หลายสัปดาห์ผ่านไป ชีวิตในเมืองเริ่มกลับคืนสู่สภาวะปกติ เสียงไซเรนที่เคยดังระงมแทบทุกคืน ค่อยๆ เงียบหายไปแทนที่ด้วยเสียงจอแจของผู้คนในชีวิตประจำวัน ดร.สมชายกลับไปขลุกอยู่กับการวิจัยของเขาที่ห้องแล็บ โดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจคอยดูแลความปลอดภัยให้เป็นระยะๆ เขาได้ค้นพบข้อมูลสำคัญเพิ่มเติมเกี่ยวกับสาร A ที่แก๊งเงาพยายามจะผลิต มันมีผลกระทบต่อระบบประสาทที่ร้ายแรงกว่าที่เคยประเมินไว้มาก หากถูกนำไปใช้ในวงกว้าง อาจจะก่อให้เกิดความโกลาหลทางสังคมอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ส่วนวิชัย ถูกย้ายไปยังสถานที่ปลอดภัยแห่งใหม่ภายใต้การคุ้มครองของเจ้าหน้าที่ เขาเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ที่เงียบสงบและปราศจากอันตราย แม้จะยังคงมีบางครั้งที่เขานอนไม่หลับ นึกถึงใบหน้าของคนที่เขาเคยร่วมงานด้วย ความกังวลว่าจะมีใครบางคนกำลังตามล่าเขาอยู่หรือไม่ แต่เขาก็พยายามเชื่อมั่นในคำมั่นสัญญาของสารวัตร และการคุ้มครองที่เขาได้รับ "คุณดูผ่อนคลายขึ้นนะ วิชัย" เจ้าหน้าที่ตำรวจที่คอยดูแลวิชัยคนหนึ่งกล่าวขึ้น ขณะที่พวกเขากำลังนั่งเล่นหมากรุกกันในสวนของสถานที่พักพิง "ผมสังเกตเห็นว่าคุณยิ้มบ่อยขึ้น" "ผมก็พยายามจะคิดถึงแต่เรื่องดีๆ ครับ" วิชัยตอบ พลางขยับหมาก "ผมอยากจะลืมเรื่องเก่าๆ ให้หมด" "นั่นเป็นความคิดที่ดี" เจ้าหน้าที่กล่าว "อดีตมันผ่านไปแล้ว เรามาโฟกัสที่อนาคตดีกว่า" "ผมรู้ครับ" วิชัยถอนหายใจ "แต่บางที... ผมก็อดคิดถึงพวกเขาไม่ได้" "คนที่คุณเคยทำงานด้วยเหรอ?" เจ้าหน้าที่ถามด้วยความอยากรู้ "ครับ" วิชัยพยักหน้า "ผมไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน เป็นตายร้ายดีอย่างไร" "บางคนอาจจะถูกจับไปแล้ว" เจ้าหน้าที่กล่าว "ส่วนคนที่เหลือ... ก็อาจจะหลบหนีไปได้" "นั่นแหละครับที่ผมกังวล" วิชัยกล่าว "ผมกลัวว่าพวกเขาจะกลับมาสร้างปัญหาอีก" "ไม่ต้องห่วง" เจ้าหน้าที่ปลอบ "ถ้ามีใครคิดจะกลับมาอาละวาด ตำรวจก็จะจัดการเอง" "ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" วิชัยกล่าว ในขณะเดียวกัน ดร.สมชายก็กำลังนั่งประชุมร่วมกับสารวัตร และทีมสืบสวนพิเศษ "จากข้อมูลที่เราได้มาจากแฟลชไดรฟ์ของคุณ ดร.สมชาย และการซักถามพยาน" สารวัตรกล่าว "เราได้ข้อมูลเกี่ยวกับเครือข่ายการเงินที่ใหญ่มาก ที่อยู่เบื้องหลังแก๊งเงา" "คุณหมายถึงว่า แก๊งเงาเป็นเพียงเครื่องมือ?" ดร.สมชายถาม "ใช่ครับ" สารวัตรตอบ "มีกลุ่มนักธุรกิจนอกกฎหมายกลุ่มหนึ่ง ที่ใช้แก๊งเงาเป็นเหมือนกองกำลังลับในการขยายอิทธิพล และกำจัดคู่แข่ง" "น่ากลัวจริงๆ" ดร.สมชายกล่าว "พวกเขาทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง" "เรากำลังตรวจสอบเส้นทางการเงินของกลุ่มนี้อย่างละเอียด" สารวัตรกล่าวต่อ "มันเป็นงานที่ซับซ้อนมาก เพราะพวกเขามีเครือข่ายที่กระจายตัวอยู่ทั่วโลก" "แล้วเราจะจับกุมพวกเขาได้เมื่อไหร่?" ดร.