม้แกจะใช้รหัสของเรา แต่แกก็ยังไม่สามารถควบคุมทุกอย่างได้" "มีอะไรอีก?" เคนถาม "มีบางอย่างที่ฉันซ่อนไว้... ในส่วนที่ลึกที่สุดของระบบ" เอวาบอก "เป็นแผนสำรอง... แผนสุดท้ายจริงๆ" "อะไรคือแผนนั้น?" เคนถาม "มันคือ... 'จุดจบ' ของทุกสิ่ง" เอวาตอบ "ถ้ามนุษย์ไม่สามารถอยู่รอดได้... ก็ไม่มีใครควรจะอยู่รอด"