รินดาพบว่าตัวเองไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นดินอีกต่อไป แต่ลอยคว้างอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าอันไพศาลรอบกายมีเพียงแสงสีขาวนวลที่ส่องสว่างจางๆ และเสียงกระซิบที่ยังคงดังแว่วมาเป็นระยะๆ "ยินดีต้อนรับ… สู่… 'มิติที่ถูกลืม'…" เสียงของผู้พิทักษ์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดูใกล้ชิดกว่าเดิม ราวกับว่าผู้พิทักษ์อยู่เคียงข้างเธอ "คุณหนู… กำลัง… 'ก้าวข้าม'… ม่านแห่ง… 'การลืมเลือน'… ไป" "ข้า… อยู่ที่ไหนคะ" รินดาเอ่ยถาม พลางพยายามทรงตัวในความว่างเปล่า "ที่นี่… คือ… 'ที่พำนัก'… ของเหล่า… 'ผู้พิทักษ์'… และ… 'ความทรงจำ'… ที่ถูก… 'เก็บรักษา'… ไว้… ตั้งแต่… 'กาลก่อน'…" ผู้พิทักษ์อธิบาย "แต่… 'ผนึก'… ที่เคย… 'แข็งแกร่ง'… กำลัง… 'อ่อนแอ'… ลง… เพราะ… 'พลัง'… จาก… 'รอยแยก'… ที่ถูก… 'เปิดออก'… ทำให้… 'เศษเสี้ยว'… ของ… 'ความมืด'… เล็ดลอดเข้ามา…" รินดามองไปรอบๆ เธอเห็นภาพลวงตาที่ปรากฏขึ้นมาเป็นครั้งคราว ภาพเหล่านั้นเหมือนเงาเลือนรางของสิ่งต่างๆ ในอดีต เธอมองเห็นอาคารปรักหักพัง วิหารโบราณที่เคยรุ่งเรือง และผู้คนในชุดโบราณที่กำลังทำพิธีกรรมบางอย่าง "นั่นคือ… 'ภาพสะท้อน'… ของ… 'ยุคสมัย'… ที่… 'มิติ'… นี้… เคย… 'รุ่งเรือง'…" ผู้พิทักษ์กล่าว "แต่… 'ความรุ่งเรือง'… นั้น… ก็มาพร้อมกับ… 'ความลับ'… ที่… 'น่าสะพรึงกลัว'…" "ความลับ… อะไรคะ" รินดาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เมื่อครั้งโบราณกาล… 'บรรพบุรุษ'… ของคุณหนู… และ… 'พวกเรา'… เคย… 'ร่วมมือ'… กัน… ในการ… 'สร้างสรรค์'… 'พลังงาน'… ที่บริสุทธิ์… เพื่อ… 'ปกป้อง'… โลก… จาก… 'พลังงาน'… แห่ง… 'ความมืด'…" ผู้พิทักษ์เล่า "แต่… 'ความโลภ'… ได้ครอบงำ… 'บางคน'… พวกเขา… ต้องการ… 'ควบคุม'… พลังงานนั้น… เพื่อ… 'อำนาจ'… และ… 'การครอบครอง'…" รินดาอึ้ง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวของยันต์โบราณและผู้สืบทอดจะมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนเช่นนี้ "พวกนั้น… ได้ทำการ… 'ทดลอง'… ที่… 'อันตราย'… เพื่อ… 'สกัด'… เอา… 'แก่นแท้'… ของพลังงาน… มาใช้… แต่… พวกเขากลับ… 'ปลดปล่อย'… 'ปีศาจ'… ที่ถูก… 'ผนึก'… ไว้… ด้วย… 'คำสาป'… แห่ง… 'ความมืด'…" "ปีศาจ… ที่ถูกผนึก… อย่างนั้นหรือคะ" รินดาเอ่ยถาม "แล้ว… มันเกี่ยวอะไรกับ… คำสาปโบราณ… ที่ท่านเคยกล่าวถึง" "คำสาปนั้น… คือ… 'ผลลัพธ์'… ของการทดลอง… ที่… 'ผิดพลาด'… มันคือ… 'พันธนาการ'… ที่ผูกมัด… 'ปีศาจ'… นั้น… ไว้… กับ… 'โลก'… และ… 'มิติ'… ของเรา… แต่… 'พลัง'… ที่ถูก… 'สกัด'… ออกมา… กลับกลายเป็น… 'พลังงาน'… ที่… 'มีชีวิต'… และ… 'กระหาย'… ที่จะ… 'ทำลายล้าง'…" ผู้พิทักษ์อธิบาย "และเมื่อ… 'ผนึก'… เริ่ม… 'อ่อนแอ'… ปีศาจตนนั้น… ก็เริ่ม… 'มีอิทธิพล'… ต่อ… 'มิติ'… ของเรา… ผ่านทาง… 'เศษเสี้ยว'… ของพลังงาน… ที่… 'เล็ดลอด'… ออกมา…" รินดารู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างระหว่างเรื่องราวที่ผู้พิทักษ์เล่า