การฝึกฝนเริ่มต้นขึ้นอย่างเข้มข้น รินดาใช้เวลาเกือบทั้งวันไปกับการเรียนรู้ยันต์โบราณ และการฝึกสมาธิ อาจารย์มังกรเป็นผู้สอนที่อดทน และละเอียดอ่อน เขาค่อยๆ ถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับยันต์แต่ละชนิด ความหมายของแต่ละสัญลักษณ์ และวิธีการปลุกพลังให้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ “จำไว้ว่า ทุกยันต์มี ‘จิตวิญญาณ’ ของมันอยู่” อาจารย์มังกรกล่าว ขณะที่รินดากำลังพยายามเชื่อมต่อกับ ‘ยันต์ป้องกัน’ ซึ่งมีลักษณะเป็นแผ่นโลหะกลมคล้ายเหรียญ “คุณหนูต้อง ‘เคารพ’ และ ‘สื่อสาร’ กับมัน เหมือนกับที่เราพูดคุยกับผู้ใหญ่” รินดาพยักหน้า เธอหลับตาลง สัมผัสถึงความเย็นของยันต์ในมือ และพยายามนึกถึงภาพ ‘เกราะ’ ที่แข็งแกร่ง มองไม่เห็น แต่สามารถป้องกันทุกสิ่งได้ “ข้า… ขอพลังในการปกป้อง” เธอเอ่ยด้วยความตั้งใจ ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกถึงกระแสพลังงานที่แผ่ซ่านออกมาจากยันต์ มันอุ่นกว่าครั้งก่อน และมีความสั่นสะเทือนเล็กน้อยที่ปลายนิ้ว “รู้สึกได้ค่ะท่านอาจารย์” รินดารายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ดีมาก” อาจารย์มังกรยิ้ม “การเชื่อมต่อเริ่มแข็งแกร่งขึ้นแล้ว” วันเวลาผ่านไป รินดาเริ่มคุ้นเคยกับการรับรู้ถึงพลังงานที่มองไม่เห็นรอบตัว เธอเริ่มแยกแยะได้ว่าพลังงานแบบไหนคือพลังงานที่เป็นกลาง พลังงานแบบไหนคือพลังงานด้านลบ และพลังงานแบบไหนที่บ่งบอกถึง ‘ตัวตน’ บางอย่างที่กำลังเฝ้ามองอยู่ “ความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงที่เกิดขึ้น… มันคือสัญญาณใช่ไหมคะ” รินดาถามอาจารย์มังกรในวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังนั่งอ่านตำราเล่มหนา “ถูกต้อง” อาจารย์มังกรตอบ “เมื่อใดก็ตามที่คุณหนูรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่คืบคลานเข้ามา หรือรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจับจ้องอยู่ นั่นหมายความว่า ‘พวกมัน’ กำลังเข้ามาใกล้” “แล้ว… พวกมันอยู่ใกล้แค่ไหนคะ” “ยากที่จะบอกได้แน่ชัด” อาจารย์มังกรกล่าว “ระดับพลังงานของพวกมันแตกต่างกันไป บางครั้งอาจจะอยู่ห่างไกลออกไป สังเกตการณ์จากโลกของพวกมัน แต่บางครั้ง… พวกมันก็สามารถทะลุกำแพงระหว่างโลกเข้ามาได้” “ทะลุกำแพง… หมายถึง มาอยู่ในโลกมนุษย์ได้เลยหรือคะ” รินดาถามด้วยความตกใจ “ได้… แต่ไม่ใช่ทุกตน” อาจารย์มังกรอธิบาย “ภูตผีระดับต่ำมักจะปรากฏตัวในรูปแบบของพลังงาน หรือกลุ่มควันอย่างที่คุณหนูเคยเจอ แต่ภูตผีที่มีพลังอำนาจสูงกว่า จะสามารถก่อรูปเป็น ‘ร่าง’ ที่มองเห็นได้” “แล้ว… ยันต์พวกนี้จะสามารถต่อกรกับร่างที่มองเห็นได้ไหมคะ” “แน่นอน” อาจารย์มังกรกล่าวอย่างมั่นใจ “แต่การต่อกรกับร่างที่ปรากฏกายนั้น จะต้องใช้พลังงาน และสมาธิที่มากขึ้น” เขากวาดสายตาไปยังยันต์ต่างๆ บนโต๊ะ “ยันต์เหล่านี้คือ ‘อาวุธ’ ของคุณหนู เมื่อใช้มันอย่างถูกต้อง ก็สามารถขับไล่ หรือผนึกพวกมันได้” “แต่รินดา… รินดายังไม่รู้เลยว่าจะใช้มันอย่างไร” รินดารู้สึกท้อแท้เล็กน้อย เธอฝึกฝนมาหลายวันแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าตนเองยังห่างไกลจากคำว่า ‘ผู้สืบทอดพลัง’ “ความเร่งรีบจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง” อาจารย์มังกรปลอบ “การเรียนรู้พลังนี้ ต้องอาศัยเวลา และความเข้าใจอย่างถ่องแท้” เขาหยิบยันต์แผ่นหนึ่ง ซึ่งมีลวดลายคล้ายคลื่นน้ำ “นี่คือ ‘ยันต์ระลึกชาติ’ เมื่อคุณหนูฝึกฝนจนชำนาญแล้ว ยันต์นี้จะช่วยให้คุณหนูเข้าถึง ‘ความทรงจำ’ ของบรรพบุรุษที่สืบทอดพลังมาก่อน” “ความทรงจำของบรรพบุรุษ…” รินดาอุทาน “หมายถึง… รินดาจะรู้ว่าท่านเคยต่อสู้กับอะไรมาบ้าง หรือมีวิธีรับมืออย่างไรใช่ไหมคะ” “ถูกต้อง” อาจารย์มังกรพยักหน้า “มันคือ ‘ภูมิปัญญา’ ที่จะช่วยให้คุณหนูไม่ต้องเริ่มต้นจากศูนย์” “ฟังดูน่าทึ่งมากเลยค่ะ” รินดารู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง “แต่… ตอนนี้รินดาควรจะเน้นที่ยันต์ไหนเป็นพิเศษคะ” “ยันต์คุ้มกัน และยันต์เตือนภัย” อาจารย์มังกรตอบทันที “เพราะสองสิ่งนี้คือ ‘ปราการด่านแรก’ ที่จะช่วยให้คุณหนูปลอดภัย” เขาเงยหน้าขึ้นมองไปนอกหน้าต่าง “วันนี้… บรรยากาศดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่” รินดาหันไปมองตาม อาจารย์มังกรพูดถูก ท้องฟ้าที่เคยสดใสเริ่มถูกปกคลุมด้วยเมฆสีดำทะมึนอย่างรวดเร็ว ลมพัดแรงขึ้นผิดปกติ ต้นไม้ในสวนสั่นไหวอย่างรุนแรง “รู้สึกได้ไหม” อาจารย์มังกรเอ่ยถาม รินดาหลับตาลง สัมผัสถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่เริ่มแผ่กระจายเข้ามา มันไม่ใช่ลม หรืออากาศ แต่เป็นความรู้สึกเย็นยะเยือก ที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาถึงกระดูก “มัน… มันหนาวมากค่ะ” รินดาพึมพำ “เหมือน… มีบางอย่างกำลังเข้ามา” “ใช่” อาจารย์มังกรกล่าวเสียงเคร่งเครียด “พวกมันกำลังมา” ทันใดนั้น! เสียงกระซิบที่ฟังดูราวกับมาจากที่ไกลแสนไกล ก็ดังขึ้นในหัวของรินดา มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ดังอยู่ในความคิด เป็นเสียงที่สั่นพร่า และเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น “ใคร… ใครน่ะ” รินดาถามอย่างหวาดกลัว “อย่าไปสนใจเสียงพวกนั้น” อาจารย์มังกรกล่าว “พวกมันพยายามจะ ‘ครอบงำ’ จิตใจของคุณหนู” แต่เสียงกระซิบนั้นกลับดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะพยายามสื่อสารบางอย่าง “ต้อง… สู้…” เสียงนั้นกระเส่า “พลัง… ของเจ้า… จะถูก… กลืนกิน…” รินดารู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ราวกับมีใครบางคนกำลังพยายามจะบดขยี้เธอให้แหลกละเอียด เธอหยิบยันต์คุ้มกันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และพยายามนึกถึง ‘การปกป้อง’ “ช่วยด้วย… ยันต์คุ้มกัน…” รินดาเอ่ยขอความช่วยเหลือ แต่ยันต์ในมือกลับตอบสนองช้ากว่าปกติ ความเย็นเยียบที่เคยสัมผัสได้จากยันต์ ตอนนี้กลับกลายเป็นความเย็นที่จับขั้วหัวใจ “เร็วเข้า… มันกำลังจะเข้ามา…” อาจารย์มังกรเร่ง รินดาพยายามอย่างสุดกำลัง เธอหลับตาแน่น นึกถึงภาพพลังงานสีขาวที่กำลังก่อตัวขึ้นเป็นเกราะ แต่ภาพเหล่านั้นกลับพร่ามัว และไม่ชัดเจน “พลัง… มัน… น้อยเกินไป…” เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้งใกล้เข้ามา “ถึงเวลา… ที่จะต้อง… กลืนกิน…”