เมื่อรินดากล่าวประโยคนั้น รอยแยกมิติที่เคยสว่างวาบด้วยแสงสีเขียวอมม่วงก็พลันหรี่แสงลงอย่างรวดเร็ว มันบิดเบี้ยวและสั่นคลอนอย่างรุนแรง ก่อนจะค่อยๆ หดตัวเล็กลงเรื่อยๆ ราวกับว่ามันกำลังจะถูก "ดูด" กลับเข้าไปในมิติที่มันจากมา เสียงคำรามและเสียงกรีดร้องที่เคยดังออกมาจากรอยแยกก็เงียบหายไป พร้อมกับเงาดำของอสูรกายที่สลายไป รินดายืนหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่จิตใจกลับเปี่ยมไปด้วยความโล่งใจที่ภัยพิบัติใหญ่หลวงได้ผ่านพ้นไปแล้ว อาจารย์มังกรเดินเข้ามาประคองเธอไว้ "คุณหนู… ทำได้เยี่ยมมาก" อาจารย์มังกรกล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชม "คุณหนูได้… 'พิสูจน์'… ตัวเองแล้ว… คุณหนูคือ… 'ผู้สืบทอด'… ที่แท้จริง… ของยันต์โบราณ" รินดาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่บัดนี้เริ่มปรากฏแสงสว่างของรุ่งอรุณ ความมืดมิดที่เคยปกคลุมได้จางหายไปแล้ว แต่เธอยังคงรู้สึกได้ถึง "บางสิ่ง" บางอย่างที่ยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ เป็นพลังงานที่ละเอียดอ่อนกว่า แต่ก็ทรงพลังไม่แพ้กัน "ท่านอาจารย์คะ" รินดาเอ่ยถาม "เมื่อกี้… ข้ายังรู้สึกได้ถึง… 'พลังงาน'… ที่ยังคงอยู่… มันคืออะไรคะ" อาจารย์มังกรขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาของเขาทอดมองไปยังจุดที่รอยแยกมิติเคยปรากฏอยู่ "ข้า… ก็สัมผัสได้เช่นกัน" เขากล่าว "มันไม่ใช่พลังงานจาก… 'โลก'… ของเรา… และก็ไม่ใช่พลังงานจาก… 'มิติ'… ที่อสูรกายตนนั้นจากมา" "แล้ว… มันมาจากไหนคะ" รินดาถามด้วยความสงสัย "มันคือ… 'เศษเสี้ยว'… ของพลังงาน… ที่ถูก 'ทิ้งไว้'… จากการเปิดและปิด… ของรอยแยก" อาจารย์มังกรอธิบาย "เหมือนกับ… 'ละออง'… ของมิติอื่น… ที่ยังคง… 'ตกค้าง'… อยู่ในอากาศ" "ละออง… จากมิติอื่นอย่างนั้นหรือคะ" รินดาทวนคำ "แล้ว… มันจะเป็นอันตรายไหมคะ" "ยัง… บอกไม่ได้" อาจารย์มังกรตอบ "พลังงานนั้น… เบาบางเกินกว่าจะก่ออันตรายได้ในทันที… แต่… หากมัน… 'รวมตัว'… กันมากขึ้น… หรือหากมี… 'บางสิ่ง'… ที่สามารถ… 'ดึงดูด'… พลังงานนั้นมาใช้ได้… มันก็อาจจะกลายเป็น… 'ภัยคุกคาม'… ที่คาดไม่ถึง" รินดาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอีกครั้ง "หมายความว่า… แม้รอยแยกจะปิดลงแล้ว… เราก็ยังไม่ปลอดภัยอย่างนั้นหรือคะ" "โลกนี้… ไม่เคย… 'ปราศจาก'… ภัยคุกคาม… ที่มองไม่เห็น" อาจารย์มังกรกล่าว "สิ่งที่สำคัญที่สุด… คือการ… 'เตรียมพร้อม'… รับมือกับมันเสมอ" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งในป่า รินดาหันไปมองรอบๆ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ "ท่านอาจารย์… ได้ยินไหมคะ" รินดาถาม "ได้ยิน" อาจารย์มังกรพยักหน้า "เป็นเสียง… 'กระซิบ'… แห่งมิติอื่น… มันกำลัง… 'เรียกหา'… คุณหนู" "เรียกหาข้า?" รินดาอุทานด้วยความตกใจ "ทำไมคะ" "เพราะคุณหนู… มี… 'สายสัมพันธ์'… กับพลังงาน… เหล่านั้นแล้ว" อาจารย์มังกรอธิบาย "หลังจากที่คุณหนูได้… 'สัมผัส'… กับพลังงานจากรอยแยก… และได้ใช้… 'ยันต์แปลงผัน'… และ 'ยันต์แห่งการปลดปล่อย'… พลังงานเหล่านั้น… ได้รับรู้ถึง… 