พลอยพยายามอย่างสุดกำลังที่จะตั้งรับ แต่คู่ต่อสู้ก็มีความเร็วและทักษะที่เหนือกว่า เธอพยายามเข้าสกัดอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เสียฟาวล์ แต่การประกบติดและการเข้าสกัดที่แม่นยำของคู่ต่อสู้ทำให้เธอต้องถอยหลังอยู่ตลอดเวลา "นี่มันยากกว่าที่คิดไว้เยอะเลย" พลอยคิดในใจ เธอสัมผัสได้ถึงเหงื่อที่ไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง เสื้อวอร์มของปราณเริ่มเปียกชื้นจนแนบติดกับผิวหนัง "ซ้าย! ปราณ ระวังทางซ้าย!" เสียงแก้วตะโกนอีกครั้ง พลอยเหลือบมองไปทางซ้าย เห็นนักเตะฝ่ายตรงข้ามกำลังพยายามเลี้ยงบอลอ้อมเธอไป เธอพยายามหมุนตัวตามให้ทัน แต่คู่ต่อสู้ก็ชิงจังหวะเปิดบอลออกข้างได้อย่างรวดเร็ว "เอ้า! ส่งบอลมาทางนี้!" เสียงนักเตะทีมรุกอีกคนตะโกนเรียก เธอเห็นบอลถูกเปิดเข้ากลางสนามอีกครั้ง จังหวะที่กองหน้าฝ่ายตรงข้ามกำลังจะโหม่งทำประตู พลอยพุ่งตัวเข้าไปใช้ไหล่ปะทะอย่างแรง หวังจะสกัดบอลออกไปให้พ้นอันตราย "อั่ก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ไม่ใช่เสียงของคู่ต่อสู้ แต่เป็นเสียงของเธอเอง พลอยรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่หัวเข่าอย่างจัง เธอเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น บอลกระดอนออกไปนอกสนาม "ปราณ! เป็นอะไรไป!" โค้ชชูศักดิ์ร้องถาม พลอยพยายามลุกขึ้น แต่หัวเข่าข้างขวาของเธอปวดร้าวไปหมด เธอขยับขาไม่ได้เลย "ไม่ไหวครับโค้ช" พลอยตอบเสียงแผ่วเบา พยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ "เจ็บหัวเข่าครับ" ทีมแพทย์สนามรีบเข้ามาดูอาการ พวกเขาช่วยกันประคองพลอยออกจากสนามไปปฐมพยาบาลเบื้องต้น พลอยนั่งอยู่บนม้านั่งสำรอง มองดูเพื่อนร่วมทีมฝึกซ้อมต่อไปด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและกังวล "ฉันจะทำยังไงต่อไปดี" พลอยครุ่นคิด "ถ้าอาการเจ็บหนักกว่านี้ ความฝันของฉันจะจบลงแค่นี้หรือเปล่า" ขณะเดียวกัน เอกก็ยืนสังเกตการณ์การฝึกซ้อมอยู่ห่างๆ เขาเห็นจังหวะที่พลอยล้มลงไป เขาเป็นห่วงพลอยมาก เขาเห็นทีมแพทย์กำลังประคองพลอยออกไป ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก "เกิดอะไรขึ้นกับปราณน่ะ" เอกพึมพำกับตัวเอง "ดูเหมือนจะบาดเจ็บนะ" หลังจากฝึกซ้อมเสร็จ เอกตัดสินใจเดินตรงไปที่บริเวณที่พลอยนั่งพักอยู่ เขาเห็นพลอยนั่งหน้าซีด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เป็นยังไงบ้าง ปราณ" เอกถามด้วยความเป็นห่วง "เห็นว่าเจ็บเหรอ" พลอยเงยหน้าขึ้นมองเอก สีหน้าของเธอตกใจเล็กน้อยที่เห็นเอกมาหา "อ๋อ... ก็... นิดหน่อยครับ" พลอยพยายามพูดให้ดูไม่ร้ายแรง "แค่... เคล็ดขัดยอกนิดหน่อย" "แน่ใจนะ" เอกมองเข้าไปในดวงตาของพลอย "ฉันว่าดูไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ" "ผม... ผมไม่เป็นไรจริงๆ ครับ" พลอยย้ำ "เดี๋ยวได้พักคงดีขึ้น" "ฉันเห็นตอนที่เธอโดนกระแทกนะ" เอกพูดต่อ "ดูท่าจะแรงเอาการเลย" พลอยเริ่มรู้สึกอึดอัด เธอไม่รู้ว่าจะตอบเอกอย่างไรดี "ผม... ผมขอตัวไปก่อนนะครับ" พลอยพยายามลุกขึ้น แต่ก็ต้องร้องเสียงหลงเพราะความเจ็บปวดที่หัวเข่า "เดี๋ยวก่อน!" เอกรีบเข้ามาประคอง "ให้ฉันช่วย" เอกค่อยๆ พยุงพลอยให้ลุกขึ้น เขาเห็นว่าพลอยเดินลำบากมาก "ไม่เป็นไรนะ ฉันจะไปส่งที่บ้าน" "ไม่ต้องหรอกครับ" พลอยรีบปฏิเสธ "ผมปั่นจักรยานมาเอง เดี๋ยวก็ค่อยๆ กลับได้" "อย่าฝืนเลย" เอกยืนกราน "ให้ฉันไปส่งเถอะ" พลอยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้ว่าปฏิเสธเอกคงจะยาก แต่เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าหากเอกไปส่งเธอที่บ้าน อาจจะเกิดอะไรที่คาดไม่ถึงขึ้นได้ "ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ" พลอยยืนยันอีกครั้ง "ขอบคุณมากนะครับ" เอกมองพลอยด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่พลอยกำลังปิดบังอยู่ แต่เขาก็ไม่สามารถจับต้องได้ "ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกฉันได้เสมอนะ" เอกกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป พลอยมองตามหลังเอกไปจนลับสายตา เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลก็กลับเข้ามาแทนที่ "ฉันจะทำยังไงดี" พลอยพึมพำกับตัวเอง "ถ้าเอกรู้ความจริง เขาจะโกรธฉันไหม" เธอค่อยๆ เดินออกจากสโมสรไปอย่างทุลักทุเล การบาดเจ็บครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกท้อแท้ แต่เธอก็ยังคงมีความหวังว่าจะผ่านมันไปให้ได้ ในขณะที่พลอยกำลังเดินออกจากสโมสรด้วยความเจ็บปวด เอกก็เดินย้อนกลับมาที่สนามซ้อมอีกครั้ง เขากลับไปยืนอยู่ตรงจุดที่พลอยล้มลง เขาก้มลงมองพื้นหญ้า พยายามหาอะไรบางอย่างที่อาจจะเป็นเบาะแส "เมื่อกี้ตอนที่ฉันเข้าไปหาปราณ ฉันเห็นถุงมือซ้อมของเธอตกอยู่บนพื้น" เอกคิด "มันเป็นถุงมือของนักเตะหญิงนี่นา" เอกหยิบถุงมือซ้อมขึ้นมาดู มันเป็นถุงมือสีชมพูสดใส มีลายปักเป็นรูปหัวใจเล็กๆ เอกจำได้ว่าเคยเห็นถุงมือแบบนี้มาก่อน เขาเคยเห็นพลอยใส่ถุงมือลักษณะคล้ายๆ กันนี้ตอนที่เธอไปดูฟุตบอลหญิงที่สนามเมื่อหลายปีก่อน "เป็นไปได้เหรอ" เอกขมวดคิ้ว "ปราณ... เป็นผู้หญิง?" ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเอก ทำให้เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน พฤติกรรมที่แปลกไปของปราณ การที่เขาไม่เคยให้ใครเห็นตัวจริงนอกจากการซ้อม การที่เขาดูมีอาการประหม่าเมื่อถูกถามเรื่องส่วนตัว "แล้วทำไมต้องปลอมตัวเป็นผู้ชายด้วยล่ะ" เอกตั้งคำถามในใจ "มันเกิดอะไรขึ้นกับพลอยกันแน่" ความสงสัยและความเป็นห่วงพลอยค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเอก เขาตัดสินใจว่าจะต้องสืบหาความจริงเรื่องนี้ให้ได้ เขาไม่อยากให้พลอยต้องตกอยู่ในอันตราย หรือต้องปิดบังความลับที่อาจจะทำร้ายเธอในระยะยาว