“รินดา… ทำได้จริงๆ” รินดาพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ พลางมองดูข้อมือข้างซ้ายของตนเอง ลายเส้นสีแดงสดที่เพิ่งจะปรากฏขึ้นเมื่อครู่ ตอนนี้ได้เลือนหายไปแล้ว เหลือเพียงรอยปื้นแดงจางๆ ที่เหมือนจะเข้มขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมองดูเหมือนเป็นเพียงรอยแดงธรรมดา “แต่เมื่อกี้… มันเกิดขึ้นจริงใช่ไหมคะท่านอาจารย์” อาจารย์มังกรพยักหน้า “เกิดขึ้นจริงอย่างแน่นอน” เขากล่าว “นั่นคือ ‘ยันต์คุ้มกัน’ ที่เกิดขึ้นจากพลังอันบริสุทธิ์ในสายเลือดของคุณหนู มันจะคอยปกป้องคุณหนูจากพลังงานด้านลบ และเป็นสัญญาณเตือนเมื่อมีสิ่งชั่วร้ายเข้ามาใกล้” “มัน… มันน่าทึ่งมากเลยค่ะ” รินดายังคงตะลึงกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น “แต่ทำไมมันถึงปรากฏขึ้นมาได้คะ ทั้งๆ ที่รินดาไม่เคยฝึกฝนมาก่อนเลย” “อย่างที่อาจารย์เคยบอก… พลังที่อยู่ในตัวคุณหนู กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น” อาจารย์มังกรอธิบาย “และเมื่อพลังนั้นกำลังจะตื่นขึ้น มันก็มักจะมี ‘สิ่ง’ บางอย่าง พยายามเข้ามาเพื่อขัดขวาง หรือเพื่อ ‘ดูดกลืน’ พลังนั้นไป” “แล้ว… กลุ่มควันสีดำเมื่อครู่นี้… มันคืออะไรคะ” “พวกมันคือ ‘ภูตผี’ ในระดับต่ำ” อาจารย์มังกรตอบ “เป็นบริวารของอำนาจมืดที่ทรงพลังกว่า มันรู้สึกได้ถึงพลังที่กำลังจะเกิดขึ้นในตัวคุณหนู จึงส่งพวกมันมาเพื่อสอดแนม และทดสอบกำลังป้องกันของคุณหนู” “ทดสอบ… กำลังป้องกัน?” รินดาถามด้วยความสงสัย “ใช่” อาจารย์มังกรพยักหน้า “หากยันต์คุ้มกันของคุณหนูอ่อนแอเกินไป หรือหากคุณหนูไม่สามารถควบคุมพลังของตนเองได้ พวกมันก็จะใช้โอกาสนี้โจมตี และอาจจะ… ฝัง ‘สิ่ง’ บางอย่างไว้ในตัวคุณหนู” “ฝัง… สิ่งบางอย่าง?” รินดาอุทานด้วยความตกใจ “ใช่” อาจารย์มังกรกล่าวเสียงเคร่งเครียด “มันคือการ ‘ผนึก’ อีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งจะทำให้คุณหนูอ่อนแอลงเรื่อยๆ และกลายเป็นเครื่องมือของพวกมันในที่สุด” รินดาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว “แต่… รินดาขับไล่มันได้แล้วนี่คะ” “นั่นเป็นเพราะ ‘ยันต์คุ้มกัน’ ของคุณหนู มีพลังมากพอในขณะนี้” อาจารย์มังกรกล่าว “แต่… อย่าประมาทเด็ดขาด พลังของพวกมันจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และครั้งต่อไป… มันอาจจะไม่ได้มาเพียงแค่กลุ่มควัน” “หมายความว่า… รินดาจะต้องเจอกับพวกมันอีก?” “แน่นอน” อาจารย์มังกรตอบ “นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นของการต่อสู้ เพื่อที่จะปกป้องโลกมนุษย์ และตัวคุณหนูเอง คุณหนูจะต้องเรียนรู้วิธีการควบคุมพลังของตนเอง และใช้อาวุธที่บรรพบุรุษของคุณหนูทิ้งไว้ให้” “อาวุธ… หมายถึงยันต์โบราณพวกนั้นหรือคะ” “ใช่” อาจารย์มังกรผายมือไปยังม้วนกระดาษบนโต๊ะ “ยันต์โบราณเหล่านี้คือ ‘เครื่องมือ’ ที่จะช่วยให้คุณหนูสามารถต่อกรกับพวกมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่การจะใช้ยันต์เหล่านี้ได้อย่างสมบูรณ์ คุณหนูต้องเข้าใจ ‘ภาษา’ ของยันต์นั้นก่อน” “แล้ว… เราจะเริ่มเรียนรู้ได้อย่างไรคะ” รินดาถามอย่างกระตือรือร้น “เริ่มจาก ‘ยันต์แห่งการผนึก’” อาจารย์มังกรกล่าว “นี่คือยันต์พื้นฐานที่สำคัญที่สุดในการขับไล่วิญญาณร้าย เป็นเหมือน ‘ประตูกั้น’ ที่จะป้องกันไม่ให้พวกมันเข้ามาใกล้” เขาก้มลงหยิบตำราเก่าเล่มหนึ่งขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ “ในตำราเล่มนี้ จะมีรายละเอียดเกี่ยวกับ ‘ยันต์แห่งการผนึก’ พร้อมกับวิธีการวาด และการร่ายมนตร์ประกอบ” “รินดาต้องวาดมันเองหรือคะ” “ใช่” อาจารย์มังกรพยักหน้า “การวาดยันต์ด้วยมือของตนเอง จะช่วยเชื่อมโยงพลังงานของคุณหนูกับยันต์นั้นให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น” ทันใดนั้นเอง! เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่วันนี้มันไม่ได้มาจากในห้อง แต่เหมือนจะดังมาจากด้านนอกหน้าต่างของห้องทำงาน เคล้ามาพร้อมกับเสียงลมหวีดหวิวที่เริ่มแรงขึ้น “มัน… มันกลับมาอีกแล้วหรือคะ” รินดาถามเสียงสั่น อาจารย์มังกรลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่… มันกำลังมา… จากที่ไกลกว่านี้” เขาเปิดผ้าม่านออก เผยให้เห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เริ่มมืดครึ้ม เมฆดำทะมึนกำลังก่อตัวรวมกันอย่างรวดเร็ว พายุหมุนขนาดเล็กเริ่มก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ราวกับมีพลังงานบางอย่างกำลังปั่นป่วนอยู่เบื้องบน “นั่นมัน…” รินดาอุทานด้วยความตกตะลึง “นั่นคือ ‘ม่านพลัง’ ที่พวกมันกำลังสร้างขึ้น” อาจารย์มังกรกล่าวเสียงเคร่งเครียด “เพื่อที่จะบดบัง ‘ดวงตา’ ของเรา ไม่ให้มองเห็น ‘รูป’ ที่แท้จริงของพวกมัน” “แล้ว… เราจะมองเห็นพวกมันได้อย่างไรคะ” “คุณหนู รินดา” อาจารย์มังกรหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว “ต้องใช้ ‘สัมผัส’ ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม” เขายื่นมือมาแตะที่ข้อมือข้างซ้ายของเธออีกครั้ง “จำความรู้สึกตอนที่ยันต์คุ้มกันปรากฏขึ้นได้หรือไม่” รินดาพยักหน้า “รู้สึกถึงความร้อน… และพลังงานที่พุ่งพล่าน” “ใช่” อาจารย์มังกรกล่าว “ลองหลับตาลงอีกครั้ง… แล้วนึกถึงความรู้สึกนั้น” รินดาหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ เธอนึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วแขน นึกถึงลายเส้นที่เคยปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเธอ “ตอนนี้… ลองนึกถึง ‘ยันต์แห่งการผนึก’ ที่อยู่ในตำรา” อาจารย์มังกรกล่าวต่อ “จงวาดมันขึ้นมาในความคิดของคุณหนู” รินดาจินตนาการถึงลายเส้นอันซับซ้อนของยันต์แห่งการผนึก