เสียงกระซิบแผ่วเบานั้นดังมาจากที่ใดกันแน่ รินดาพยายามเพ่งสมาธิเพื่อจับต้นเสียง แต่คลื่นเสียงนั้นบางเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลมยามเช้าที่พัดผ่านใบไม้ "ท่านอาจารย์… ท่านได้ยินไหมคะ" รินดาเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณที่เคยเป็นจุดเกิดเหตุการณ์รุนแรงเมื่อคืน อาจารย์มังกรพยักหน้าช้าๆ "ได้ยิน… มันคือ… 'เสียง'… ที่ละเอียดอ่อน… ราวกับ… 'กระซิบ'… จาก… 'อีกฝั่ง'… ของม่านบางๆ" "อีกฝั่ง… หมายถึง… มิติอื่นอย่างนั้นหรือคะ" รินดาเอ่ยถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล "ใช่… แต่ไม่ใช่… 'มิติ'… ที่อสูรกายตนนั้น… จากมา" อาจารย์มังกรกล่าว "มันคือ… 'เสียง'… ที่เก่าแก่กว่า… และ… 'ลึกลับ'… กว่า" ขณะที่อาจารย์มังกรกำลังจะอธิบายต่อ ทันใดนั้นเอง รินดาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่อ่อนๆ แต่สม่ำเสมอ มันไม่ใช่แรงดึงดูดทางกายภาพ แต่เป็นความรู้สึกที่สัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณ มันดึงดูดเธอไปยังทิศทางหนึ่ง ชี้ไปยังกลุ่มต้นไม้โบราณที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก "ข้า… รู้สึกถึง… 'แรงดึงดูด'… บางอย่าง" รินดาเอ่ยขึ้น "มันกำลัง… 'เรียกหา'… ข้า… เหมือนกับว่า… มันต้องการ… 'บอก'… อะไรบางอย่าง" "นั่นคือ… 'พลังงาน'… ที่คุณหนู… สัมผัสได้… ก่อนหน้านี้" อาจารย์มังกรกล่าว "มันกำลัง… 'ตอบสนอง'… ต่อ… 'พลัง'… ในตัวคุณหนู" รินดาไม่รอช้า เธอเริ่มก้าวเดินไปตามแรงดึงดูดนั้น อาจารย์มังกรเดินตามมาติดๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคงมีร่องรอยของความอาฆาตแค้นและความเกลียดชังที่ถูกขับไล่ออกไปเมื่อคืน แต่ขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกสงบเงียบที่กลับคืนมาสู่ผืนดินแห่งนี้ เมื่อพวกเขามาถึงบริเวณต้นไม้โบราณ รินดาก็สังเกตเห็นว่ามี "บางสิ่ง" ที่เปลี่ยนไปจากเดิม ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีรากแผ่กว้างจนดูเหมือนจะโอบอุ้มผืนดินไว้ มีแสงสีขาวนวลเรืองรองออกมาจากพื้นดิน แสงนั้นไม่ได้สว่างจ้า แต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและสงบ "แสงอะไรคะท่านอาจารย์" รินดาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย "นั่นคือ… 'จุดกำเนิด'… ของเสียงกระซิบ… และแรงดึงดูด… ที่คุณหนู… สัมผัสได้" อาจารย์มังกรกล่าว "มันคือ… 'ประตู'… ที่บาง… เกือบจะ… 'โปร่งใส'… ระหว่าง… 'โลก'… ของเรา… กับ… 'มิติ'… ที่ถูก… 'ลืมเลือน'… ไปแล้ว" "มิติที่ถูกลืมเลือน… อย่างนั้นหรือคะ" รินดาทวนคำ "แล้ว… มันคือมิติแบบไหนคะ" "มันคือ… 'มิติ'… ที่เคย… 'เชื่อมต่อ'… กับโลกของเรา… ในยุคโบราณ" อาจารย์มังกรอธิบาย "แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง… ที่… 'ยากจะหยั่งถึง'… ประตู… ได้ถูก… 'ปิดตาย'… และความทรงจำ… ของมิตินั้น… ก็ค่อยๆ… 'เลือนหาย'… ไปจาก… 'ความรับรู้'… ของผู้คน" รินดาก้มลงมองแสงเรืองรองนั้น เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แตกต่างออกไปจากทุกสิ่งที่เธอเคยพบเจอมา มันไม่ใช่พลังงานแห่งความเกลียดชัง หรือพลังงานแห่งความแค้น แต่เป็นพลังงานแห่งความสงบ ความรู้ และความทรงจำโบราณ "ข้า… รู้สึกถึง… 'ความคุ้นเคย'… บางอย่าง" รินดาเอ่ยเบาๆ "เหมือนกับว่า… ข้าเคย… 'สัมผัส'… พลังงานแบบนี้… มาก่อน" "นั่นเป็นเพราะ… 'สายใย'… ที่เชื่อมโยง… ระหว่าง… 'ผู้สืบทอด'… กับ… 'พลังโบราณ'" อาจารย์มังกรกล่าว "ยันต์ที่คุณหนู… ถือครองอยู่… ไม่ใช่แค่… 'เครื่องราง'… ในการขับไล่… 