แสงสีเขียวอมม่วงสว่างวาบขึ้นมาจากท้องฟ้าที่ดำมืดสนิท มันไม่ใช่แสงสว่างที่ให้ความอบอุ่น แต่เป็นแสงที่เย็นเยียบ ชวนขนลุก ราวกับแสงจากดวงตาของปีศาจร้ายที่กำลังเพ่งมองลงมายังโลกมนุษย์ รินดารู้สึกได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่กระจายออกมาจากจุดนั้น มันเป็นพลังงานที่ดิบ เถื่อน และทรงอำนาจ จนทำให้ยันต์ป้องกันรอบกายของเธอสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง "รอยแยก… มันกำลังจะเปิดออกจริงๆ หรือคะท่านอาจารย์" รินดาถามเสียงสั่น พลางมองไปยังปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้นเบื้องบน อาจารย์มังกรพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังจุดศูนย์กลางของแสงสีประหลาดนั้น "ใช่… พลังงานที่มากเกินกว่าจะควบคุมได้… กำลัง 'ฉีก' ม่านแห่งมิติของเรา… ออกจากกัน" "แล้ว… จะเกิดอะไรขึ้นคะ" "มันจะ… 'ดูดกลืน' ทุกสิ่ง… ที่อยู่ใกล้เคียง… เข้าไป" อาจารย์มังกรกล่าว "ทั้งพลังงาน… และวัตถุ… ไม่มีอะไรที่จะต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลนั้นได้" รินดาตัวแข็งทื่อ ภาพของตัวเองที่ถูกดูดเข้าไปในรอยแยกมิตินั้น ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง "แล้ว… เราจะทำอย่างไร… เราจะหนีได้อย่างไรคะ" "หนี… อาจจะสายเกินไปแล้ว" อาจารย์มังกรกล่าว "เราต้อง… 'ต่อต้าน' มัน" "ต่อต้าน… อย่างไรคะ" "ใช้ 'ยันต์แปลงผัน'… ของคุณหนู" อาจารย์มังกรกล่าว "หากเราสามารถ 'เปลี่ยน' พลังงานมหาศาลที่กำลังถูกปล่อยออกมาจากรอยแยกนั้น… ให้กลายเป็นพลังงานที่ 'เป็นกลาง'… หรือ 'สงบ' ได้… มันอาจจะช่วย 'ปิด' รอยแยกนั้นได้" "แต่… พลังงานนั้นมันมหาศาลมากนะคะ" รินดากล่าวด้วยความกังวล "ข้า… ข้าจะทำได้หรือ" "คุณหนูต้องทำได้" อาจารย์มังกรกล่าว น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น "นี่คือสิ่งที่ 'ยันต์แปลงผัน' ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ… นี่คือ 'การทดสอบ'… ครั้งใหญ่ที่สุดของคุณหนู" รินดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิให้แน่วแน่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่กำลังพุ่งออกมาจากรอยแยกสีเขียวอมม่วงนั้น มันเต็มไปด้วยความโกรธ ความเจ็บปวด และความว่างเปล่า "ท่านอาจารย์… ข้า… ข้าสัมผัสได้ถึง 'ความทุกข์ทรมาน'… จากพลังงานนั้น" รินดากล่าว "มันเหมือนกับ… 'เสียงกรีดร้อง'… ที่ดังอยู่ภายในจิตใจ" "นั่นคือ… 'ธรรมชาติ' ของมัน" อาจารย์มังกรตอบ "พลังงานที่ปั่นป่วน… มักจะแฝงไปด้วย 'อารมณ์' ที่รุนแรง… คุณหนูต้อง 'รับรู้' มัน… แต่ห้าม 'ยอมจำนน' ต่อมัน" รินดาพยักหน้า เธอเริ่มร่ายรำคาญอันยันต์แปลงผัน ลวดลายสีทองอร่ามปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเธอ มันไม่ใช่ลวดลายที่ดูแข็งแกร่งเหมือนยันต์ป้องกัน แต่เป็นลวดลายที่ดูอ่อนโยน และไหลลื่น ราวกับสายน้ำ "ส่ง 'เจตจำนง' ของคุณหนู… เข้าไป… ในพลังงานนั้น" อาจารย์มังกรสั่ง "บอกให้มัน 'สงบลง'… บอกให้มัน 'กลับคืนสู่ธรรมชาติ'…" รินดาหลับตาลง สมาธิของเธอแน่วแน่ราวกับหินผา เธอค่อยๆ ปล่อยพลังงานจากยันต์แปลงผันออกไป มันเป็นพลังงานที่นุ่มนวล แต่หนักแน่น เธอส่ง "ความปรารถนา" ของเธอออกไป… ปรารถนาให้ความเจ็บปวดนั้นหายไป… ปรารถนาให้ความปั่นป่วนนั้นสงบลง… ทันใดนั้น… เสียงกรีดร้องอันน่าขนลุกที่ดังมาจากภายนอก ก็ดูเหมือนจะเบาลงเล็กน้อย แสงสีเขียวอมม่วงที่สว่างวาบอยู่บนท้องฟ้า ก็ดูเหมือนจะหรี่ลงเล็กน้อยเช่นกัน "ได้ผล! คุณหนูทำได้!" อาจารย์มังกรกล่าวด้วยความดีใจ "พลังงานของคุณหนู… กำลัง 'บิดเบือน' พลังงานจากรอยแยกนั้น!" แต่แล้ว… เสียงคำรามอันทรงพลังก็ดังขึ้น ราวกับเสียงของสัตว์ร้ายที่กำลังไม่พอใจบางสิ่ง ลมพายุที่พัดโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงกว่าเดิม พัดเข้ามาปะทะกับตัวอาคาร เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว "อะไรกัน…!" รินดาอุทาน เธอพยายามตั้งสมาธิ แต่กระแสลมอันรุนแรงก็สั่นคลอนจิตใจของเธอ "นั่น… คือ 'สิ่งมีชีวิต'… ที่กำลัง 'ควบคุม' รอยแยกนั้น!" อาจารย์มังกรตะโกนเสียงดัง "มันกำลัง 'ตอบโต้' การกระทำของคุณหนู!" รินดาเบิกตากว้าง สิ่งมีชีวิต? เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่ารอยแยกมิติ จะมี "ผู้ควบคุม" อยู่เบื้องหลัง "เราต้อง… 'ปิด' มันให้ได้… ก่อนที่มันจะ… 'ออกมา' ทั้งหมด!" อาจารย์มังกรกล่าว พลางกวาดตามองไปรอบๆ ตัวเขา ราวกับกำลังมองหาบางสิ่ง ทันใดนั้น… สิ่งที่คล้ายกับ "เงา" สีดำทะมึนขนาดมหึมา ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากใจกลางของรอยแยกสีเขียวอมม่วงนั้น มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน แต่เต็มไปด้วยพลังงานอันน่าสะพรึงกลัว เงานั่นค่อยๆ ยืดตัวออกมา ราวกับหนวดปลาหมึกยักษ์ที่กำลังจะเอื้อมมายังโลกมนุษย์ "นั่นไง… 'เงา' ที่คุณหนูเคยสัมผัสได้…" อาจารย์มังกรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "มันทรงพลัง… และอันตราย… ยิ่งกว่าที่คาดไว้เสียอีก!" รินดารู้สึกถึงความกดดันอันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาจากเงาดำนั้น มันไม่ใช่แค่แรงกดดันทางกายภาพ แต่เป็นแรงกดดันทางจิตใจ ราวกับว่าจิตวิญญาณของเธอถูกบีบคั้นให้แหลกสลาย "ข้า… ข้าไม่รู้ว่า… ข้าจะสามารถ… ต้านทานมันได้นานแค่ไหน" รินดากล่าว เสียงของเธอแผ่วเบาลง "คุณหนู… อย่าเพิ่งยอมแพ้" อาจารย์มังกรกล่าว "เรายังมี 'ทางเลือก' อื่น… นอกจากยันต์แปลงผัน" "ทางเลือกอื่น… อย่างนั้นหรือคะ" "ใช่… 'ยันต์ระลึกชาติ'… พลังของบรรพบุรุษ… อาจจะ… 'ปลุก' ขึ้นมา… เพื่อช่วยเหลือคุณหนู" อาจารย์มังกรกล่าว "แต่… การจะทำเช่นนั้น… คุณหนูต้อง 'เชื่อมโยง' กับพวกเขา… ให้ได้อย่างลึกซึ้ง… และ 'ขอ' ความช่วยเหลือจากพวกเขา… โดยตรง" รินดาหลับตาลง เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของบรรพบุรุษที่เธอเคยเห็นในนิมิต เคยสัมผัสถึงพลังของพวกเขา แต่ในสถานการณ์เช่นนี้… การเชื่อมโยงนั้นดูเหมือนจะยากลำบากกว่าเดิมมาก "ข้า… ข้าพยายามแล้วค่ะท่านอาจารย์… แต่… ข้าสัมผัสได้เพียง 'ความว่างเปล่า'…" รินดากล่าว "เหมือนกับว่า… พวกท่าน… กำลัง 'ต่อสู้' กับบางสิ่ง… อยู่ในอีกมิติหนึ่ง…" "เป็นไปได้…" อาจารย์มังกรถอนหายใจ "หากเป็นเช่นนั้น… เราก็เหลือเพียง… 'ทางเลือก' เดียว… คือ… 'ยันต์แปลงผัน'…" เงาดำทะมึนขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มันเริ่มยืดตัวลงมายังพื้นดิน ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า รินดารู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากเงาดำนั้น แม้ว่าเธอจะสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกจากรอยแยกมิติก็ตาม "สมาธิของคุณหนู… ต้องแน่วแน่กว่านี้" อาจารย์มังกรกล่าว "จง 'มองทะลุ' ผ่านความน่ากลัว… และ 'ส่ง' เจตจำนงของคุณหนู… เข้าไป 'ปรับเปลี่ยน' พลังงานนั้น… อย่าให้มัน 'ควบคุม' คุณหนูได้!" รินดาพยายามอย่างสุดกำลัง เธอหลับตาลงอีกครั้ง และปล่อยพลังงานจากยันต์แปลงผันออกไปอย่างเต็มที่ เธอจินตนาการถึงแสงสว่างอันอบอุ่นที่กำลังแผ่กระจายออกไป และค่อยๆ โอบล้อมเงาดำนั้นไว้ "จง 'สงบ' ลง…" เธอพึมพำ "จง 'อ่อนโยน' ลง…"