"พลังที่อยู่ในตัวหนู… คือพลังที่จะ 'ตัดสิน'… ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" รินดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังยันต์โบราณที่อยู่บนโต๊ะ ราวกับว่ามันกำลังสื่อสารบางอย่างกับเธอ "หนูต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมมันให้ได้… ต้องหาทางรักษาสมดุลนั้นเอาไว้" มารดาของรินดาเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือที่สั่นเทามาแตะที่แขนของลูกสาว "ลูกแม่… แม่ไม่รู้เลยว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันจะซับซ้อนและอันตรายขนาดนี้ แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แม่จะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง "ถ้าเจ้าต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดนั้น… แม่ก็พร้อมที่จะสู้ไปกับลูก" รินดาหันมามองมารดา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ขอบคุณค่ะแม่ หนูรู้ว่าหนูมีแม่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ" เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็น "หนูรู้สึกได้… พลังงานของปีศาจมันกำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง… เร็วเกินไป" "เร็วเกินไป?" มารดาถามด้วยความกังวล "หมายความว่าอย่างไรลูก" "ก็… ที่พวกภูตผีที่แม่เห็นเมื่อเช้า… มันเป็นเพียงสัญญาณเตือน… เป็นเหมือนกลุ่มลูกสมุนที่ถูกส่งมาทดสอบพลังของเรา… หรือไม่ก็เพื่อขัดขวางการเตรียมตัวของเรา" รินดาอธิบาย "แต่แก่นแท้ของปีศาจ… ที่ถูกผนึกไว้… มันกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา… เร็วขึ้นกว่าที่คาดไว้มาก" "แล้ว… มันมีวิธีป้องกันไหมลูก" มารดาถาม พลางกอดแขนลูกสาวแน่น "หนูคิดว่า… หนูกำลังจะได้รับคำตอบค่ะ" รินดาพูดพลางกวาดสายตาไปยังยันต์โบราณอีกครั้ง "พลังของยันต์นี้… ไม่ใช่แค่การขับไล่… แต่มันคือ 'กุญแจ'… กุญแจที่จะไขไปสู่การผนึกหรือปลดปล่อย… แล้วพลังที่อยู่ในตัวหนู… มันก็คือ 'อำนาจ'… ในการเลือก" "อำนาจในการเลือก… หมายความว่าอย่างไร" มารดาถามด้วยความสงสัย "หมายความว่า… ตอนนี้… พลังที่เคยถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนา… กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา… แต่ 'ปริมาณ'… และ 'รูปแบบ'… ของพลังนั้น… ขึ้นอยู่กับว่าหนูจะ 'เลือก'… ปรับสมดุลของยันต์และพลังในตัวหนูอย่างไร" รินดาพยายามอธิบายให้มารดาเข้าใจ "ถ้าหนูไม่สามารถควบคุมมันได้… หรือเลือกผิด… ปีศาจตนนั้นก็จะปรากฏตัวออกมาอย่างสมบูรณ์… แต่ถ้าหนูทำได้… บางที… เราอาจจะสามารถยับยั้งมันไว้ได้… หรือแม้กระทั่ง… ผลักดันมันกลับไปได้" "แล้ว… เราจะรู้ได้อย่างไรว่า… 'การเลือก'… นั้นถูกต้อง" มารดาถาม เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว "หนูก็ยังไม่แน่ใจค่ะแม่" รินดายอมรับ "แต่หนูเชื่อในสิ่งที่ท่านผู้พิทักษ์แห่งปัญญาเคยบอกไว้… 'สมดุล'… คือ 'หัวใจ'… 