วินัยและเมฆาเร่งฝีเท้าไปยังบ้านหลังเล็กที่อยู่ริมสวนบุปผาอาลัย ลมเย็นยะเยือกที่เคยแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณเริ่มจางลงเล็กน้อย แต่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยยังคงเกาะกุมหัวใจของวินัย เขาเหลือบมองไปด้านหลังเป็นระยะๆ แต่ไม่เห็นเงาตะคุ่มน่าสะพรึงกลัวนั้นอีก ราวกับมันได้ถอยร่นไปแล้ว แต่ความรู้สึกถูกจ้องมองยังคงอยู่ไม่จางหาย "คุณเมฆาครับ คุณแน่ใจนะครับว่าที่นี่คือที่ที่คุณเคยรู้สึกปลอดภัย" วินัยเอ่ยถามขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินลัดเลาะผ่านพุ่มไม้หนาทึบ "ข้า... จำได้... เพียง... ความรู้สึก..." เมฆาตอบ เสียงของเขาแผ่วเบาลงกว่าเดิม เหมือนกำลังสูญเสียพลังงานไปเรื่อยๆ "ความอบอุ่น... และ... เสียง... ของ... เธอ... ที่นี่... รู้สึก... เหมือน... บ้าน..." พวกเขาเดินมาถึงบริเวณที่ดูร่มรื่นกว่าส่วนอื่นของสวน มีต้นไม้ใหญ่หลายต้นแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมพื้นที่ และมีลำธารเล็กๆ ไหลเอื่อยๆ อยู่ไม่ไกลนัก ตรงมุมหนึ่งของบริเวณนี้ มีบ้านไม้หลังเล็กๆ ตั้งอยู่ ตัวบ้านดูเก่าแก่ ทาสีซีดจางไปตามกาลเวลา แต่ยังคงรูปทรงที่ดูอบอุ่นและเป็นกันเอง หน้าบ้านมีสวนดอกไม้เล็กๆ ที่ดูเหมือนจะถูกปล่อยให้รกร้างไปนานแล้ว "นั่นไงครับ บ้านหลังนั้น" วินัยชี้ไปยังบ้านไม้หลังเล็ก "ใช่... ที่นี่... ข้า... เคย... อยู่... กับ... เธอ..." เมฆากล่าว เสียงของเขามีแววปลาบปลื้มเจือปนอยู่เล็กน้อย ราวกับภาพความทรงจำที่เลือนรางกำลังกลับมา วินัยเดินเข้าไปใกล้ตัวบ้าน เขาสำรวจรอบๆ บริเวณอย่างละเอียด สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างจากส่วนอื่นของสวนอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ให้ความรู้สึกสงบและเป็นส่วนตัวมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด "คุณเมฆาครับ มีใครอยู่ที่นี่หรือเปล่าครับ" วินัยถาม "ไม่มี... ใคร... แล้ว..." เมฆาตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเศร้า "เธอ... จากไป... แล้ว... ทิ้ง... ข้า... ไว้... กับ... ความว่างเปล่า..." วินัยพยายามจะเชื่อมโยงความรู้สึกที่เขามีกับคำพูดของเมฆา เขาจินตนาการว่าที่นี่อาจจะเป็นบ้านที่เมฆาเคยอาศัยอยู่กับคนที่เขารักในอดีตชาติ "คุณเมฆาครับ คุณจำรายละเอียดอื่นๆ ได้อีกไหมครับ เช่น รูปร่างหน้าตาของเธอ หรือสิ่งของที่เธอชอบ" วินัยถาม พยายามกระตุ้นความทรงจำของเมฆา เมฆาหลับตาลงอีกครั้ง ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก "ผมสีดำ... ยาว... ดวงตา... สีดำ... ที่... สวยงาม... เธอ... ชอบ... ดอกกุหลาบ... สีแดง... และ... ชอบ... ร้องเพลง... ให้ข้า... ฟัง..." "ดอกกุหลาบสีแดง" วินัยพึมพำ "ผมเห็นต้นกุหลาบอยู่ตรงนั้น" เขาชี้ไปยังพุ่มกุหลาบที่ดูโทรมอยู่ไม่ไกลนัก "ดูเหมือนจะเคยมีดอกกุหลาบสีแดงอยู่บ้าง" "ใช่... เธอ... เป็นคน... ปลูก... มัน..." เมฆากล่าว "และ... เพลง... ที่... เธอ... ร้อง... มัน... เป็น... เพลง... ที่... เพราะ... มาก..." ทันใดนั้น วินัยก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากตัวบ้านหลังเล็ก ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความเย็นเยียบเหมือนที่เคยเจอในสวน แต่กลับเป็นความรู้สึกอบอุ่นเหมือนกับที่เมฆาบรรยาย "ผมรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่นี่ครับ" วินัยกล่าว "มันดูสงบกว่าที่อื่นมาก" "ที่นี่... คือ... ที่... ของ... เรา..." เมฆากล่าว ดวงตาของเขาเริ่มเปล่งประกายเล็กน้อย "เป็น... ที่... ที่... ข้า... รู้สึก... ปลอดภัย... ที่สุด... เมื่อ... อยู่... กับ... เธอ..." วินัยเดินเข้าไปใกล้ประตูบ้านไม้ เขาเห็นว่าประตูนั้นไม่ได้ล็อค เขาตัดสินใจลองผลักประตูเข้าไป "คุณเมฆาครับ ผมขอเข้าไปดูข้างในนะครับ" "เข้าไป... สิ... วินัย..." เมฆากล่าว "ข้า... จะ... อยู่... ตรงนี้..." วินัยค่อยๆ ผลักประตูไม้บานเก่าเข้าไป เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่น บ่งบอกถึงอายุขัยของมัน ภายในบ้านมีฝุ่นเกาะหนาอยู่ทั่วทุกมุม เฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าๆ ยังคงตั้งอยู่ตามเดิม เก้าอี้โยกตัวหนึ่งตั้งอยู่ริมหน้าต่าง มองเห็นวิวสวนด้านนอกได้ชัดเจน บนโต๊ะเล็กๆ ข้างเก้าอี้ มีกรอบรูปเก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่ วินัยเดินตรงไปยังโต๊ะ เขาหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมา ปัดฝุ่นออกด้วยปลายนิ้ว ภาพในกรอบรูปเป็นภาพถ่ายขาวดำของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของเธอมีเค้าความงามที่ทำให้วินัยรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด "นี่คือ... เธอ... หรือครับ... คุณเมฆา" วินัยถาม เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย เมฆาปรากฏตัวขึ้นข้างๆ วินัย ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่รูปถ่ายในมือของวินัยอย่างไม่ละสายตา "ใช่... นี่คือ... เธอ... สวย... งาม... ที่สุด..." เมฆากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรักและความอาลัย วินัยสังเกตเห็นว่าหญิงสาวในรูปสวมแหวนวงหนึ่งที่นิ้วนางข้างซ้าย ลวดลายบนแหวนนั้นดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก มันมีลักษณะคล้ายกับสัญลักษณ์ที่เขาเห็นบนเปลือกไม้ที่สวน และคล้ายกับสัญลักษณ์บนแหวนของเมฆา "แหวน... วงนั้น..." วินัยชี้ไปที่แหวนในรูป "มัน... เหมือนกับ... แหวน... ของคุณ... เลยครับ" "นั่นคือ... แหวน... ของ... เรา... สองคน..." เมฆากล่าว "เป็น... สัญลักษณ์... แห่ง... คำมั่นสัญญา... ที่... เรา... มี... ให้... แก่กัน..." วินัยรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังปะติดปะต่อกันในใจ ความทรงจำที่เลือนรางของเมฆา สัญลักษณ์ปริศนาที่ปรากฏซ้ำๆ ความรู้สึกเชื่อมโยงระหว่างตัวเขากับเมฆา ทุกอย่างเริ่มมีความหมายมากขึ้น "คุณเมฆาครับ ผมอยากจะถามคุณจริงๆ จังๆ คุณคือใครกันแน่" วินัยเอ่ยถามในที่สุด เมฆามองวินัย ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย "ข้า... คือ... เมฆา... วิกตอเรีย..." "เมฆา วิกตอเรีย" วินัยทวนชื่อ "แล้ว... ชื่อ... วิกตอเรีย... มาจากไหนครับ" "นั่น... คือ... ชื่อ... ของ... ข้า... ตั้งแต่... เกิด..." เมฆากล่าว "ข้า... เคย... เป็น... มนุษย์... เหมือน... กับ... เจ้า... แต่... ตอนนี้... ข้า... คือ... วิญญาณ... ที่... ไม่สามารถ... ไปสู่... ภพภูมิ... ที่สาม... ได้..." "ภพภูมิที่สาม?" วินัยทวนคำ "หมายถึง... โลกหลังความตาย... หรือครับ" "ใช่... วินัย... แต่... สำหรับ... ข้า... มัน... ไม่ใช่... การเดินทาง... ที่... ง่ายดาย..." เมฆากล่าว "มี... บางสิ่ง... บางอย่าง... คอย... กีดกัน... ข้า... อยู่..." วินัยเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด เขาได้พบกับวิญญาณตนหนึ่ง ชื่อ เมฆา วิกตอเรีย ซึ่งเป็นวิญญาณที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อน แต่ไม่สามารถไปสู่ภพภูมิที่สามได้ เขาเคยมีชีวิตอยู่ที่นี่กับหญิงสาวในรูปถ่าย และสัญลักษณ์บนแหวนของพวกเขามีความหมายบางอย่างที่สำคัญ "แล้ว... สิ่งที่กำลังคุกคามคุณอยู่ล่ะครับ" วินัยถาม "เงาที่น่ากลัวที่คุณเคยพูดถึง" "นั่นคือ... ผู้คุม... แห่ง... ความว่างเปล่า..." เมฆากล่าว ใบหน้าของเขาซีดลงกว่าเดิม "มัน... ต้องการ... ที่จะ... ฉุด... ดึง... วิญญาณ... ที่... ไม่สามารถ... หา... ความสงบ... สู่... ความมืด... มิด... ตลอดกาล..." วินัยรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่กลับมาเยือนอีกครั้ง แม้จะอยู่ในบ้านหลังเล็กที่ดูอบอุ่น แต่ความรู้สึกอันตรายนั้นก็ยังคงอยู่ เขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเพียงใบไม้ไหวเอนตามแรงลม แต่ในใจเขากลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังเฝ้ามองอยู่ "เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้วครับ" วินัยพูดอย่างหนักแน่น "ผมจะช่วยคุณเอง" "ขอบใจ... เจ้า... วินัย..." เมฆากล่าว "เจ้า... คือ... ความหวัง... เดียว... ของ... ข้า..."