สมชายถาม "เรายังไม่แน่ใจครับ" สารวัตรตอบ "แต่เรามั่นใจว่าเรากำลังเข้าใกล้ตัวการใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ" "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" ดร.สมชายกล่าว "ผมไม่อยากให้ความลับที่น่ากลัวแบบนี้ ยังคงอยู่ต่อไป" "เราเองก็เช่นกันครับ" สารวัตรกล่าว "แต่ระหว่างนี้ คุณ ดร.สมชาย ต้องระมัดระวังตัวให้มากที่สุด" "ผมทราบดีครับ" ดร.สมชายตอบ "ผมจะพยายามไม่ประมาท" เย็นวันนั้น ขณะที่ ดร.สมชายกำลังจะเดินทางกลับบ้าน เขาสังเกตเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่ขับตามหลังเขามาตั้งแต่เขาออกจากห้องแล็บ เขาพยายามขับรถด้วยความเร็วปกติ ไม่ได้เร่งเครื่องหนี แต่รถคันนั้นก็ยังคงตามมาอย่างไม่ลดละ "สารวัตรครับ" ดร.สมชายโทรศัพท์หา "มีอะไรเหรอครับ ดร.?" เสียงสารวัตรดังมาจากปลายสาย "ผมคิดว่าผมกำลังถูกตาม" ดร.สมชายกล่าว "มีรถคันหนึ่งขับตามผมมาตั้งแต่ผมออกจากแล็บ" "อยู่ที่ไหนครับ?" สารวัตรถามด้วยน้ำเสียงตึงเครียด "ผมกำลังจะเลี้ยวเข้าถนนสายรองครับ" ดร.สมชายตอบ "อย่าเพิ่งเลี้ยวครับ ดร. ให้ขับต่อไปก่อน เดี๋ยวผมจะส่งเจ้าหน้าที่ไปรับ" สารวัตรสั่ง แต่ ดร.สมชายรู้ดีว่า การรอเจ้าหน้าที่ อาจจะสายเกินไป รถยนต์สีดำคันนั้นเริ่มเร่งความเร็วขึ้น และพยายามจะแซงเขา "ผมว่าผมต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะครับสารวัตร" ดร.สมชายกล่าว "ผมจะลองหาทางหลบให้เร็วที่สุด" "ใจเย็นๆ นะครับ ดร. อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม" แต่แล้ว ก่อนที่สารวัตรจะพูดจบ ดร.สมชายก็ตัดสินใจหักพวงมาลัยอย่างกะทันหัน เลี้ยวเข้าซอยแคบๆ ที่เขาไม่เคยขับเข้าไปมาก่อน รถยนต์สีดำคันนั้นเสียหลักเล็กน้อย แต่ก็ยังคงพยายามจะเลี้ยวตามเข้ามา "แย่แล้วครับสารวัตร!" ดร.สมชายตะโกน "พวกมันตามเข้ามาในซอยแล้ว!" "ดร.รีบหาที่หลบ! เจ้าหน้าที่กำลังไป!" สารวัตรสั่ง ดร.สมชายเห็นทางเข้าโรงจอดรถเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้าง เขาตัดสินใจหักรถเข้าไปจอดอย่างรวดเร็ว และดับเครื่องยนต์ เขาหันไปมองกระจกมองหลัง เห็นรถยนต์สีดำคันนั้นขับผ่านปากซอยไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังตามรถคันอื่นอยู่ "พวกมันไปแล้วครับสารวัตร" ดร.สมชายกล่าวอย่างหอบเหนื่อย "ผมคิดว่าผมหลบได้แล้ว" "ดีแล้วครับ ดร.รออยู่ที่นั่นก่อน อย่าเพิ่งออกไปไหน" สารวัตรกล่าว "ผมจะให้เจ้าหน้าที่ไปรับ" ดร.สมชายพิงเบาะรถ รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นระรัว เขาคิดถึงวิชัย คิดถึงเรื่องราวที่กำลังจะคลี่คลาย เขาตระหนักดีว่า การต่อสู้กับความมืดมิดที่ซ่อนเร้นนั้น ยังคงไม่จบสิ้นง่ายๆ เงาจางๆ ที่เขาคิดว่าหายไปแล้ว อาจจะยังคงมีอยู่ และพร้อมจะกลับมาเล่นงานเขาได้ทุกเมื่อ