'สิ่งชั่วร้าย'… เท่านั้น… แต่ยังเป็น… 'กุญแจ'… ที่สามารถ… 'ไข'… ความลับ… ของมิติที่ถูก… 'ปิดผนึก'… ได้" ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนกว่าเดิม ราวกับว่ามันกำลังพยายาม "สื่อสาร" กับรินดาโดยตรง "ผู้สืบทอด… ผู้สืบทอด…" เสียงนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความหวัง "เรา… รอคอย… มานาน… นานเหลือเกิน…" รินดาตกตะลึง เธอไม่เคยได้ยินเสียงที่ชัดเจนเช่นนี้มาก่อน "ท่าน… กำลังพูดถึง… ใครคะ" "ข้า… คือ… 'ผู้พิทักษ์'… แห่ง… 'มิติที่ถูกลืม'…" เสียงนั้นตอบ "เรา… ถูก… 'กักขัง'… อยู่ที่นี่… เพราะ… 'บาป'… ของบรรพบุรุษ… แต่… 'พลัง'… ของคุณหนู… คือ… 'ความหวัง'… เดียว… ที่จะ… 'ปลดปล่อย'… เรา…" "ปลดปล่อย… ท่านอย่างนั้นหรือคะ" รินดาเอ่ยถาม "แล้ว… ข้าจะช่วยท่านได้อย่างไร" "รอยแยก… ที่เปิดออก… เมื่อครู่… ไม่ใช่แค่… 'ประตู'… ที่นำพา… 'อสูรกาย'… มายังโลก… ของเรา… แต่มันยังเป็น… 'สัญญาณ'… ที่บ่งบอกว่า… 'ผนึก'… กำลังจะ… 'แตกสลาย'…" เสียงนั้นกล่าวต่อ "หาก… 'ผนึก'… นั้น… แตกสลาย… โดยสมบูรณ์… 'พลังงาน'… ที่ถูก… 'กักขัง'… ไว้… จะ… 'ทะลัก'… ออกมา… และ… 'กลืนกิน'… ทุกสิ่ง… ทั้ง… 'โลก'… และ… 'มิติ'…" รินดาตัวสั่นด้วยความตกใจ "หมายความว่า… สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่… ไม่ใช่แค่… 'ภัยพิบัติ'… แต่เป็น… 'จุดเริ่มต้น'… ของบางสิ่งที่… 'เลวร้าย'… กว่านั้นอย่างนั้นหรือคะ" "ถูกต้อง… คุณหนู" อาจารย์มังกรกล่าวเสริม "เสียงกระซิบนั้น… คือ… 'คำเตือน'… จาก… 'ผู้พิทักษ์'… ที่พยายาม… 'ส่งสาร'… มายัง… 'โลก'… ของเรา… ก่อนที่… 'ความมืดมิด'… จะ… 'กลืนกิน'… ทุกอย่าง…" "แต่… จะให้ข้า… ช่วยได้อย่างไรคะ" รินดาเอ่ยถาม "ข้า… รู้สึกถึงพลังของยันต์… แต่… ข้ายังไม่เข้าใจ… ว่าจะใช้มัน… ในการ… 'ปลดปล่อย'… ท่านได้อย่างไร" "คุณหนู… ต้อง… 'เดินทาง'… เข้าไป… ใน… 'มิติ'… นั้น" ผู้พิทักษ์กล่าว "คุณหนู… ต้อง… 'ค้นหา'… 'ต้นตอ'… ของคำสาป… และ… 'ไขว่คว้า'… 'ความทรงจำ'… ที่ถูก… 'ลบเลือน'… ไป" "เดินทาง… เข้าไป… ในมิติอื่นอย่างนั้นหรือคะ" รินดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ข้า… ไม่แน่ใจว่า… ข้าจะทำได้" "ข้า… จะ… 'นำทาง'… คุณหนู… ไปเอง" ผู้พิทักษ์กล่าว "แต่… 'การตัดสินใจ'… ขึ้นอยู่กับ… คุณหนู… เท่านั้น" รินดามองอาจารย์มังกร อาจารย์มังกรพยักหน้าให้เธออย่างให้กำลังใจ "คุณหนู… ไม่ต้อง… 'กังวล'…" อาจารย์มังกรกล่าว "หาก… คุณหนู… เลือกที่จะ… 'เผชิญหน้า'… กับ… 'ความท้าทาย'… นี้… ข้า… จะอยู่… เคียงข้าง… คุณหนู… เสมอ" รินดาหลับตาลง เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "ข้า… จะทำ" รินดากล่าว "ข้า… จะเข้าไป… ในมิตินั้น… และ… 'ไข'… ความลับ… ที่ถูก… 'ซ่อนเร้น'…" ทันทีที่เธอพูดจบ แสงสีขาวนวลจากพื้นดินก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง มันสว่างกว่าเดิม และแผ่ขยายวงกว้างออกไป ราวกับว่ามันกำลัง "เปิดรับ" รินดาเข้ามา "ดีมาก… ผู้สืบทอด…" เสียงของผู้พิทักษ์ดังขึ้นก่อนจะค่อยๆ จางหายไป "ขอให้… 'โชคดี'…" รินดาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปในแสงนั้น เมื่อเท้าของเธอสัมผัสกับพื้นดินใต้แสงนั้น ร่างกายของเธอก็พลันลอยขึ้นเบาๆ ราวกับว่าเธอถูกดูดเข้าไปในมิติที่มองไม่เห็น "คุณหนู!" อาจารย์มังกรตะโกนเรียก แต่ก็สายเกินไปแล้ว ร่างของรินดาได้หายเข้าไปในแสงนั้นจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบสงัด และต้นไม้โบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงอรุณที่เริ่มสาดส่อง