เธอลองวาดมันขึ้นมาในหัวทีละเส้น ทีละส่วน ทันใดนั้นเอง! ร่างของเธอถูกกระแทกอย่างรุนแรงอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิมมาก จนเธอแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น “เกิดอะไรขึ้นคะ!” เธอถามเสียงหลง “พวกมัน… กำลังเข้ามา” อาจารย์มังกรกล่าวเสียงกระซิบ “พลังงานของพวกมัน… หนาแน่นเกินไป” รินดาพยายามลืมตาขึ้น แต่ภาพเบื้องหน้าของเธอกลับพร่ามัวไปหมด เธอมองเห็นเพียงเงาสีดำทะมึนหลายเงา กำลังลอยวนเข้ามาในห้องทำงานของเธออย่างรวดเร็ว แต่ละเงาดูเหมือนจะมีรูปร่างที่ใหญ่โตและน่ากลัวกว่าเงาของกลุ่มควันเมื่อครู่มาก “คุณหนู รินดา!” อาจารย์มังกรตะโกน “อย่ายอมแพ้! จงปลุกพลังในตัวคุณหนู! ปลุกยันต์โบราณ!” รินดารวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย เธอยกข้อมือข้างซ้ายขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับตะโกนสุดเสียง “ยันต์แห่งการผนึก… จงปรากฏ!” ทันใดนั้นเอง! รอยปื้นแดงบนข้อมือของเธอก็ลุกโชนขึ้นเป็นสีแดงสด ลวดลายยันต์แห่งการผนึกที่ซับซ้อนกว่ายันต์คุ้มกัน ค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนบนผิวหนังของเธอ แสงสีแดงเรื่อสว่างไสวแผ่กระจายออกไปทั่วทั้งห้อง เงาสีดำทะมึนหลายเงาที่กำลังลอยเข้ามา ชะงักกึกไปในอากาศ ราวกับถูกพลังงานอันมหาศาลผลักดันให้หยุดชะงัก พวกมันส่งเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนจะเริ่มสลายหายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่ต้องการเผชิญหน้ากับพลังที่แข็งแกร่งเกินไป เมื่อเงาสีดำหายไปจนหมดสิ้น แสงจากยันต์บนข้อมือของรินดาก็ค่อยๆ จางลง จนเหลือเพียงรอยปื้นแดงที่เข้มขึ้นกว่าเดิม ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยมีเมฆดำทะมึนก็กลับมาสดใสอีกครั้ง รินดาหอบหายใจอย่างหนัก เธอมองไปที่อาจารย์มังกรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนเพลีย แต่ก็มีความภาคภูมิใจปนอยู่ “รินดา… ทำได้อีกครั้ง…” “ยอดเยี่ยมมาก คุณหนู รินดา” อาจารย์มังกรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม “นี่คือ ‘ยันต์แห่งการผนึก’ ที่สมบูรณ์แบบ… ที่สุดยอด… ที่ปรากฏขึ้นจากสายเลือดของคุณหนู” รินดายิ้มออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน “แต่… ตอนนี้รินดาก็ยังไม่เข้าใจความหมายของมันเลยค่ะ” “ไม่เป็นไร” อาจารย์มังกรกล่าว “การเดินทางยังอีกยาวไกล… และอาจารย์จะนำทางคุณหนูไปเอง” เขามองไปยังตำราเล่มหนาบนโต๊ะ “แต่ก่อนอื่น… เราต้องเริ่มเรียนรู้วิธีการใช้อาวุธชิ้นนี้เสียก่อน” รินดามองไปยังยันต์บนข้อมือของเธออีกครั้ง คราวนี้เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่แค่ความร้อน แต่เป็นความรู้สึกถึง ‘การเชื่อมต่อ’ กับบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเธอเอง.