หน้าต่างด้านหลังห้อง 402 มีร่องรอยการงัดแงะอย่างชัดเจน ขอบหน้าต่างบิดเบี้ยว เสียรูปจากการถูกบังคับให้เปิดออก เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานกำลังเก็บตัวอย่างลายนิ้วมือ และเศษวัสดุที่อาจตกค้างอยู่ คมสันยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป ความตายของเพื่อนบ้านที่เขาแทบไม่มีโอกาสได้รู้จัก ทำให้เขายิ่งรู้สึกถึงภัยอันตรายที่กำลังคุกคาม การสังหารอันโหดเหี้ยมพร้อมกับรอยสักมังกรที่ประทับลงบนร่างเหยื่อ บ่งบอกถึงความอำมหิตของแก๊งนี้ได้อย่างชัดเจน "นี่มันไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา" สมิทธิ์กล่าวเสียงเครียด "พวกมันต้องการจะสื่อสารอะไรบางอย่าง" "สื่อสาร? หรือแค่ข่มขู่?" คมสันถาม ดวงตาจ้องมองไปยังรอยสักบนร่างของนารี "พวกเขาต้องการให้ผมรู้ ว่าผมกำลังเล่นกับใคร" "หรืออาจจะเป็นการส่งสัญญาณเตือนไปยังคนอื่นๆ ที่คิดจะขวางทาง" สมิทธิ์เสริม "เราต้องรีบสืบหาข้อมูลของนารี ว่าเธอไปพัวพันกับเรื่องนี้ได้อย่างไร" เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกชุดกำลังทำการซักถามพยานจากห้องข้างเคียง แต่ก็ยังไม่มีใครให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์นัก ส่วนใหญ่บอกว่าไม่เห็นไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น มีเพียงเสียงเอะอะโวยวายเล็กน้อยเมื่อช่วงกลางดึก แต่ก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติของอพาร์ตเมนต์ "คุณนารีเป็นคนยังไงครับ?" คมสันหันไปถามเจ้าหน้าที่ที่กำลังสอบปากคำพยาน "เท่าที่สอบถามจากเพื่อนบ้านบางคน เธอเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ทำงานเป็นพนักงานบัญชีที่บริษัทแห่งหนึ่ง ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ประมาณปีเศษๆ ครับ" เจ้าหน้าที่รายงาน "แล้วมีใครที่สนิทสนมกับเธอเป็นพิเศษไหม?" "ยังไม่พบข้อมูลนั้นครับท่าน ดูเหมือนเธอจะค่อนข้างเก็บตัว" คมสันเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างละเอียด เขาพยายามมองหาความผิดปกติที่อาจตกหล่นไป สายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าถือใบเล็กวางอยู่บนโซฟา เขาก้าวเข้าไปใกล้ "กระเป๋าสะพายของเธอ" เขาพึมพำ สมิทธิ์เดินเข้ามาสมทบ "มีอะไรในนั้น?" คมสันค่อยๆ เปิดกระเป๋าออก ข้างในมีเพียงโทรศัพท์มือถือ กระเป๋าสตางค์ที่ว่างเปล่า และลิปสติกแท่งหนึ่ง แต่แล้ว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ลิปสติก มันคือกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่ถูกพับไว้อย่างแน่นหนา "นี่อะไร?" คมสันหยิบมันขึ้นมา มือสั่นเทาเล็กน้อย เขาค่อยๆ คลี่กระดาษออก บนกระดาษมีตัวอักษรเขียนด้วยลายมือหวัดๆ เพียงไม่กี่คำ "ห้าโมงเย็น ตรอกไผ่" "ห้าโมงเย็น ตรอกไผ่?" สมิทธิ์อ่านตาม "นี่มัน... เป็นนัดหมายเหรอ?" "ผมไม่รู้ครับท่าน แต่ดูจากสภาพศพแล้ว เธออาจจะไปเจอใครบางคนเมื่อคืนนี้ และถูกฆ่าปิดปาก" คมสันกล่าว "ตรอกไผ่... เป็นตรอกที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นะ" สมิทธิ์ครุ่นคิด "ถ้าเธอไปที่นั่นเมื่อคืนนี้ อาจจะมีคนเห็นอะไรบางอย่าง" "เราต้องรีบไปที่นั่นครับท่าน" คมสันกล่าวอย่างมุ่งมั่น "ผมรู้สึกว่าเรากำลังจะได้เบาะแสสำคัญ" สมิทธิ์พยักหน้าเห็นด้วย "ฉันจะให้เจ้าหน้าที่เข้าควบคุมพื้นที่ตรอกไผ่ทันที เราจะเริ่มค้นหาตั้งแต่ช่วงเวลาที่คุณนารีไปถึงที่นั่น" คมสันมองกลับไปยังร่างของนารีอีกครั้ง ความรู้สึกผิดและความโกรธแค้นถาโถมเข้ามา เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนี้ชีวิตของผู้หญิงคนนี้ เขาจะปล่อยให้ความตายของเธอสูญเปล่าไม่ได้ "ผมจะตามล่าพวกมันให้ถึงที่สุด" เขาพึมพำ "ฉันรู้" สมิทธิ์ตบไหล่คมสันเบาๆ "เราจะทำไปด้วยกัน" หลังจากเสร็จสิ้นการตรวจสอบที่อพาร์ตเมนต์ เจ้าหน้าที่ได้เก็บหลักฐานทั้งหมด และนำร่างของนารีส่งชันสูตรเพื่อหาสาเหตุการเสียชีวิตที่แน่ชัด คมสันยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแก๊งมังกรถึงเลือกโจมตีเขาโดยตรง การสังหารนารีอาจเป็นเพียงการข่มขู่ หรืออาจมีความเชื่อมโยงอื่นที่เขายังมองไม่เห็น ขณะที่คมสันกำลังจะขึ้นรถ เขาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่มุมตึกฝั่งตรงข้าม แวบหนึ่งเขารู้สึกคุ้นตา มันเหมือนกับเงาที่เขาเห็นในตรอกเมื่อวันก่อน แต่เมื่อเขากะพริบตา เงาก็หายไปเสียแล้ว "คุณเห็นอะไร?" สมิทธิ์ถาม เมื่อเห็นคมสันชะงัก "เปล่าครับท่าน แค่รู้สึกว่ามีคนมอง" คมสันตอบ เขาพยายามสลัดความคิดนั้นออกไป เขาต้องมีสมาธิกับภารกิจตรงหน้า รถตำรวจเคลื่อนตัวออกจากอพาร์ตเมนต์มุ่งหน้าไปยังตรอกไผ่ คมสันนั่งกุมหมัดแน่น ดวงตาของเขายังคงฉายแววแห่งความมุ่งมั่น เขาจะทำให้แก๊งมังกรต้องชดใช้กับทุกสิ่งที่พวกมันก่อขึ้น