แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องทำงานของ “รินลดา” หญิงสาวผู้มีดวงตาโตสีนวลสดใส ท่ามกลางกองเอกสารและตำราเก่าแก่ที่เธอใช้ค้นคว้าอยู่เป็นประจำ กลิ่นอายของความขลังผสมผสานกับกลิ่นกระดาษโบราณอันคุ้นเคย โต๊ะไม้สักตัวใหญ่ถูกประดับประดาด้วยวัตถุโบราณหลายชิ้น บางชิ้นดูธรรมดาจนแทบจะกลืนไปกับสิ่งของรอบกาย แต่บางชิ้นกลับมีออร่าบางอย่างที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า รินลดากำลังเพ่งสมาธิอยู่กับม้วนกระดาษที่คลี่ออกบนโต๊ะ เป็นแผนผังยันต์โบราณที่ซับซ้อนจนแทบมองไม่เห็นจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด ลวดลายอ่อนช้อยแต่แฝงไว้ด้วยพลังบางอย่างที่เธอสัมผัสได้ “นี่มันซับซ้อนเกินไปจริงๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามเส้นสายของยันต์ เส้นสายเหล่านั้นราวกับมีชีวิต เต้นระริกอยู่ใต้ปลายนิ้วของเธอ “ทำไมยันต์ของบรรพบุรุษถึงมีรูปแบบที่แตกต่างกันไปในแต่ละยุคสมัยกันนะ” เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเธอ “เข้ามาได้ค่ะ” รินลดาร้องตอบโดยไม่ได้ละสายตาจากแผ่นยันต์ ร่างของชายชราในชุดกี่เพ้าสีน้ำเงินเข้มปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยริ้วรอยแห่งวัย แต่ดวงตาเป็นประกายฉายแววแห่งปัญญา “คุณหนู รินลดา ยังทรงงานหนักอยู่หรือครับ” เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความเคารพดังขึ้น “ท่านอาจารย์มังกร” รินลดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาฉายแววยินดี “เชิญค่ะ นั่งก่อนนะคะ วันนี้มีอะไรมาสอนรินดาเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” อาจารย์มังกรเดินเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน “วันนี้มิได้มีบทเรียนใหม่ แต่เป็นคำถามที่อาจารย์อยากจะถามคุณหนูมากกว่า” เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่รินดาผายมือเชิญ “อาจารย์สังเกตเห็นว่าช่วงนี้คุณหนูดูเหนื่อยอ่อนกว่าปกติ มีเรื่องใดรบกวนจิตใจอยู่หรือเปล่า” รินลดานั่งลงตรงข้าม อาจารยืมังกร เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีส้มอมม่วง “ก็… ช่วงนี้มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นเยอะค่ะท่านอาจารย์” เธอยอมรับ “บางครั้งรินดาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจับจ้องอยู่ ทั้งๆ ที่ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ เลย” “อะไรบางอย่าง?” อาจารย์มังกรเลิกคิ้ว ถามอย่างสนใจ “หมายถึง… สิ่งที่เราเคยพูดถึงกันน่ะหรือ” “ค่ะ” รินดาสูดหายใจเข้าลึก “เมื่อคืนนี้ รินดาฝันถึง… รอยสัก” “รอยสัก?” อาจารย์มังกรทวนคำ ใบหน้าของเขาเริ่มฉายแววเคร่งเครียดขึ้น “รอยสักที่ปรากฏบนตัวของคุณหนูใช่หรือไม่” “ไม่ค่ะ” รินดาส่ายหน้า “มันเป็นรอยสักที่ปรากฏบนผนังห้อง รินดาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่มันให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด เป็นลายเส้นที่ซับซ้อนคล้ายกับยันต์ที่รินดาศึกษาอยู่ตอนนี้เลยค่ะ” เธอผายมือไปยังม้วนกระดาษบนโต๊ะ “แต่ลายนั้น… มันดูโบราณกว่านี้มาก” อาจารย์มังกรลุกขึ้นเดินไปยืนที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องล่าง “รอยสักที่ปรากฏขึ้นในความฝัน… นั่นอาจเป็นสัญญาณ” “สัญญาณของอะไรคะ” รินดาถามอย่างกังวล “สัญญาณว่า พลังที่อยู่ในตัวคุณหนูกำลังจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มที่” อาจารย์มังกรหันกลับมามองเธอ “ยันต์โบราณที่คุณหนูศึกษาอยู่นี้ มิใช่เพียงแค่ตำรา แต่เป็นส่วนหนึ่งของสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวคุณหนู” “หมายความว่า… ยันต์นี้เชื่อมโยงกับรินดา?” “ถูกต้อง” อาจารย์มังกรพยักหน้า “บรรพบุรุษของคุณหนู คือ ผู้สืบทอดพลังแห่งการผนึกยันต์มาหลายชั่วอายุคน หน้าที่ของพวกเขา คือ การปกป้องโลกมนุษย์จากเหล่าภูตผีปีศาจที่หมายจะเข้ามาทำลายความสงบสุข และยันต์โบราณนี้ คือ อาวุธสำคัญในการต่อกรกับพวกมัน” “แล้วรอยสักในความฝันของรินดา… มันมีความหมายอย่างไรคะ” “รอยสักนั้นคือ ‘ตราผนึก’ ที่ซ่อนเร้นพลังอันยิ่งใหญ่เอาไว้” อาจารย์มังกรอธิบาย “เป็นเหมือนกุญแจที่จะปลดล็อกศักยภาพที่แท้จริงของคุณหนู เมื่อใดที่ตราผนึกนั้นปรากฏขึ้นอย่างสมบูรณ์เมื่อใด พลังของคุณหนูก็จะแข็งแกร่งขึ้นเป็นทวีคูณ” “แต่… รินดาไม่เคยได้รับการฝึกฝนอย่างจริงจังเลยค่ะ” รินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ “ท่านปู่ของรินดาเสียไปตั้งแต่รินดาเด็กๆ แล้ว ส่วนแม่ก็… ก็เสียใจเรื่องท่านปู่มาก จนไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับรินดาอีกเลย” “เรื่องนั้นอาจารย์ทราบดี” อาจารย์มังกรกล่าว “แต่สายเลือดที่เข้มข้นย่อมมีพลังแฝงเร้นอยู่ รอวันที่จะถูกปลุกขึ้นมา และเมื่อพลังนั้นกำลังจะตื่นขึ้น มันก็มักจะมีเสียงเรียกจากอีกฟากหนึ่งของโลก… เสียงเรียกจากเหล่าภูตผีที่รู้สึกถึงพลังที่กำลังจะเกิดขึ้น” “แสดงว่า… การที่รินดามีความฝันแบบนี้ หมายความว่า… พวกมันกำลังจะมา?” รินดาถาม เสียงสั่นเล็กน้อย “อาจเป็นเช่นนั้น” อาจารย์มังกรตอบ “แต่ไม่ต้องกังวล คุณหนู รินดา ไม่ได้อยู่เพียงลำพัง” เขายื่นมือมาแตะที่แขนของเธอเบาๆ “อาจารย์จะอยู่เคียงข้างคุณหนูเสมอ ตราบใดที่ยังมีอาจารย์อยู่ พวกมันจะไม่มีวันทำอันตรายคุณหนูได้” “ขอบคุณค่ะท่านอาจารย์” รินดารู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่ความกังวลก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจ “แล้ว… เราจะรู้ได้อย่างไรคะว่าตราผนึกนั้นจะปรากฏขึ้นเมื่อไหร่” “เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม” อาจารย์มังกรยิ้ม “บางครั้ง… มันก็เกิดขึ้นเองโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว” ทันใดนั้นเอง! เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งของห้อง ราวกับมีใครบางคนกำลังพูดอยู่ข้างหู รินดาหันขวับไปมอง แต่ก็ไม่พบสิ่งใด “เมื่อกี้… ท่านอาจารย์ได้ยินอะไรไหมคะ” อาจารย์มังกรชะงักเล็กน้อย ดวงตาของเขาหรี่ลง “ได้ยิน… เสียงกระซิบ” “มัน… มันเหมือนมาจากที่ไหนสักแห่งในห้องนี้เลยค่ะ” รินดาเอ่ยเสียงสั่น “นั่นแหละคือสัญญาณแรก” อาจารย์มังกรกล่าวเสียงเคร่งเครียด “พลังกำลังเข้ามาใกล้แล้ว จงเตรียมตัวให้พร้อมนะ รินลดา” รินลดากลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในห้องทำงานอันอบอุ่นของเธอ ความรู้สึกถูกจับจ้องที่เคยมีก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับมีดวงตาหลายคู่กำลังจ้องมองมาที่เธอจากเงามืดที่มองไม่เห็น.