"ลายสักนั่น..." อากงเว้นจังหวะ มองไปยังม้วนกระดาษในมือของ "พาย" ก่อนจะพูดต่อ "เป็นเหมือนกุญแจ เป็นสัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงกับพลังงานโบราณ เป็นสิ่งที่ปู่ของข้าค้นพบจากการศึกษาธรรมชาติอย่างลึกซึ้ง เขาเชื่อว่าร่างกายมนุษย์สามารถดูดซับและปลดปล่อยพลังจากธาตุต่างๆ ได้ ศอกมารที่แท้จริงไม่ใช่แค่การโจมตีด้วยพละกำลัง แต่เป็นการผสานพลังแห่งธรรมชาติเข้ากับการเคลื่อนไหวของร่างกาย" "พาย" รู้สึกเหมือนสมองของเขาถูกจุดประกาย เขาจ้องมองไปยังลายสักบนม้วนกระดาษอย่างไม่กะพริบตา มันไม่ใช่แค่เส้นสายที่ดูสวยงาม แต่เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา ราวกับมันกำลังกระซิบเล่าเรื่องราวของบรรพบุรุษที่สั่งสมภูมิปัญญามานับพันปี "แล้ว...ผมจะใช้มันได้อย่างไรครับ" เขาถามเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น "นั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องเรียนรู้" อากงตอบ "คัมภีร์เล่มนี้จะบอกแนวทาง แต่การฝึกฝนและความเข้าใจของเจ้าเองจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ปู่ของข้าใช้เวลาหลายปีในการทำความเข้าใจความเชื่อมโยงระหว่างร่างกาย จิตใจ และธรรมชาติ เขาได้บันทึกวิธีการฝึกฝนต่างๆ ไว้ในนี้" อากงผายมือไปยังม้วนกระดาษ "ยอด" ซึ่งยืนฟังอยู่เงียบๆ มาตลอด ก็อดที่จะเอ่ยปากถามไม่ได้ "แล้วไอ้ลายสักที่แขนของคม มันเหมือนกันเลยเหรอครับ" "ใช่" อากงพยักหน้า "เหมือนกันทุกประการ คมเป็นหลานของศิษย์เอกของปู่ข้า เขาได้รับสืบทอดวิชาและลายสักนี้มา แต่เขาอาจจะยังไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของมัน หรืออาจจะถูกสอนมาในแนวทางที่แตกต่างออกไป" "แล้วถ้าผมฝึกวิชานี้ ผมจะแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหนครับ" "พาย" ถามด้วยความหวัง "พลังที่ได้จากการเชื่อมโยงกับธรรมชาติ มันมีมากเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้" อากงกล่าว "มันไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งทางกายภาพ แต่รวมถึงความเร็ว ความคล่องแคล่ว การรับรู้ที่เฉียบคม และการฟื้นฟูร่างกายที่รวดเร็ว ปู่ของข้าเคยกล่าวไว้ว่า 'เมื่อเจ้าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ ศัตรูจะหาจุดอ่อนของเจ้าไม่เจอ'" "พาย" หลับตาลง นึกภาพตามสิ่งที่อากงอธิบาย เขาจินตนาการถึงการดึงพลังจากผืนดินที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า พลังจากสายลมที่พัดผ่านใบไม้ พลังจากแสงอาทิตย์ที่ส่องกระทบผิว ราวกับร่างกายของเขากำลังจะระเบิดด้วยพลังงานอันไร้ขีดจำกัด "ผมเข้าใจแล้วครับ" เขาพูดออกมาเบาๆ "ผมต้องเรียนรู้ที่จะเป็นเหมือนต้นไม้ ที่หยั่งรากอย่างมั่นคง และเหมือนสายลม ที่เคลื่อนไหวอย่างอิสระ" "ถูกต้อง" อากงยิ้มอย่างพอใจ "แต่การฝึกนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย มันต้องใช้ความอดทน ความมุ่งมั่น และการทำสมาธิอย่างลึกซึ้ง เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะสงบจิตใจ ปล่อยวางความกังวล และเปิดรับพลังที่อยู่รอบตัว" "ผมพร้อมครับ" "พาย" ตอบอย่างหนักแน่น เขาหันไปมอง "ยอด" "เราต้องทำมันให้ได้" "ยอด" พยักหน้าให้ "พาย" อย่างเข้าใจ "เราจะไปด้วยกัน" วันเวลาต่อมา "พาย" หมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนตามคัมภีร์เล่มใหม่ เขาทุ่มเทเวลาอย่างมากในการทำสมาธิในสวนลับแห่งนี้ เรียนรู้ที่จะหายใจเข้าลึกๆ และปล่อยลมหายใจออกอย่างช้าๆ เพื่อเชื่อมต่อกับพลังงานรอบตัว เขาพยายามสัมผัสถึงความเย็นของผืนดินภายใต้ฝ่ามือ ความอบอุ่นของแสงแดดที่อาบไล้ และเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านต้นไม้ "มันยังไม่รู้สึกอะไรเลยครับ" "พาย" บอกอากงหลังจากนั่งสมาธิมานานนับชั่วโมง "ผมพยายามแล้ว แต่ก็เหมือนเดิม" "ความอดทนคือสิ่งสำคัญ" อากงกล่าว "พลังนี้มันไม่ได้ปรากฏตัวให้เห็นได้ง่ายๆ เหมือนการยกน้ำหนัก มันซึมซับเข้าไปในตัวเจ้าอย่างช้าๆ เจ้าอาจจะไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในทันที แต่อย่าหยุด ศรัทธาในกระบวนการ" "พาย" ถอนหายใจ แต่ก็พยักหน้ารับ เขาไม่ละความพยายาม ในทุกๆ เช้าก่อนตะวันจะขึ้น เขาจะออกมาที่สวนลับแห่งนี้ นั่งสมาธิ เคลื่อนไหวร่างกายตามท่าทางที่บรรยายในคัมภีร์ ซึ่งเน้นการใช้สะโพกและลำตัวในการสร้างพลัง และการใช้ปลายศอกที่แหลมคมในการโจมตี "ยอด" คอยช่วยเหลือ "พาย" ในการฝึกซ้อม เขาคอยสังเกตการณ์ และให้กำลังใจ "พาย" อยู่เสมอ "แกทำได้ดีขึ้นแล้วนะพาย" "ยอด" กล่าวชม "ฉันรู้สึกได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวแก แม้จะยังไม่มากนักก็ตาม" "แต่ผมอยากให้มันมากกว่านี้" "พาย" บ่นอุบ "คู่ต่อสู้ของผมเขาคงจะฝึกฝนหนักไม่แพ้กัน" "อย่าเพิ่งท้อ" อากงปลอบ "การฝึกนี้มันคือการสร้างรากฐานที่แข็งแกร่ง เมื่อรากฐานแน่นหนา พลังที่แท้จริงก็จะตามมาเอง" "พาย" เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในตัวเอง เขาพบว่าร่างกายของเขาเริ่มฟื้นตัวได้เร็วขึ้นหลังจากฝึกซ้อมหนัก ความเหนื่อยล้าที่เคยเกาะกุมร่างกายมันจางหายไปเร็วกว่าเดิม ความรู้สึกเจ็บปวดจากการกระแทกก็ลดน้อยลงไปอย่างน่าประหลาด "ผมรู้สึกว่าร่างกายผมมันเบาขึ้นครับ" "พาย" เล่าให้อากงฟัง "เหมือนมีพลังงานไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา" "นั่นคือสัญญาณที่ดี" อากงยิ้ม "เจ้ากำลังเริ่มเชื่อมต่อกับพลังงานรอบตัวแล้ว การฝึกฝนของเจ้ากำลังจะเริ่มออกดอกออกผล" วันหนึ่ง ขณะที่ "พาย" กำลังฝึกซ้อมท่าทางพื้นฐาน เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่ไหลผ่านเส้นเลือดในแขนข้างซ้ายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันไม่ใช่ความเย็นธรรมดา แต่เป็นความเย็นที่ราวกับมาจากก้นบึ้งของมหาสมุทร เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็น และสัมผัสได้ถึงแรงลมที่พัดแรงขึ้น "เกิดอะไรขึ้นครับ" "ยอด" ถามด้วยความตกใจ "ผม...ผมรู้สึกได้" "พาย" ตอบ เสียงของเขาแหบพร่า "ผมรู้สึกถึงพลังงาน...มันกำลังไหลเข้ามาในตัวผม" "พาย" หลับตาลง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามดึงพลังงานนั้นเข้ามาให้เต็มที่ จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงปลายนิ้วของตัวเองที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา เขาชูแขนขึ้น และมองเห็นแสงสีเขียวอ่อนๆ เรืองรองออกมาจากลายสักที่แขนของเขา มันไม่ใช่แค่ลายสักอีกต่อไป แต่มันกำลังมีชีวิต "ลายสักนั่น!" "ยอด" อุทาน "มันเรืองแสงได้!" "พาย" ตกใจ แต่ก็ควบคุมสติเอาไว้ได้ เขาพยายามเพ่งสมาธิไปที่พลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย เขารู้สึกถึงความกระหายที่จะปลดปล่อยมันออกมา "ลองดูสิ" อากงกระตุ้น "ลองใช้ศอกของเจ้า" "พาย" ยกแขนขึ้น ปลายศอกของเขามีแสงสีเขียวเรืองรองสว่างวาบขึ้นมา เขารู้สึกได้ถึงพลังที่อัดแน่นอยู่ภายใน เขาไม่ลังเลที่จะปลดปล่อยมันออกไป เขาเหวี่ยงศอกออกไปในอากาศอย่างรวดเร็ว เสียง "หวีด" ดังขึ้น พร้อมกับคลื่นพลังงานสีเขียวที่พุ่งออกไปปะทะกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร เกิดเสียงดัง "ปัง!" ต้นไม้สั่นสะเทือน และใบไม้ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่เป็นระเบียบ "พาย" และ "ยอด" เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "นี่มัน..." "พาย" พูดไม่ออก "มันแข็งแกร่งกว่าที่ผมคิดไว้มาก" "นี่แหละ ศอกสวรรค์" อากงกล่าวด้วยรอยยิ้มอันภาคภูมิใจ "พลังที่แท้จริง ไม่ได้มาจากการต่อยตี แต่มาจากการเชื่อมโยงกับสรรพสิ่ง" "พาย" กำหมัดแน่น เขารู้สึกถึงความมั่นใจที่ถาโถมเข้ามา นี่คือสิ่งที่เขาตามหามาตลอด นี่คือเส้นทางที่จะทำให้เขากลายเป็นนักสู้ที่แท้จริง