รินดารีบวิ่งไปที่หน้าต่าง เธอมองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆหมอก แต่แล้ว… เสียงฟ้าร้องกึกก้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่ามีพายุขนาดยักษ์กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงแดดที่เคยเจิดจ้ากลับหรี่ลงอย่างน่าประหลาดใจ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเงาดำทะมึนที่แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว "นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นคะท่านอาจารย์" รินดาเอ่ยถามเสียงสั่น พลางกุมแขนเสื้อของอาจารย์มังกรแน่น "ท้องฟ้ามัน… มันไม่ปกติเลย" อาจารย์มังกรยืนนิ่ง ใบหน้าเคร่งขรึมมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาที่เคยฉายแววสงบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวลอันลึกซึ้ง "อย่างที่ข้าได้บอกไป… นี่คือสัญญาณ… เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่า 'ม่าน' ระหว่างโลกกำลังบางลง" "บางลง… หมายความว่า… พวกมันกำลังจะเข้ามาในโลกของเราแล้วอย่างนั้นหรือคะ" เสียงของรินดาสั่นเครือ เธอพยายามตั้งสติ แต่ความรู้สึกหวาดหวั่นมันยากจะควบคุม "ยังไม่ถึงขั้นนั้น… แต่ก็ใกล้เคียง" อาจารย์มังกรตอบ "การที่เกิดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติเช่นนี้… มันบ่งบอกว่า 'ประตู' กำลังถูกผลัก… หรืออาจจะกำลังถูก 'งัด' ให้เปิดออก" ทันใดนั้น ลมพายุที่รุนแรงก็โหมกระหน่ำพัดเข้าใส่ตัวอาคาร เสียงกระจกหน้าต่างสั่นคลอนเหมือนจะแตกออก รินดาตกใจผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ลมอะไรกันคะ… มันรุนแรงมาก!" "นี่ไม่ใช่ลมธรรมดา… นี่คือ 'กระแสลม' จากอีกมิติหนึ่ง" อาจารย์มังกรกล่าว "มันเต็มไปด้วยพลังงานที่ปั่นป่วน… และเป็นอันตราย" รินดาขมวดคิ้ว พยายามทำความเข้าใจ "พลังงานที่ปั่นป่วน… หมายถึง… พลังงานของภูตผีอย่างนั้นหรือคะ" "ใช่… แต่เป็นพลังงานดิบ… พลังงานที่ยังไม่ถูก 'ปรุงแต่ง' ด้วยเจตจำนงใดๆ" อาจารย์มังกรอธิบาย "หากคุณหนูสัมผัสพลังงานนี้โดยตรง… อาจเกิดอันตรายได้" "แล้ว… เราต้องทำอย่างไรคะ" รินดาถามอย่างร้อนรน "เราจะป้องกันตัวเองได้อย่างไร" "ยันต์ป้องกัน… ที่คุณหนูได้เรียนรู้มา… จะเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้" อาจารย์มังกรกล่าว "ใช้มัน… และรวบรวมสมาธิให้แน่วแน่" รินดารีบพยักหน้า เธอหลับตาลง สัมผัสถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในกาย ก่อนจะค่อยๆ ร่ายรำคาญอันยันต์ป้องกันขึ้นมา ลวดลายสีทองสว่างวาบขึ้นมาบนผิวหนังของเธอ แผ่รัศมีอันอบอุ่นแผ่ปกคลุมร่างกาย ราวกับเป็นเกราะกำบังอันมองไม่เห็น "ดีมาก… คุณหนูทำได้ดี" อาจารย์มังกรกล่าว "แต่… นั่นเป็นเพียงการป้องกันในเบื้องต้น… เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่อาจจะตามมา" "สิ่งที่อาจจะตามมา… หมายถึง… การปรากฏตัวของพวกมันอย่างนั้นหรือคะ" "อาจจะ… หรืออาจจะเป็น 'ผลกระทบ' ที่รุนแรงกว่านั้น" อาจารย์มังกรกล่าว "การที่ม่านพลังงานบางลง… ไม่ได้มีผลแค่กับพวกมันเท่านั้น… แต่ยังส่งผลกระทบต่อ 'ทุกสิ่ง' ในโลกของเราด้วย" "ทุกสิ่ง… ในโลกของเรา… หมายถึง… อะไรบ้างคะ" รินดาเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวนี้ซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก "สภาพอากาศ… พลังงานธรรมชาติ… และแม้กระทั่ง… ความรู้สึกนึกคิดของผู้คน" อาจารย์มังกรตอบ "เมื่อพลังงานจากอีกมิติหนึ่ง… ที่เต็มไปด้วยความปั่นป่วน… เริ่มแทรกซึมเข้ามา… มันจะส่งผลให้เกิดความแปรปรวนในทุกสรรพสิ่ง" "เหมือนอย่างที่เกิดกับท้องฟ้าตอนนี้… ใช่ไหมคะ" "ใช่… และนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น" อาจารย์มังกรกล่าว "หากปล่อยทิ้งไว้… สภาพอากาศอาจจะเลวร้ายลง… เกิดภัยธรรมชาติที่รุนแรง… หรือแม้กระทั่ง… ผู้คนอาจจะเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ฉุนเฉียว… หรือหวาดกลัวโดยไม่มีสาเหตุ" รินดานึกย้อนไปถึงข่าวสารที่เธอได้ยินมาบ้างเกี่ยวกับความขัดแย้งที่ปะทุขึ้นอย่างไม่คาดฝันในบางพื้นที่ หรือเหตุการณ์ความรุนแรงที่เกิดขึ้นอย่างไม่สมเหตุสมผล เธอเคยคิดว่ามันเป็นเพียงเหตุการณ์ปกติที่เกิดขึ้นในสังคม แต่บัดนี้… เธอเริ่มมองเห็นความเชื่อมโยงบางอย่าง "ท่านอาจารย์… ถ้าหาก… พลังงานจากอีกมิติหนึ่ง… มันคือ 'ความมืด'… แล้ว 'แสงสว่าง' ที่เป็นขั้วตรงข้าม… มันจะสามารถ… 'ต่อต้าน' หรือ 'ขับไล่' สิ่งนั้นได้หรือไม่คะ" รินดาเอ่ยถาม พลางนึกถึง 'ยันต์แปลงผัน' ที่เธอเพิ่งจะได้เรียนรู้มา อาจารย์มังกรหันมามองรินดา ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย "นั่นเป็นคำถามที่ดี… และเป็นสิ่งที่ข้ากำลังคิดอยู่เช่นกัน" "ยันต์แปลงผัน… สามารถ 'เปลี่ยน' พลังงานที่ปั่นป่วน… ให้กลายเป็นพลังงานที่สงบลงได้… หากเราสามารถ 'ควบคุม' มันได้อย่างสมบูรณ์" อาจารย์มังกรอธิบาย "แต่… การจะทำเช่นนั้น… จำเป็นต้องมี 'พลัง' ที่แข็งแกร่ง… และ 'สมาธิ' ที่ลึกซึ้ง… มากกว่าที่เคยเป็นมา" "ข้า… ข้าจะพยายามค่ะ" รินดากล่าวอย่างมุ่งมั่น "ข้าจะฝึกฝนให้หนักกว่าเดิม… เพื่อให้สามารถใช้ยันต์แปลงผันได้อย่างมีประสิทธิภาพ" "ดีมาก" อาจารย์มังกรพยักหน้า "แต่ก่อนอื่น… เราต้องรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าก่อน" ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก เสียงนั้นแหลมสูงเสียดแก้วหู ราวกับเสียงของสิ่งมีชีวิตที่กำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส "นั่น… เสียงอะไรคะ" รินดาถามเสียงสั่น "ไม่ใช่เสียงของมนุษย์… และไม่ใช่เสียงของภูตผีที่เรารู้จัก" อาจารย์มังกรกล่าว ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อย "นั่นคือ… 'เสียงแห่งความเจ็บปวด'… จากมิติที่กำลังถูก 'ฉีกขาด' ออกไป" รินดาตัวสั่นสะท้าน ภาพของเงาควันสีดำที่เคยปรากฏขึ้นในความฝันของเธอ กลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง ความรู้สึกหวาดกลัวเย็นยะเยือกแล่นไปทั่วร่าง เธอไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวถึงเพียงนี้มาก่อน "ท่านอาจารย์… ข้า… ข้ากลัว" เธอกระซิบ "เป็นธรรมดา… ที่จะรู้สึกเช่นนั้น" อาจารย์มังกรกล่าว เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "แต่ความกลัว… จะทำให้คุณหนูอ่อนแอลง… จงใช้มัน… เป็นแรงผลักดัน… เพื่อให้คุณหนูแข็งแกร่งขึ้น" เขาวางมือลงบนบ่าของรินดา "เราต้องเผชิญหน้ากับมัน… ไม่ว่ามันจะน่ากลัวเพียงใด… เพราะนี่คือ… 'ชะตากรรม' ของผู้สืบทอด… และนี่คือ… 'บททดสอบ' ที่แท้จริง" รินดาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอพยายามระลึกถึงคำพูดของอาจารย์มังกร พยายามรวบรวมสมาธิ และดึงพลังงานแห่งยันต์ป้องกันรอบกายให้แน่นแฟ้นขึ้น "ข้าเข้าใจแล้วค่ะท่านอาจารย์" เธอตอบเสียงหนักแน่นขึ้น "ข้าจะไม่ยอมแพ้" ขณะนั้นเอง… ภาพที่ปรากฏบนหน้าต่างก็เปลี่ยนไป จากท้องฟ้าสีหม่นหมอง กลับกลายเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีคราม บัดนี้กลายเป็นสีดำสนิทราวกับราตรีอันไร้ที่สิ้นสุด แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า คือแสงสีเขียวอมม่วงประหลาดที่ค่อยๆ สว่างวาบขึ้นมาจากเบื้องบน ราวกับดวงตาขนาดมหึมาที่กำลังจ้องมองมายังพวกเขา "นั่น… นั่นคือ… อะไรคะ" รินดาอุทานอย่างตกตะลึง "นั่นคือ… 'รอยแยก'… ของมิติ" อาจารย์มังกรกล่าวเสียงแหบพร่า "มันกำลัง… 'เปิดออก'…"