“พลัง… มัน… น้อยเกินไป…” เสียงกระซิบนั้นยังคงดังวนเวียนอยู่ในความคิดของรินดา ความเย็นยะเยือกได้คืบคลานเข้ามาครอบงำทุกอณูของร่างกาย เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกแช่แข็ง “รินดา!” อาจารย์มังกรตะโกนเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาดังก้องราวกับมาจากอีกมิติหนึ่ง “ไม่… ไม่จริง…” รินดาพยายามจะปลุกพลังของยันต์คุ้มกัน แต่มันกลับตอบสนองเพียงเล็กน้อย ราวกับกำลังอ่อนแรง “มัน… มันไม่ทำงาน…” “ไม่ใช่ว่ามันไม่ทำงาน” อาจารย์มังกรกล่าวเสียงหนักแน่น “แต่พลังของพวกมัน ‘มากเกินไป’ ในขณะนี้” เขาถอยหลังไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังมุมหนึ่งของห้องที่ดูเหมือนจะมืดมิดกว่าปกติ รินดาพยายามลืมตาขึ้นมอง เธอเห็นกลุ่มควันสีดำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในมุมห้อง มันบิดเบี้ยว หมุนวน และค่อยๆ ขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ รูปทรงของมันเริ่มปรากฏเป็นเงาตะคุ่ม คล้ายมนุษย์ แต่บิดเบี้ยวผิดสัดส่วน ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องมองมาที่เธอ ราวกับจะเผาไหม้ทุกสิ่ง “มัน… มันใหญ่กว่าครั้งก่อนมาก!” รินดาอุทานด้วยความตกใจ “นี่ไม่ใช่แค่บริวาร” อาจารย์มังกรกล่าว “นี่คือ ‘ภูตผี’ ระดับสูง มีพลังอำนาจมากพอที่จะสร้างความเสียหายได้” เงาควันสีดำนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากมุมห้อง มันเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า แต่ก็เต็มไปด้วยความคุกคาม รินดารู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ราวกับจะถูกบดขยี้ให้แหลกละเอียด “คุณหนูต้องตั้งสติ” อาจารย์มังกรกล่าว “อย่าปล่อยให้ความกลัวเข้าครอบงำ” “แต่… รินดา… รินดาทำไม่ได้…” รินดาพยายามจะหยิบยันต์อื่นๆ ขึ้นมา แต่ก็ทำได้ไม่ถนัดนัก มือของเธอสั่นเทา “ลองนึกถึง ‘ความทรงจำ’ ของบรรพบุรุษของคุณหนู” อาจารย์มังกรกล่าว “ลองเชื่อมต่อกับ ‘ยันต์ระลึกชาติ’” รินดาลังเล เธอไม่แน่ใจว่าตนเองจะทำได้หรือไม่ แต่เมื่อมองเห็นเงาควันสีดำที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที เธอก็ตัดสินใจลอง เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามที่จะส่งกระแสจิตไปยังยันต์ระลึกชาติที่วางอยู่บนโต๊ะ “ข้า… ต้องการพลัง… ต้องการปัญญา…” ทันใดนั้น! ภาพต่างๆ ก็ถาโถมเข้ามาในความคิดของเธออย่างบ้าคลั่ง ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งในชุดโบราณ ใบหน้าของเธอคมเข้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอกำลังยืนอยู่หน้าแท่นบูชาโบราณ และกำลังสวดภาวนาบางอย่าง “ข้า… ขออำนาจแห่ง ‘แสง’ จงมาสถิต… ขับไล่… ความมืดมิด…” เสียงของผู้หญิงในนิมิตดังขึ้น รินดารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเข้ามาในตัวเธอ มันไม่ใช่พลังงานที่เย็นยะเยือกเหมือนก่อน แต่เป็นพลังงานที่อบอุ่น และเปี่ยมด้วยความเข้มแข็ง มันค่อยๆ ไล่ความกลัว และความเหนื่อยล้าที่เกาะกุมจิตใจของเธอ “นี่คือ… บรรพบุรุษของข้า…” รินดาพึมพำ “ใช่” อาจารย์มังกรกล่าว “ท่านกำลังมอบ ‘พลัง’ และ ‘ความรู้’ ให้คุณหนู” ในนิมิต รินดาเห็นหญิงสาวในชุดโบราณยกมือขึ้น และยันต์โบราณหลายชิ้นก็ลอยขึ้นมาหมุนวนรอบตัวเธอ หญิงสาวคนนั้นสวดภาวนาบางอย่าง และยันต์เหล่านั้นก็เปล่งแสงสว่างจ้าออกมา “ยันต์… ‘แสงศักดิ์สิทธิ์’…” รินดาอ่านอักขระบนยันต์ชิ้นหนึ่งในนิมิต “มันคือยันต์ที่ใช้… ขับไล่… สิ่งชั่วร้าย…” “ถูกต้อง” อาจารย์มังกรกล่าว “และตอนนี้… คุณหนูสามารถที่จะ ‘ปลุก’ พลังของยันต์นั้นได้แล้ว” เมื่อคำพูดของอาจารย์มังกรจบลง รินดาก็รู้สึกถึงพลังงานที่ร้อนแรงพวยพุ่งออกมาจากภายในตัวเธอ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น และมองไปยังยันต์แสงศักดิ์สิทธิ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ “ข้า… ขอพลัง… แห่ง ‘แสง’…” รินดาเอ่ยเสียงดังฟังชัด ยันต์แสงศักดิ์สิทธิ์เริ่มสั่นสะเทือน และเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าออกมา แสงนั้นค่อยๆ ขยายวงกว้างขึ้น และสาดส่องไปทั่วทั้งห้อง ขับไล่ความมืดมิด และความเย็นยะเยือกที่คืบคลานเข้ามา เงาควันสีดำที่กำลังจะเข้ามาถึงตัวรินดา ชะงักไปเมื่อปะทะกับแสงสว่าง มันส่งเสียงร้องโหยหวน และพยายามจะถอยกลับ แต่แสงแห่งยันต์ก็แข็งแกร่งเกินไป “ไม่… เจ้า… ไม่สามารถ… ขับไล่… ข้าได้…” เสียงของภูตผีนั้นแผ่วเบาลง แต่ยังคงเต็มไปด้วยความพยายาม “ข้า… คือผู้สืบทอด… และข้า… จะไม่ยอมให้เจ้า… ทำลาย…” รินดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น เธอรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ราวกับจะระเบิดออกมา แสงสีทองจากยันต์แสงศักดิ์สิทธิ์ สาดส่องไปยังเงาควันสีดำนั้นอย่างรุนแรง ทำให้มันบิดเบี้ยว และค่อยๆ จางหายไปในที่สุด เหลือเพียงกลุ่มควันเล็กๆ ที่พยายามจะหนีออกไปทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ “ไปให้พ้น…” รินดากล่าวอีกครั้ง พร้อมกับส่งกระแสจิตไปยังยันต์เตือนภัย ยันต์เตือนภัยตอบสนองทันที มันส่งเสียงก้องในหัวของรินดาที่บ่งบอกถึงทิศทางที่ภูตผีตนนั้นกำลังหนีไป “มัน… มันหนีไปแล้ว…” รินดากล่าวอย่างโล่งอก อาจารย์มังกรถอนหายใจยาว “คุณหนูทำได้ยอดเยี่ยมมาก” เขากล่าว “แต่… นี่เป็นเพียงการเผชิญหน้าครั้งแรกเท่านั้น”