แสงไฟสีแดงน้ำเงินสาดส่องไปทั่วบริเวณท่าเรือที่เคยเงียบสงัด บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงตะโกนสั่งการ เสียงวิทยุสื่อสาร และเสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังระดมกำลังเข้าปิดล้อมพื้นที่ 'เงา' ผู้ที่วิชัยเพิ่งจะเผชิญหน้า ได้หลบหนีหายไปในความมืด ท่ามกลางความสับสนอลหม่านของการปะทะกัน สารวัตรที่เพิ่งเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ สั่งการให้ทีมสืบสวนเร่งรัดการไล่ล่า 'เงา' โดยทันที "ทุกหน่วยต้องผนึกกำลังกัน! ไม่ว่ามันจะหนีไปทางไหน เราต้องตามให้เจอ!" เสียงของเขาก้องกังวานไปด้วยความมุ่งมั่น วิชัยยืนมองดูความโกลาหลด้วยความรู้สึกผิดปนเปกับความโล่งอกที่อย่างน้อยที่สุด แผนการร้ายของ 'เงา' ก็ถูกขัดขวางไว้ได้ก่อนที่สารอันตรายจะถูกส่งออกไปนอกประเทศ เขาหันไปมองอรุณีที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเธอมีรอยฟกช้ำเล็กน้อย แต่ดวงตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความกังวล "คุณแน่ใจนะว่าเขาหนีไปทางนี้?" อรุณีถามเสียงเครียด "ฉันเห็นเขาปีนข้ามรั้วไปทางด้านหลังโกดัง" "แน่นอน" วิชัยตอบ "ผมเห็นกับตา" "เอาล่ะ ทีมไล่ล่าที่ 1 และ 2 ให้เร่งเข้าพื้นที่หลังโกดังโดยด่วน!" สารวัตรสั่งการผ่านวิทยุ "จับตายไม่ว่ากรณีใดๆ!" วิชัยเดินไปสำรวจบริเวณที่ 'เงา' หนีไป เขาเห็นรอยเท้าจางๆ บนพื้นดินบ่งบอกถึงทิศทางการหลบหนี "เขาคงใช้เส้นทางนี้มาตลอด" "คุณคิดว่าเขาจะไปไหน?" อรุณีถาม "ผมไม่รู้" วิชัยตอบ "แต่ที่แน่ๆ คือเขาต้องมีแผนสำรองเสมอ" ขณะที่การไล่ล่า 'เงา' กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกชุดหนึ่งกำลังเข้าควบคุมสถานการณ์ที่บริเวณโกดัง พวกเขาพบกล่องไม้จำนวนหนึ่งที่ยังไม่ได้ถูกขนย้าย และพบชายชุดดำที่ได้รับบาดเจ็บจากการปะทะกันบางส่วน "ท่านสารวัตรครับ เราพบกล่องพวกนี้กว่ายี่สิบกล่อง" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรายงานผ่านวิทยุ "ดูเหมือนจะเป็นสาร A จริงๆ ครับ" "ดีมาก" สารวัตรตอบ "กั้นพื้นที่ไว้ให้ปลอดภัย ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรอันตรายแฝงอยู่" วิชัยและอรุณีได้รับคำสั่งให้กลับไปยังรถตู้ เพื่อความปลอดภัยระหว่างที่เจ้าหน้าที่กำลังเคลียร์พื้นที่ "คุณไม่เป็นไรนะวิชัย?" สารวัตรถามเมื่อเดินเข้ามาหา "ผมไม่เป็นไรครับท่านสารวัตร" วิชัยตอบ "แต่ผมเสียใจที่เราปล่อยให้เขาหนีไปได้" "มันไม่ใช่ความผิดของคุณ" สารวัตรปลอบ "อย่างน้อยที่สุด คุณก็ช่วยเราหยุดยั้งแผนการของเขาไว้ได้" "แต่ถ้าเราจับ 'เงา' ได้ เราอาจจะได้เบาะแสสำคัญเกี่ยวกับต้นตอทั้งหมด" วิชัยกล่าวอย่างหงุดหงิด "เราจะพยายามให้ถึงที่สุด" สารวัตรกล่าว "ตอนนี้เราต้องเร่งประสานงานกับหน่วยงานอื่นๆ เพื่อติดตามตัวเขา" การไล่ล่า 'เงา' ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ผล เขามีความชำนาญในการหลบหนีเป็นอย่างดี ท่ามกลางความซับซ้อนของโกดังและท่าเรือร้าง เขาใช้ความมืดและสภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์อย่างเต็มที่ "เราเสียรอยเขาแล้วครับท่านสารวัตร" เสียงของหัวหน้าทีมไล่ล่าดังขึ้นผ่านวิทยุ "เขาหายไปไหนไม่รู้" สารวัตรกำหมัดแน่น "เป็นไปไม่ได้! เขาต้องไปไหนสักแห่งสิ!" วิชัยรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจ เขารู้ดีว่า 'เงา' ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ และการหลบหนีครั้งนี้อาจหมายถึงการที่เขาจะกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม "ท่านสารวัตรครับ" วิชัยกล่าว "ผมอยากจะขออนุญาตเข้าไปดูที่โกดังหน่อยครับ" "ทำไม?" สารวัตรถาม "ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ" วิชัยตอบ "ตอนที่ผมเผชิญหน้ากับ 'เงา' เขาไม่ได้มีท่าทีเหมือนคนที่จะหนีอย่างเดียวดาย" สารวัตรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็ได้ แต่ต้องระมัดระวังตัวให้มาก" วิชัยและอรุณีเดินเข้าไปในโกดังที่เจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบอยู่ กลิ่นอับชื้นของฝุ่นและคราบน้ำมันลอยคละคลุ้งไปทั่ว อากาศภายในโกดังเย็นกว่าด้านนอกมาก "ตรงไหนที่ 'เงา' ยืนอยู่?" สารวัตรถาม วิชัยชี้ไปยังบริเวณที่เขาเผชิญหน้ากับ 'เงา' "ตรงนั้นครับ" เจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบกล่องไม้แต่ละกล่องอย่างละเอียด พวกเขาสวมถุงมือและอุปกรณ์ป้องกันอย่างมิดชิด "กล่องพวกนี้ถูกปิดผนึกอย่างดี" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรายงาน "เราต้องใช้เครื่องมือพิเศษในการเปิด" "ผมเคยเห็นกล่องแบบนี้มาก่อน" วิชัยพูดขึ้น "มันถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันการสลายตัวของสารเคมีภายใน" "แล้ว 'เงา' ล่ะครับ" สารวัตรถาม "เขาบอกอะไรคุณบ้าง?" "เขาบอกว่าผมเป็นไอ้พวกทรยศ" วิชัยตอบ "และเขาบอกว่าผมไม่เคยเข้าใจอะไรเลย" "ฟังดูเหมือนเขาจะมีความแค้นส่วนตัวกับคุณ" สารวัตรวิเคราะห์ "อาจจะครับ" วิชัยพยักหน้า "แต่ที่ผมสังเกตเห็นคือ เขาดูไม่ค่อยพอใจที่ลูกน้องของเขาถูกยิง" "นั่นก็เป็นเรื่องปกติ" สารวัตรกล่าว "แต่เขาก็ยังสั่งให้พวกนั้นขนของต่อ" "ใช่ครับ" วิชัยเสริม "และที่สำคัญที่สุด ตอนที่ผมเข้าไปหาเขา เขาดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อยที่ผมเข้ามาได้" "แล้วไงต่อ?" สารวัตรถาม "เขาไม่ได้พยายามจะขัดขวางผมอย่างเต็มที่" วิชัยอธิบาย "เขาเหมือนจะปล่อยให้ผมเข้าไปใกล้ เพื่ออะไรบางอย่าง" "คุณคิดว่าเขาแกล้งหลอกเรา?" สารวัตรถาม "ผมไม่แน่ใจครับ" วิชัยตอบ "แต่ผมรู้สึกว่ายังมีอะไรบางอย่างที่เรามองข้ามไป" อรุณีเดินสำรวจไปรอบๆ โกดัง สายตาของเธอเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังกองกล่องไม้ขนาดใหญ่ "วิชัย! ดูนี่สิ!" วิชัยและสารวัตรหันไปมองตามอรุณี เธอชี้ไปยังประตูเหล็กบานเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้จากการมองเห็นทั่วไป ประตูบานนั้นมีร่องรอยการใช้งานอยู่ประปราย "มันเป็นประตูทางออกฉุกเฉิน" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกล่าว "แต่ปกติมันจะถูกปิดตาย" วิชัยเดินเข้าไปใกล้ประตู เขาเห็นรอยขีดข่วนที่ขอบประตู "ดูเหมือนว่ามันถูกเปิดออกเมื่อไม่นานมานี้" "แล้ว 'เงา' หายไปไหน?" สารวัตรถามเสียงเครียด "ถ้าเขาไม่ได้หนีไปทางด้านหลังโกดัง เขาอาจจะหนีไปทางนี้!" เจ้าหน้าที่พังประตูเข้าไป แต่ภายในกลับเป็นเพียงทางเดินแคบๆ ที่ทอดไปสู่ความมืดมิด "ไม่มีร่องรอยอะไรเลยครับท่านสารวัตร" วิชัยรู้สึกถึงความผิดหวังที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เขาผิดพลาดที่ปล่อยให้ 'เงา' หนีไป และตอนนี้เบาะแสสำคัญก็อาจจะหายไปพร้อมกับเขา "เราต้องรีบกลับไปที่รถ" สารวัตรกล่าว "เราต้องประเมินสถานการณ์และวางแผนการต่อไป" ขณะที่วิชัยกำลังจะเดินออกจากโกดัง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้กล่องหนึ่งที่วางอยู่แยกจากกล่องอื่นๆ กล่องใบนั้นมีรอยขีดข่วนที่แตกต่างออกไป และมีสัญลักษณ์แปลกๆ ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "เดี๋ยวก่อน" วิชัยพูด เขาก้มลงไปดูใกล้ๆ "กล่องใบนี้... มันไม่เหมือนกล่องอื่น" เขาลองออกแรงเขย่าเบาๆ กล่องใบนั้นมีเสียงดังแกรกกรากอยู่ข้างใน "นี่มันไม่ใช่สาร A" เจ้าหน้าที่รีบเข้ามาตรวจสอบ "คุณแน่ใจเหรอครับ?" "ผมแน่ใจ" วิชัยกล่าว "ผมรู้จักกล่องพวกนี้ดี" เมื่อเจ้าหน้าที่เปิดกล่องใบนั้นออก สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง มันไม่ใช่สารเคมีอันตราย แต่เป็น... เอกสารจำนวนหนึ่งที่ถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนา "นี่มันอะไรกัน?" สารวัตรถามด้วยความสงสัย วิชัยหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออ่านเนื้อหาภายใน "นี่มัน... แผนผัง! แผนผังของโครงข่ายยาเสพติดที่ใหญ่กว่าที่เราคิดไว้มาก!" สารวัตรมองวิชัยด้วยความคาดหวัง "แล้วไงต่อ?" "เอกสารพวกนี้..." วิชัยพูดเสียงสั่น "มันคือหลักฐานที่จะเปิดโปงทุกคน... ตั้งแต่พ่อค้ายาไปจนถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่เกี่ยวข้อง!" ทันใดนั้น ความคิดก็แล่นเข้ามาในหัวของวิชัย เขารู้แล้วว่าทำไม 'เงา' ถึงรีบร้อนหนีไป และทำไมเขาถึงดูไม่ค่อยพอใจกับการปะทะกันครั้งนี้ "ผมเข้าใจแล้วครับท่านสารวัตร" วิชัยกล่าว "เรื่องทั้งหมดมันซับซ้อนกว่าที่เราคิดไว้มาก"