วิชัยสูดหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกของอากาศยามค่ำคืนที่ปะทะใบหน้า ความหวาดหวั่นก่อตัวขึ้นในอก แต่แรงปรารถนาที่จะยุติวงจรแห่งความเลวร้ายนี้กลับมีมากกว่า เขาหันไปมองอรุณีที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่แววตาฉายแววแน่วแน่ "เธอแน่ใจนะวิชัย?" อรุณีถามเสียงสั่น "ผมต้องแน่ใจ" วิชัยตอบ พลางมองไปยังร่างของชายสวมหมวกปีกกว้างที่สารวัตรระบุว่าเป็น 'เงา' "ผมไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปได้อีกแล้ว" "แต่ถ้ามีอะไรผิดพลาด..." อรุณีเริ่มพูด "ถ้ามีอะไรผิดพลาด เธอรีบไปจากที่นี่ซะ" วิชัยกล่าว "แล้วแจ้งให้สารวัตรทราบทุกอย่างที่เธอรู้" "ฉันไม่ทิ้งคุณไปไหนทั้งนั้น" อรุณีตอบเสียงหนักแน่น "ฉันจะอยู่กับคุณ" วิชัยมองเข้าไปในดวงตาของอรุณี เห็นความจริงใจและความกล้าหาญที่ฉายออกมา เขาพยักหน้าอย่างช้าๆ "ก็ได้ งั้นเราไปกัน" ทั้งสองคนค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามเงามืดของตู้คอนเทนเนอร์ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของชายที่เรียกว่า 'เงา' เสียงปืนยังคงดังเป็นระยะๆ จากส่วนอื่นของท่าเรือ แต่บริเวณที่พวกเขากำลังจะเข้าไปนั้นค่อนข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ดังแผ่วเบาบนพื้นคอนกรีต "เห็นทีมสอดแนมชุดสุดท้ายหรือยัง?" สารวัตรถามผ่านวิทยุ "ยังครับ" วิชัยตอบ "แต่ผมเห็น 'เงา' ชัดเจนแล้ว เขากำลังสั่งการลูกน้องให้เร่งขนของขึ้นเรือ" "ระวังตัวให้มาก" สารวัตรกำชับ "ทีมที่ 4 กำลังเข้าสกัดกั้น แต่ไม่รู้ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไรบ้าง" วิชัยมองเห็นกลุ่มชายชุดดำกำลังขนกล่องไม้ขนาดใหญ่ขึ้นไปยังดาดฟ้าเรือ 'นางเงือก' กล่องเหล่านั้นถูกลำเลียงอย่างรวดเร็วและเป็นระบบ แต่ละกล่องมีขนาดเท่ากันเป๊ะ วางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ "นั่นไง! กล่องสาร A!" วิชัยอุทานเบาๆ "พวกมันกำลังจะขนทั้งหมดขึ้นไป" "หยุดพวกมันให้ได้นะ วิชัย" สารวัตรเสียงดังขึ้น "ถ้าพวกมันขนของขึ้นเรือไปได้หมด มันจะยากมากที่จะติดตาม" "ผมจะพยายามครับ" วิชัยตอบ "อรุณี เธอคอยดูทางนี้ คอยสังเกตการณ์ 'เงา' ถ้าเขาพยายามจะหลบหนี ให้ส่งสัญญาณ" อรุณีพยักหน้ารับคำ วิชัยพุ่งตัวออกจากที่กำบัง ค่อยๆ คืบคลานเข้าไปใกล้บริเวณที่ 'เงา' ยืนอยู่ เขาเห็นชายคนนั้นยืนหันหลังให้เขาอยู่ สูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ทสีเข้ม และหมวกปีกกว้างที่ปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่ "หยุด!" วิชัยตะโกนเสียงดัง พลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่ 'เงา' "คุณคือ 'เงา' ใช่ไหม?" ชายสวมหมวกปีกกว้างหันขวับมา ใบหน้าภายใต้เงาหมวกดูเคร่งขรึม แต่ก็มีความตกใจฉายออกมาเล็กน้อย เขามองวิชัยด้วยสายตาเย็นชา "แกเป็นใคร?" เสียงทุ้มแหบพร่าตอบกลับมา "ผมคือคนที่คุณพยายามจะฆ่า" วิชัยกล่าว "ผมชื่อวิชัย" 'เงา' หัวเราะในลำคอ "วิชัย... นักวิทยาศาสตร์ที่อยากจะกลับตัวกลับใจสินะ น่าขัน" "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณทำลายชีวิตผู้คนไปมากกว่านี้" วิชัยประกาศกร้าว "คุณต้องถูกจับกุม" ทันใดนั้น ชายชุดดำสองคนก็พุ่งเข้าโจมตีวิชัยอย่างรวดเร็ว วิชัยหลบหลีกการโจมตีได้อย่างฉิวเฉียด เขาเหนี่ยวไกปืนยิงใส่ขาของชายคนหนึ่ง ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น "โง่จริงๆ" 'เงา' สบถ ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องที่เหลือ "จัดการมัน!" ชายชุดดำอีกหลายคนพุ่งเข้าใส่วิชัย วิชัยยิงตอบโต้อย่างแม่นยำ แต่จำนวนของพวกมันมีมากกว่า เขาเริ่มเสียเปรียบ "วิชัย! ระวัง!" เสียงตะโกนของอรุณีดังขึ้นมาจากด้านหลัง วิชัยหันไปมองเห็นชายชุดดำอีกคนกำลังพุ่งเข้าใส่เธอจากด้านข้าง "อรุณี!" วิชัยตะโกน เขาพยายามจะเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกลูกน้องของ 'เงา' ล้อมไว้แน่น "ไม่ต้องห่วงฉัน" อรุณีตะโกนกลับ "รีบจัดการ 'เงา' ก่อน!" วิชัยเห็นว่าไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องเผชิญหน้ากับ 'เงา' โดยตรง "แกจะหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว 'เงา'" วิชัยพูด พลางเล็งปืนไปที่เขา 'เงา' ยิ้มมุมปาก "แกคิดว่าแกชนะแล้วรึไง?" ก่อนที่วิชัยจะได้ตอบโต้ 'เงา' ก็หยิบปืนพกออกมาจากเสื้อโค้ท และยิงเข้าใส่กลุ่มชายชุดดำที่กำลังล้อมวิชัยอยู่ ทำให้วิชัยมีโอกาสหลุดออกมาได้ "ไปเถอะ!" 'เงา' ตะโกน "พวกแกต้องรีบเอาของขึ้นเรือให้เสร็จ!" วิชัยอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่เข้าใจว่าทำไม 'เงา' ถึงยิงลูกน้องตัวเอง "คุณทำอะไร?" 'เงา' ไม่ตอบ เขาหันไปมองอรุณีที่กำลังต่อสู้กับชายชุดดำอีกคนอยู่ "ผู้หญิงคนนั้น..." เขาพูดเสียงเบา "เธอเก่งกว่าที่ฉันคิด" วิชัยฉวยโอกาสนี้ เขาพุ่งเข้าใส่ 'เงา' อย่างรวดเร็ว 'เงา' พยายามจะยิงเขา แต่ปืนของเขากลับขัดข้อง วิชัยผลัก 'เงา' จนเซถลา และเข้าประชิดตัว "บอกมา! ทำไมคุณถึงทำแบบนี้!" วิชัยถามเสียงดัง 'เงา' มองวิชัยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต "เพราะแกไง! แกมันไอ้พวกทรยศ! แกทำให้ทุกอย่างพัง!" "ผมไม่ได้ทรยศใคร!" วิชัยสวนกลับ "ผมแค่ต้องการยุติเรื่องนี้" "ยุติเรื่องนี้?" 'เงา' หัวเราะ "แกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด! แกมันไม่เคยเข้าใจอะไรเลย!" ทันใดนั้น เสียงไซเรนตำรวจก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ 'เงา' หน้าเสีย "บ้าเอ๊ย!" เขาสบถ "ตอนนี้เป็นตาของผมแล้ว!" วิชัยพูด 'เงา' หันไปมองอรุณีที่ตอนนี้สามารถจัดการชายชุดดำได้แล้ว เขาเห็นโอกาสที่จะหลบหนี เขาพุ่งตัวไปทางด้านหลังของโกดัง "อย่าให้มันหนีไป!" วิชัยตะโกน แต่เขาก็ต้องหันไปช่วยอรุณีที่กำลังถูกลูกน้องของ 'เงา' คนสุดท้ายพยายามจะจับตัว "ปล่อยฉันนะ!" อรุณีต่อสู้ขัดขืนอย่างเต็มกำลัง วิชัยจัดการชายชุดดำคนสุดท้ายได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบพุ่งไปทางที่ 'เงา' หนีไป แต่เมื่อเขาไปถึงที่นั่น 'เงา' ก็หายไปแล้ว เหลือเพียงร่องรอยการต่อสู้และกล่องไม้จำนวนหนึ่งที่ยังไม่ได้ถูกขนย้ายขึ้นเรือ "มันหนีไปแล้ว!" วิชัยตะโกนอย่างหัวเสีย "ใจเย็นๆ วิชัย" เสียงสารวัตรดังขึ้นจากวิทยุ "เรากำลังปิดล้อมพื้นที่อยู่ ทีมเรากำลังไล่ล่ามันอยู่" วิชัยหันไปมองอรุณีที่ยืนหอบอยู่ข้างๆ เขา "เธอโอเคไหม?" "ฉันโอเคค่ะ" อรุณีตอบ "แต่ 'เงา' ล่ะคะ?" "มันหนีไปได้" วิชัยตอบด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "แต่เราได้กล่องสาร A มาแล้ว" เขามองไปยังกล่องไม้เหล่านั้น หัวใจของเขาสั่นไหว ความรู้สึกผิดและความหวังปะปนกัน เขาได้หยุดยั้งการลักลอบขนสารอันตรายครั้งนี้ได้ แต่ 'เงา' ผู้บงการที่แท้จริงกลับหลุดรอดไป