สารวัตรถอนหายใจยาว เขาเข้าใจความปรารถนาของวิชัยและอรุณีดี แต่ความปลอดภัยของพวกเขาก็เป็นสิ่งที่เขามองข้ามไม่ได้ "ผมเข้าใจความรู้สึกของพวกคุณทั้งสองคน" เขากล่าวเสียงอ่อนลง "แต่พวกคุณต้องเข้าใจว่า 'เงา' ไม่ใช่คนธรรมดา เขาคือผู้บงการที่เฉียบคมและอันตรายที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา การเข้าไปเผชิญหน้ากับเขาโดยตรงอาจหมายถึงความตาย" "แต่เราก็ต้องทำอะไรสักอย่างนะคะ" อรุณีเอ่ยเสริม น้ำเสียงจริงจัง "ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย คนบริสุทธิ์อีกมากมายจะต้องตกเป็นเหยื่อของเขา" วิชัยพยักหน้าเห็นด้วย "ผมไม่อยากให้ใครต้องเจอเรื่องแบบที่ผมเคยเจออีก ถ้าผมมีโอกาสที่จะหยุดยั้งสิ่งเลวร้ายนี้ได้ ผมก็อยากจะทำ" สารวัตรมองไปที่หน้าต่างที่เปิดออกสู่ท้องฟ้าสีเทาอ่อนยามเช้า เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับทั้งสองคน "เอาล่ะ" เขาตัดสินใจ "ผมจะให้โอกาสพวกคุณ แต่มีข้อแม้" ทั้งวิชัยและอรุณีต่างมองหน้ากันด้วยความหวัง "พวกคุณจะอยู่ภายใต้การควบคุมของผมอย่างใกล้ชิด" สารวัตรกล่าว "ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการตัดสินใจ จะต้องผ่านการอนุมัติจากผมเท่านั้น และถ้าผมเห็นว่ามีความเสี่ยงมากเกินไป ผมจะถอนพวกคุณออกจากการปฏิบัติการทันที" "ตกลงครับ" วิชัยตอบรับทันที ไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ฉันก็ตกลงค่ะ" อรุณีเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ดี" สารวัตรพยักหน้า "ตอนนี้ เรามาวางแผนกัน" เขาเดินกลับไปที่กระดานไวท์บอร์ดอีกครั้ง "จากข้อมูลที่เรามี 'เงา' น่าจะกำลังเตรียมการบางอย่างที่ท่าเรือแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของเมือง" เขาชี้ไปที่แผนที่บนกระดาน "มีรายงานว่ามีการขนส่งสินค้าผิดกฎหมายจำนวนมากเข้าไปในโกดังแห่งหนึ่งที่นั่น เราเชื่อว่านั่นอาจจะเป็นแหล่งที่เขาจะใช้ในการปล่อยสาร A หรือไม่ก็เป็นจุดนัดพบสำคัญ" "เราจะบุกเข้าไปตอนไหนครับ?" วิชัยถาม "เรายังไม่สามารถบุกเข้าไปได้ในตอนนี้" ดร.สมชายตอบ "เรายังขาดข้อมูลที่ชัดเจนเกี่ยวกับแผนการทั้งหมดของเขา และเราไม่รู้ว่าเขามีมาตรการรักษาความปลอดภัยมากแค่ไหน" "แต่เราต้องทำอะไรสักอย่าง" วิชัยย้ำ "ถ้าเรารอช้ากว่านี้ เขาอาจจะประสบความสำเร็จ" "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องการความช่วยเหลือจากพวกคุณ" สารวัตรกล่าว "วิชัย คุณเคยทำงานให้กับแก๊งนี้มาก่อน คุณน่าจะรู้ช่องทางหรือวิธีการที่พวกเขามักจะใช้ในการลักลอบขนของ" วิชัยครุ่นคิด "ผมเคยได้ยินเรื่องการใช้เรือประมงเก่าๆ เป็นฉากบังหน้าครับ พวกเขามักจะซ่อนสินค้าไว้ในส่วนที่ลับตาคน แล้วก็ขนย้ายไปตอนกลางคืน" "เยี่ยมมาก" สารวัตรกล่าว "อรุณี คุณพอจะจำชื่อหรือลักษณะของเรือลำใดลำหนึ่งที่พวกเขาเคยใช้ได้ไหม?" อรุณีหลับตาลง นึกย้อนกลับไปถึงภาพในอดีต "มีเรือลำหนึ่งค่ะ ชื่อ 'นางเงือก' เป็นเรือประมงเก่าๆ สีฟ้าซีดๆ ที่จอดอยู่ที่ท่าเรือร้างแห่งหนึ่งบ่อยๆ ฉันเคยเห็นพวกเขาใช้มันขนของหลายครั้ง" "ท่าเรือร้างที่ไหน?" สารวัตรถามอย่างกระตือรือร้น "อยู่ไม่ไกลจากโกดังที่เราสงสัยมากนักค่ะ" อรุณีตอบ "ดี" สารวัตรหันไปสั่งการเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง "ไปหาข้อมูลเกี่ยวกับเรือชื่อ 'นางเงือก' และท่าเรือร้างที่อรุณีกล่าวถึงทันที" เมื่อเจ้าหน้าที่คนนั้นเดินออกไป สารวัตรก็หันกลับมา "แผนของเราคือแบบนี้" เขาเริ่มอธิบาย "เราจะส่งทีมสอดแนมเข้าไปสังเกตการณ์ที่ท่าเรือแห่งนั้นก่อน เพื่อยืนยันว่าเรือ 'นางเงือก' จอดอยู่ที่นั่นจริง และเพื่อประเมินสถานการณ์" "แล้วพวกเราล่ะครับ?" วิชัยถาม "พวกคุณจะอยู่ในหน่วยสนับสนุน" สารวัตรตอบ "แต่ถ้าสถานการณ์เอื้ออำนวย และมีความจำเป็นจริงๆ ผมอาจจะให้พวกคุณเข้าไปช่วย แต่ต้องภายใต้การควบคุมของผมเท่านั้น" "ผมเข้าใจครับ" วิชัยตอบ "เราจะเริ่มปฏิบัติการในคืนนี้" สารวัตรกล่าว "เตรียมตัวให้พร้อม" บรรยากาศในห้องประชุมกลับมาครุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเจือไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง วิชัยและอรุณีต่างรับรู้ถึงความอันตรายที่รออยู่ข้างหน้า แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้า เพื่อที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แท้จริงเสียที "ผมเชื่อมั่นในตัวพวกคุณ" สารวัตรกล่าวส่งท้าย "เราจะทำทุกอย่างเพื่อหยุดยั้ง 'เงา' ให้ได้"