กับสิ่งที่เธอเผชิญมาตลอด "แล้ว… ยันต์โบราณ… ล่ะคะ… ท่านอาจารย์เคยกล่าวว่า… มันคือ… 'กุญแจ'… ในการ… 'ไข'… ความลับ… นี้…" รินดาถาม "ถูกต้อง… คุณหนู… ยันต์โบราณ… คือ… 'มรดก'… ที่สืบทอดกันมา… จาก… 'ผู้ที่พยายาม'… จะ… 'แก้ไข'… ความผิดพลาด… ในอดีต… มันคือ… 'บันทึก'… ที่ถูก… 'จารึก'… ด้วย… 'เลือด'… และ… 'น้ำตา'… ของเหล่า… 'ผู้กล้า'… ที่พยายาม… 'ผนึก'… ปีศาจตนนั้น… อีกครั้ง…" ผู้พิทักษ์กล่าว "แต่… 'บันทึก'… นั้น… ถูก… 'ซ่อนเร้น'… ไว้… ใน… 'มิติ'… ที่ถูก… 'ลืมเลือน'… นี้… เพื่อ… 'ป้องกัน'… ไม่ให้… 'พลัง'… นั้น… ตกไปอยู่ใน… 'มือ'… ของผู้ที่… 'ไม่ประสงค์ดี'…" ขณะที่ผู้พิทักษ์พูดจบ ภาพลวงตาตรงหน้าของรินดาก็พลันเปลี่ยนไป มันปรากฏเป็นภาพของห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยรูปปั้นโบราณ และตรงกลางห้อง มีแท่นบูชาที่วาง "บางสิ่ง" ที่มีแสงสีขาวนวลเปล่งประกายออกมา "นั่นคือ… 'ห้องสมุด'… แห่ง… 'ความทรงจำ'…" ผู้พิทักษ์กล่าว "และ… 'สิ่งนั้น'… คือ… 'แก่นแท้'… ของ… 'ยันต์โบราณ'… ที่ถูก… 'หลอมรวม'… เข้ากับ… 'พลังงาน'… บริสุทธิ์… จาก… 'มิติ'… ของเรา… คุณหนู… ต้อง… 'เข้าถึง'… แก่นแท้นั้น… เพื่อ… 'รวบรวม'… 'ความรู้'… ที่จำเป็น… ในการ… 'ผนึก'… ปีศาจตนนั้น… อีกครั้ง…" รินดามองไปยัง "แก่นแท้" นั้นด้วยความรู้สึกเกรงขาม แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้สึกได้ว่าการเดินทางของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น "ข้า… จะทำอย่างไร… จึงจะเข้าถึง… แก่นแท้นั้นได้คะ" รินดาถาม "คุณหนู… ต้อง… 'พิสูจน์'… ตัวเอง… ต่อ… 'ผู้พิทักษ์'… ทั้ง… 12… ตน… แต่ละตน… จะ… 'ทดสอบ'… คุณหนู… ด้วย… 'บทเรียน'… ที่แตกต่างกัน… หากคุณหนู… ผ่านการทดสอบ… ทั้งหมด… คุณหนู… ก็จะ… 'ได้รับ'… 'กุญแจ'… ดอกสุดท้าย… ที่จะ… 'ไข'… ไปสู่… 'แก่นแท้'…" ผู้พิทักษ์อธิบาย "12… ตน… อย่างนั้นหรือคะ" รินดาอุทาน "มันจะ… 'ยาก'… ไหมคะ" "มันจะ… 'ท้าทาย'… แต่… 'ไม่เกิน'… ความสามารถ… ของคุณหนู… หาก… คุณหนู… ใช้… 'สติปัญญา'… และ… 'หัวใจ'… ของคุณหนู… ในการ… 'เผชิญหน้า'… กับ… 'บททดสอบ'…" ผู้พิทักษ์กล่าว "เอาล่ะ… เตรียมตัวให้พร้อม… ผู้พิทักษ์ตนแรก… กำลังจะ… 'ปรากฏ'… ตัว…" ทันใดนั้นเอง เงาร่างของบุคคลในชุดคลุมโบราณก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าของรินดา บุคคลผู้นั้นยืนนิ่งสงบ ดวงตาที่มองผ่านช่องว่างของผ้าคลุมนั้นดูเหมือนจะส่องประกายออกมา "ข้า… คือ… 'ผู้พิทักษ์แห่งปัญญา'…" เสียงนั้นดังขึ้นมาอย่างทุ้มลึก "และข้า… จะทดสอบ… 'ความเข้าใจ'… ของเจ้า… ต่อ… 'กฎ'… แห่ง… 'สมดุล'…" รินดายืนนิ่ง เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอันยิ่งใหญ่ที่แผ่ออกมาจากผู้พิทักษ์ตนนั้น แต่เธอก็ไม่หวั่นกลัว เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบนี้ "ข้า… พร้อมแล้ว… ท่านผู้พิทักษ์" รินดากล่าว