'ศักยภาพ'… ของคุณหนู" "แล้ว… เสียงกระซิบนั้น… กำลังบอกอะไรคะ" "มันกำลัง… 'เชื้อเชิญ'… คุณหนู… ให้ไปสู่… 'อีกโลกหนึ่ง'" อาจารย์มังกรกล่าว "โลกที่เต็มไปด้วย… 'ปริศนา'… และ… 'พลัง'… ที่คุณหนู… ยังไม่เคยรู้จัก" รินดาเม้มปาก เธอรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น กำลังพยายามจะล่อลวงเธอไปสู่ดินแดนที่ไม่รู้จัก "ข้า… ข้าไม่เข้าใจ" รินดากล่าว "ทำไมต้องเป็นข้าคะ" "เพราะคุณหนู… คือ… 'กุญแจ'… สู่การเชื่อมต่อ… ระหว่างมิติ" อาจารย์มังกรตอบ "และบางที… พลังงานที่หลงเหลืออยู่… อาจจะเป็นเพียง… 'จุดเริ่มต้น'… ของบางสิ่งที่… 'ใหญ่กว่า'… รอคอยคุณหนูอยู่" "ใหญ่กว่า… อย่างนั้นหรือคะ" "ใช่" อาจารย์มังกรกล่าว "คำสาปที่ผูกมัดอสูรกายตนนั้น… เป็นเพียง… 'ชิ้นส่วน'… ของปริศนาที่ใหญ่กว่า… บางที… มันอาจจะมี… 'อีกหลายสิ่ง'… ที่ถูกกักขัง… อยู่ในมิติอื่น… รอคอยการปลดปล่อย… หรือรอคอย… 'ผู้สืบทอด'… เช่นคุณหนู… ไปค้นพบ" รินดาครุ่นคิด เธอรู้สึกได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ ไม่ใช่เพียงแค่การต่อสู้เพื่อขับไล่วิญญาณร้ายธรรมดาๆ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ ที่เต็มไปด้วยปริศนาและความท้าทายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม "ถ้าอย่างนั้น… ข้าควรจะทำอย่างไรคะท่านอาจารย์" รินดาถาม "คุณหนู… ต้องตัดสินใจ… ด้วยตนเอง" อาจารย์มังกรกล่าว "พลังแห่งบรรพบุรุษ… และยันต์โบราณ… จะนำพาคุณหนูไป… แต่เส้นทางข้างหน้า… คุณหนูต้อง… 'เลือก'… เดินเอง" เขายื่นมือออกมาแตะที่บ่าของรินดา "จงจำไว้… คุณหนู… พลังที่แท้จริง… ไม่ได้อยู่ที่… 'ยันต์'… แต่อยู่ที่… 'เจตจำนง'… ของผู้ใช้" รินดามองไปยังท้องฟ้าที่สว่างสดใสขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ และเสียงกระซิบที่ยังคงดังแว่วมาอยู่ในโสตประสาท แม้จะรู้สึกหวั่นเกรง แต่เธอก็รู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่จะตามมา "ข้า… จะไม่หนี… จากโชคชะตาของข้า" รินดากล่าวด้วยความแน่วแน่ "ข้าจะเรียนรู้… ข้าจะเติบโต… และข้าจะใช้พลังของข้า… เพื่อปกป้อง… โลกใบนี้… และอาจจะ… โลกอื่นๆ… ด้วย" อาจารย์มังกรยิ้ม "ดีมาก… คุณหนู" เขากล่าว "การเดินทาง… ของคุณหนู… เพิ่งจะ… 'เริ่มต้น'… เท่านั้น" ขณะที่รินดากำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ เธอก็พลันรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กๆ ที่พื้นดินอีกครั้ง ไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนจากรอยแยกมิติที่กำลังปิดตัวลง แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนที่แตกต่างออกไป มันดูเหมือนจะมาจาก… "ภายใน"… บางสิ่งบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผืนดิน "ท่านอาจารย์คะ" รินดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย "นั่น… เสียงอะไรคะ" อาจารย์มังกรเงยหน้ามองไปรอบๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทันที "ดูเหมือนว่า… ภัยคุกคาม… ที่แท้จริง… เพิ่งจะ… 'เริ่มต้น'… ขึ้นเท่านั้นเอง…"