ก้าวเท้าเข้าสู่ประตูบ้านอันคุ้นเคย รินดาก็พบกับความกังวลใจของมารดาที่นั่งรออยู่ รอยยิ้มที่เคยสดใส บัดนี้ซีดเซียวและเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม "รินดา! ลูกแม่! ไปอยู่ที่ไหนมาทั้งวัน!" มารดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ก่อนจะโผเข้ามากอดลูกสาวอย่างแนบแน่น "ลูก… ลูกออกไปข้างนอกมาสักครู่ค่ะแม่" รินดาตอบ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "มีเรื่องนิดหน่อย" "เรื่องนิดหน่อยอะไรกัน! ดูสิ หน้าลูกซีดเผือดไปหมด" มารดาผละออก มองสำรวจลูกสาวอย่างละเอียด "แม่เป็นห่วงแทบแย่… ข่าวลือแปลกๆ มันแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน… ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นในป่า" "แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ" รินดาพยายามปลอบ "ลูกจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" "จัดการ… อะไรกันลูก" มารดาถามด้วยความไม่เข้าใจ "แล้วยันต์นั่น… มันคืออะไรกันแน่ ทำไมมันถึงได้ส่องแสงแปลกๆ" รินดาตัดสินใจแล้วว่าเธอไม่สามารถเก็บความลับนี้ไว้ได้อีกต่อไป เธอต้องบอกความจริงกับมารดา เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น "แม่คะ… เรื่องมันยาว… และอาจจะทำให้แม่ตกใจ… แต่ลูกต้องบอกความจริงค่ะ" รินดาเอ่ยเสียงหนักแน่น "ยันต์โบราณนี้… มันไม่ใช่แค่เครื่องรางธรรมดา… มันมีความลับมากมายซ่อนอยู่… เป็นความลับที่เกี่ยวกับ… ครอบครัวของเรา… และชะตากรรมของโลกนี้ด้วยค่ะ" รินดาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอได้เรียนรู้จากผู้พิทักษ์แห่งปัญญาให้มารดาฟัง ตั้งแต่ต้นกำเนิดของยันต์โบราณ ความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับท่านบรรพกาล ไปจนถึงภัยคุกคามจากแก่นแท้ของปีศาจที่กำลังจะปรากฏตัว มารดาของรินดาตั้งใจฟังด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อสายตา "นี่… นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน!" มารดาอุทานเมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ "ท่านบรรพกาล… ผู้ที่เคยเป็นที่เคารพสักการะ… กลับกลายเป็น… ผู้ที่ก่อให้เกิดหายนะอย่างนั้นหรือ… แล้วพลังที่สืบทอดมา… มันคืออะไร… แล้วยันต์นี้… มันจะช่วยอะไรเราได้บ้าง" "ยันต์นี้… คือ 'กุญแจ'… ที่จะ 'ผนึก'… หรือ 'ปลดปล่อย'… พลังของปีศาจค่ะ" รินดาอธิบาย "พลังที่อยู่ในตัวหนู… คือพลังที่จะ 'ตัดสิน'… ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" "แล้ว… เราจะทำอย่างไรกันดีลูก" มารดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้าปีศาจตนนั้น… ปรากฏตัวขึ้นมาจริงๆ… โลกของเรา… จะเป็นอย่างไร" "หนู… ไม่รู้… แน่ชัดค่ะแม่" รินดาตอบตามตรง "แต่หนูก็ได้รับคำแนะนำมาว่า… 'สมดุล'… คือ… 'หัวใจ'… 'ของ'… 'ทุกสิ่ง'… และพลังที่หนูมี… คือเครื่องมือที่จะรักษาสมดุลนั้น" ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ท้องฟ้าด้านนอกก็พลันมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว ลมพายุพัดกระโชกแรง ต้นไม้ไหวเอนไปมาอย่างน่ากลัว เสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยงปร้างราวกับฟ้าระเบิด "เกิดอะไรขึ้นคะแม่!" รินดาถามด้วยความตกใจ "ไม่รู้สิลูก… แต่… 'รู้สึก'… 'ไม่ดี'… เลย" มารดาตอบ พลางกอดรินดาไว้แน่น "เหมือนกับว่า… 'โลก'… 'กำลัง'… 'จะ'… 'แตกสลาย'…" ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังมาจากนอกบ้าน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงของบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "มันมาแล้ว… ค่ะแม่" รินดากล่าวเสียงหนักแน่น เธอหยิบยันต์โบราณขึ้นมาอีกครั้ง สัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ซ่านเข้ามา "ลูก… จะออกไป… ข้างนอก… แม่… อยู่ที่นี่… ปลอดภัยนะคะ" รินดาบอกมารดา "ไม่! ลูกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!" มารดาร้องห้าม "มันอันตรายเกินไป! ลูกจะไปสู้กับอะไรกัน!" "นี่คือ… 'หน้าที่'… ของหนูค่ะแม่" รินดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "หนูต้องไป… เพื่อปกป้องทุกคน… รวมถึงแม่ด้วย" รินดาผละออกจากอ้อมกอดของมารดา และเดินตรงไปยังประตูบ้าน เธอเปิดประตูออก และเผชิญหน้ากับภาพที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา เบื้องหน้าเธอ ปรากฏร่างมหึมาของปีศาจร้าย ร่างกายของมันดำมืดราวกับรัตติกาล มีดวงตาสีแดงฉานนับสิบดวงที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ ปีกสีดำขนาดใหญ่แผ่กางออกครอบคลุมไปทั่วบริเวณ ราวกับจะบดบังแสงสว่างทั้งหมด ลมพายุที่พัดแรงก็ดูเหมือนจะมาจากพลังงานที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวมัน "ในที่สุด… 'เจ้า'… 'ผู้สืบทอด'… ก็มา… 'ปรากฏตัว'… เสียที…" เสียงกึกก้องของปีศาจดังขึ้น มันไม่ได้พูดด้วยปาก แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในหัวของทุกคนที่ได้ยิน "ข้า… 'รอคอย'… 'มา'… 'นาน'… 'เหลือเกิน'…" "แก… คือ… 'ต้นเหตุ'… 'ของ'… 'ทุกสิ่ง'…" รินดากล่าวเสียงสั่น แต่ก็ยังคงความเด็ดเดี่ยว "แก… ต้อง… 'ถูก'… 'ลงโทษ'…" "ฮ่าๆๆๆ… 'ลงโทษ'… อย่างนั้นหรือ…" ปีศาจร้ายหัวเราะเสียงดัง ฟังแล้วเย็นยะเยือก "ข้า… 'คือ'… 'ความมืด'… 'ที่'… 'แท้จริง'… 'ข้า'… 'คือ'… 'จุดจบ'… 'ของ'… 'ทุกสิ่ง'…" ปีศาจยื่นมือขนาดมหึมาออกมา หมายจะคว้าจับตัวรินดา ท่าทีของมันเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและพลังทำลายล้างอันมหาศาล รินดาหลับตาลงอีกครั้ง รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเข้าสู่ยันต์โบราณในมือ "พลังแห่งบรรพบุรุษ… พลังแห่งสมดุล… จงสถิตอยู่กับข้า!" รินดาตะโกนสุดเสียง ยันต์โบราณในมือของเธอสว่างวาบขึ้นเป็นประกายสีทองเจิดจ้า พลังงานอันบริสุทธิ์แผ่ออกมาอย่างมหาศาล ขับไล่ความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ร่างของปีศาจร้ายกระเด็นถอยหลังไปเล็กน้อย ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด "อ๊ากกก! 'พลัง'… 'อัน'… 'แผดเผา'… 'ของ'… 'ยันต์'… 'โบราณ'…!" รินดาไม่รอช้า เธอปล่อยคลื่นพลังงานสีทองออกไปอย่างต่อเนื่อง พลังของเธอปะทะเข้ากับร่างของปีศาจร้ายอย่างรุนแรง การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ฤกษ์แห่งการพิพากษา ได้มาถึงแล้ว.