'ของ'… 'ทุกสิ่ง'… เราต้องพยายามหา 'ความสมดุล'… นั้นให้เจอ" ทันใดนั้นเอง แสงสีทองอ่อนๆ ก็เริ่มส่องประกายออกจากฝ่ามือของรินดา เป็นแสงที่อบอุ่นและปลอบประโลม แต่ก็แฝงไว้ด้วยพลังงานที่ดูเหมือนจะปะทุออกมาจากภายใน "นี่มัน… อะไรกัน!?" มารดาอุทานเมื่อเห็นแสงนั้น "พลัง… มันกำลัง… 'ตอบสนอง'… ค่ะแม่" รินดาพูด พลางมองดูฝ่ามือของตนเองด้วยความทึ่ง "เหมือนกับว่า… ยันต์… กำลัง… 'สื่อสาร'… กับหนู… มันกำลัง… 'บอก'… อะไรบางอย่าง… เกี่ยวกับ… 'ความสมดุล'… นั้น" เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ ความรู้สึกถึงความเชื่อมโยงระหว่างตัวเธอกับยันต์โบราณก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในตัวเธอ และพลังงานที่แผ่ออกมาจากยันต์ ราวกับว่าทั้งสองสิ่งกำลังประสานกันอย่างลงตัว "หนูรู้สึกได้… ถึง 'คลื่นพลัง'… 'สองสาย'…" รินดาพึมพำ "สายหนึ่ง… เป็นพลังแห่ง… 'ความมืด'… 'แห่ง'… 'การทำลายล้าง'… ที่ถูกผนึกไว้… อีกสายหนึ่ง… เป็นพลังแห่ง… 'แสงสว่าง'… 'แห่ง'… 'การปกป้อง'… ที่สืบทอดมา… และที่สำคัญ… 'มี'… 'อีก'… 'สายหนึ่ง'… 'ที่'… 'เป็น'… 'สะพาน'… 'เชื่อม'… 'ทั้งสอง'…" "สะพานเชื่อม?" มารดาถาม "หมายถึงอะไรลูก" "หมายถึง… 'ความสมดุล'… ค่ะแม่" รินดาตอบ "พลังแห่งความมืด… พลังแห่งแสงสว่าง… และพลังที่ 'เชื่อม'… ทั้งสองเข้าด้วยกัน… พลังที่หนูมี… คือพลังที่จะ 'ควบคุม'… 'สะพาน'… เส้นนี้" ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบที่เย็นเยียบก็ดังขึ้นในโสตประสาทของรินดา ไม่ใช่เสียงของผู้พิทักษ์แห่งปัญญา แต่มันเป็นเสียงที่แหบพร่า เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและเย็นชา "แก… 'มัน'… 'ไม่'… 'เข้าใจ'… 'ความ'… 'จริง'… 'ที่'… 'แท้'… 'จริง'…" เสียงนั้นกระซิบ " 'สมดุล'… 'นั้น'… 'มี'… 'ไว้'… 'เพียง'… 'เพื่อ'… 'ให้'… 'ข้า'… 'แข็งแกร่ง'… 'ขึ้น'… 'เท่านั้น'…" รินดาลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ "เสียงนั้น… มันคือใครคะ" "มันคือ… 'เสียง'… 'ของ'… 'ปีศาจ'… 'ตนนั้น'…" ผู้พิทักษ์แห่งปัญญาตอบในหัวของเธอ " 'มัน'… 'ได้'… 'สัมผัส'… 'ถึง'… 'ตัว'… 'เจ้า'… 'แล้ว'…" "มันรู้ว่าหนูอยู่ที่นี่… และรู้ว่าหนูกำลังจะทำอะไร" รินดาพูด พลางกำหมัดแน่น "ใช่… 'และ'… 'มัน'… 'กำลัง'… 'จะ'… 'ส่ง'… 'ลูกสมุน'… 'ที่'… 'แข็งแกร่ง'… 'ยิ่งกว่า'… 'เดิม'… 'มา'… 'อีก'… 'ครั้ง'…" ผู้พิทักษ์แห่งปัญญาเตือน "จงเตรียมพร้อม… 'คุณหนู'… 'ฤกษ์'… 'แห่ง'… 'การ'… 'พิพากษา'… 'กำลัง'… 'ใกล้'… 'เข้ามา'… 'ทุกที'…" แสงสีทองจากฝ่ามือของรินดาเริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามันกำลังต่อต้านกับพลังงานความมืดที่กำลังก่อตัวขึ้น รินดาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามจดจำความรู้สึกของ 'สะพาน' แห่งสมดุลที่เธอสัมผัสได้ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่แท้จริง และเธอต้องพร้อมรับมือกับมันให้ได้