ชีวิตของ "พาย" เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงนับตั้งแต่วันที่เขาเอาชนะ "ก้อง" ได้ การเป็นที่รู้จักไม่ได้นำมาซึ่งความสะดวกสบายเสมอไป กลับกัน มันนำมาซึ่งความกดดันและความคาดหวังที่สูงขึ้น เขาต้องเผชิญหน้ากับนักมวยหน้าใหม่ที่อยากจะแจ้งเกิดด้วยการโค่นล้มเขา และนักมวยรุ่นเก๋าที่อยากจะพิสูจน์ว่า "ศอกมาร" ของเขาก็มีจุดอ่อน "ครั้งต่อไปที่แกขึ้นเวที แกจะต้องเจอคู่ต่อสู้ที่แตกต่างออกไป" อากงกล่าว ขณะที่เขากำลังป้อนยาและทำแผลให้กับ "พาย" ที่มุมปากมีรอยช้ำเล็กน้อย "พวกเขาจะศึกษาแก พวกเขาจะหาวิธีรับมือกับศอกของแก" "ผมรู้ครับ" "พาย" ตอบ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยจากการตะโกนเชียร์ในสนาม "แต่ผมก็พร้อมจะพัฒนาตัวเองเหมือนกันครับ" "นั่นคือทัศนคติที่ถูกต้อง" อากงพยักหน้า "แต่การพัฒนาฝีมืออย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ" "หมายความว่ายังไงครับ" "พาย" เลิกคิ้ว "หมายความว่า วิชานี้มันมีอะไรมากกว่าที่อยู่ในคัมภีร์" อากงอธิบาย "มันเกี่ยวกับการเชื่อมโยงกับบางสิ่งบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น" "ยอด" ที่นั่งอยู่ข้างๆ มองไปที่ "พาย" ด้วยสายตาครุ่นคิด "ตาผมเคยพูดถึงเรื่องนี้เหมือนกันนะ" เขากล่าว "แกเคยบอกว่าปู่ของอากง แกมีรอยสักแปลกๆ อยู่ที่หลัง" "รอยสัก?" "พาย" ทวนคำ "เกี่ยวอะไรด้วยครับ" "ไม่แน่" อากงกล่าว "บางที รอยสักนั่นอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของวิชา" "พาย" รู้สึกทึ่ง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวเบื้องหลังคัมภีร์ศอกมารจะซับซ้อนและลึกลับขนาดนี้ เขาตัดสินใจทันทีว่าเขาต้องค้นหาความจริงเรื่องนี้ "ผมจะไปตามหารอยสักนั่นครับ" "พาย" กล่าวอย่างแน่วแน่ "ใจเย็นก่อน" อากงจับไหล่ของ "พาย" ไว้ "การเดินทางครั้งนี้มันอาจจะไม่ง่าย" "ผมไม่กลัวครับ" "พาย" ตอบ "ผมอยากรู้ว่ามันคืออะไร" "ดี" อากงยิ้ม "แต่ก่อนอื่น แกต้องพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งต่อไป" การต่อสู้ครั้งต่อไปของ "พาย" จัดขึ้นในเวทีที่ใหญ่กว่าเดิม บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง คู่ต่อสู้ของเขาคือ "คม" นักมวยรุ่นเดียวกับ "พาย" แต่มีสไตล์การชกที่แตกต่างออกไป "คม" เป็นนักมวยที่เน้นการเข้าทำที่รวดเร็วและแม่นยำ เขาไม่เหมือน "ก้อง" ที่เน้นพละกำลัง แต่ "คม" เน้นการใช้เทคนิคและการอ่านเกม ยกแรกเป็นไปอย่างสูสี "พาย" พยายามใช้จังหวะของเขาในการเข้าทำ แต่ "คม" ก็ตอบโต้ได้อย่างรวดเร็ว หมัดของ "คม" เข้าเป้า "พาย" อยู่หลายครั้ง สร้างความเจ็บปวดให้กับ "พาย" ไม่น้อย "แกยังช้าไปนะ พาย!" "คม" ตะโกนขณะที่เขาหลบหมัดของ "พาย" ได้อย่างง่ายดาย "ฉันคิดว่าแกน่าจะแข็งแกร่งกว่านี้" "พาย" ไม่ตอบ เขารู้สึกได้ถึงความแตกต่าง "คม" ไม่ได้พยายามจะปะทะตรงๆ แต่เขาใช้การเคลื่อนไหวที่ชาญฉลาดเพื่อสร้างช่องว่างในการโจมตี "พาย" พยายามนึกถึงหลักการในคัมภีร์ "สี่ แปด ไร้รูป" เขาพยายามที่จะเข้าถึง "ความไร้รูป" นั้น "ศอกของแกมันใช้ได้ผลกับไอ้พวกโง่ๆ อย่างก้องเท่านั้นแหละ" "คม" เย้ยหยัน "แต่ฉันไม่โง่พอจะโดนหลอกง่ายๆ" "พาย" รู้สึกหงุดหงิด เขาไม่ชอบการดูถูก แต่เขาก็รู้ว่า "คม" พูดถูก การโจมตีแบบเดิมๆ อาจจะไม่ได้ผลอีกต่อไป เขาต้องหาอะไรใหม่ ทันใดนั้น สายตาของ "พาย" ก็เหลือบไปเห็นรอยสักรูปทรงประหลาดที่ต้นแขนของ "คม" มันเป็นรอยสักที่ดูเก่าแก่และมีลวดลายซับซ้อน "พาย" นึกถึงคำพูดของอากงและยอดเกี่ยวกับรอยสักของปู่ "นี่มัน..." "พาย" พึมพำกับตัวเอง "นี่มันคือสิ่งที่ฉันกำลังตามหาอยู่หรือเปล่า" ในขณะที่ "พาย" กำลังตกอยู่ในภวังค์ "คม" ก็ฉวยโอกาสนั้น เขาปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ "พาย" อย่างรวดเร็ว "พาย" พยายามหลบ แต่ก็ไม่ทัน หมัดของ "คม" เข้าเต็มหน้าผาก ทำให้ "พาย" เซถอยหลังไป "สิบ!" กรรมการเริ่มนับ "พาย" ใช้เวลาเพียงชั่วครู่ก็สามารถกลับมายืนได้ เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ "สิบเอ็ด... สิบสอง!" กรรมการยุติการชก "พาย" แพ้! เป็นครั้งแรกที่เขาแพ้บนเวทีหลังจากที่เริ่มมีชื่อเสียง เสียงเชียร์ในสนามเงียบลงอย่างน่าใจหาย "พาย" เดินลงจากเวทีด้วยความรู้สึกผิดหวัง แต่ในขณะเดียวกัน ความมุ่งมั่นของเขากลับยิ่งทวีคูณขึ้น "ไม่ต้องเสียใจ" อากงกล่าวปลอบขณะที่เขากำลังพันผ้าพันแผลให้กับ "พาย" "นี่เป็นบทเรียนที่ดีสำหรับแก" "แต่ผมแพ้" "พาย" พูดเสียงเบา "ผมทำให้ทุกคนผิดหวัง" "แกไม่ได้ทำให้ใครผิดหวัง" ยอดเสริม "อย่างน้อยที่สุด แกก็ได้เห็นรอยสักนั่นแล้วใช่ไหม" "พาย" พยักหน้า "มันคือรอยสักของปู่ของอากงใช่ไหมครับ" "น่าจะเป็นอย่างนั้น" อากงตอบ "มันเป็นสัญลักษณ์โบราณ ที่เชื่อมโยงกับศาสตร์แห่งการต่อสู้ที่แท้จริง" "ผมต้องหาความหมายของมันให้ได้ครับ" "พาย" กล่าว "แน่นอน" อากงกล่าว "แต่ก่อนที่เราจะทำอะไร เราต้องไปที่บ้านของปู่ของข้าก่อน" "พาย" มองไปที่อากงด้วยความสงสัย "ทำไมต้องไปที่นั่นครับ" "ที่นั่นมีสิ่งหนึ่งที่ปู่ของข้าทิ้งไว้" อากงกล่าว "บางที มันอาจจะช่วยให้เราไขปริศนาของรอยสักและคัมภีร์ศอกมารได้" "พาย" รู้สึกถึงความหวังที่กลับมาอีกครั้ง แม้จะพ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งล่าสุด แต่เขาก็ได้ค้นพบเบาะแสสำคัญที่จะนำพาเขาไปสู่ความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับวิชาที่เขาครอบครอง การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น