เงาของชายสองคนทอดทาบทับลงบนพื้นโกดังที่เต็มไปด้วยฝุ่นและคราบน้ำมัน พวกเขาก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ท่าทางระแวดระวัง ดวงตาภายใต้หมวกสีดำสอดส่องไปทั่วทุกทิศทาง ไฟฉายที่ส่องนำทางกวาดไปมาบนกองวัตถุต่างๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ เสือกลั้นหายใจ หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ มือที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อประคองปืนพกที่เตรียมไว้แน่น เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นตามไรผม "นี่ไง" ชายคนหนึ่งเอ่ยเสียงแหบพร่า "ของที่ว่า" เขาชี้ไปยังห่อกระดาษสีน้ำตาลที่เสือวางไว้ มุมปากของเขาเผยออกเล็กน้อย ราวกับกำลังดีใจที่เจอสมบัติที่ตามหา "กลิ่นมันชัดเจนมาก" "ระวังหน่อย" ชายอีกคนเตือน "มันอาจจะเป็นกับดัก" "กับดักบ้าอะไร" ชายคนแรกหัวเราะเบาๆ "ใครเขาจะเอากับดักมาวางไว้ที่นี่" เขาเดินตรงเข้าไปหาห่อกระดาษนั้นอย่างไม่ลังเล มือที่สวมถุงมือสีดำเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา หมุนดูรอบๆ อย่างพิจารณา "ดูเหมือนของจริงนะ" "เปิดดูสิ" ชายคนที่สองเร่ง "ใจเย็นน่า" ชายคนแรกพึมพำ พลางค่อยๆ แกะกระดาษห่อออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ทันทีที่เขาเห็น สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาก็แทบไม่เชื่อสายตา "เป็นไปไม่ได้!" เขาร้องเสียงหลง "อะไร?" ชายคนที่สองรีบถาม "นี่มัน... นี่มันของปลอม!" ชายคนแรกตะโกนเสียงดัง ใบหน้าซีดเผือด "มันไม่ใช่ของจริง!" วินาทีนั้นเอง เสือก็ตัดสินใจ เขาไม่รอช้า พุ่งออกจากที่ซ่อน กระโจนเข้าใส่ชายทั้งสองคนด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ปืนพกถูกยกขึ้นเล็งไปที่เป้าหมาย "ปล่อยของ!" เสือตะโกน เสียงกึกก้องไปทั่วโกดัง ชายทั้งสองคนตกใจสุดขีด พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมีใครอยู่ที่นี่ พวกเขาพยายามจะตอบโต้ แต่การโจมตีของเสือรวดเร็วเกินกว่าที่พวกเขาจะตั้งตัวได้ "แกเป็นใคร!" ชายคนแรกตะคอก พยายามปัดปืนในมือเสือ "คนที่แกตามล่าไงล่ะ" เสือตอบสวน คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่สะสมมานาน เกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือดภายในโกดัง เสียงปืนดังขึ้นหลายนัด เศษฝุ่นและประกายไฟกระเด็นว่อน เสือพยายามควบคุมสถานการณ์ โดยใช้ความได้เปรียบจากความคุ้นเคยกับสถานที่ เขาหลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่ายได้อย่างคล่องแคล่ว "วิชัย! ตอนนี้แหละ!" เสือตะโกนผ่านเครื่องสื่อสาร "รับทราบ!" เสียงวิชัยตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น เสียงไซเรนตำรวจก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านนอกโกดัง สัญญาณที่วิชัยเตรียมไว้ได้ทำงานแล้ว ชายทั้งสองคนตกใจยิ่งกว่าเดิม พวกเขามองหน้ากันอย่างหวาดผวา "ตำรวจ!" ชายคนแรกอุทาน "เราต้องไปจากที่นี่!" พวกเขาพยายามจะวิ่งหนี แต่เสือขวางทางไว้ได้ทัน ชายคนที่สองชักมีดสั้นออกมา หมายจะแทงเสือ แต่เสือก็ตอบโต้ได้อย่างรวดเร็ว เขาเตะมีดออกจากมือของอีกฝ่าย ก่อนจะใช้ด้ามปืนตีเข้าที่ขมับของเขาอย่างแรง จนอีกฝ่ายทรุดฮวบลงไป ชายคนแรกเห็นเพื่อนถูกจัดการ เขาก็ตัดสินใจทิ้งของ ปลอมตัววิ่งออกไปทางประตูหลังของโกดัง "อย่าให้มันหนีไป!" เสือตะโกนไล่ตาม แต่ก็สายเกินไป เสียงฝีเท้าของตำรวจดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกเขาบุกเข้ามาในโกดังด้วยท่าทีเตรียมพร้อม เสือยืนนิ่ง หอบหายใจหนัก ประคองปืนในมือไว้ "หยุด! วางอาวุธลง!" เสียงตะโกนดังขึ้น เสือค่อยๆ วางปืนลงบนพื้นอย่างช้าๆ เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะได้เปิดเผยความจริงทั้งหมด "ผมไม่ได้เป็นคนร้ายครับ" เสือเอ่ยเสียงแหบพร่า "ผมต้องการความช่วยเหลือ" ตำรวจนายหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาอย่างระมัดระวัง "คุณชื่ออะไร" "ผมชื่อเสือครับ" เขาตอบ "และผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกพวกคุณ" เขาเหลือบมองไปยังห่อกระดาษสีน้ำตาลที่ตกอยู่บนพื้น เศษกระดาษฉีกขาดเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน สิ่งที่มันไม่ใช่ยาเสพติดจริงๆ แต่เป็นเพียงสารเคมีที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาเพื่อล่อลวง "พวกนั้นกำลังตามล่าผม" เสือพูดต่อ "เพราะผมรู้ความลับบางอย่าง เกี่ยวกับ... แก๊งของ 'เงา'" ตำรวจนายนั้นมองเสือด้วยความสงสัย แต่ก็มีแววตาที่บ่งบอกว่าเขาเริ่มจะรับฟัง "ความลับอะไร" เขาถาม "ผมต้องเจอหัวหน้าของคุณก่อน" เสือตอบ "ผมจะเล่าให้ฟังทั้งหมด" ชายที่วิ่งหนีไปได้แล้ว กำลังควบรถยนต์ออกไปจากบริเวณนั้นอย่างบ้าคลั่ง เขาตะโกนด่าทอด้วยความโมโห "ไอ้เสือ! แกมันตัวปัญหา!" เขาพึมพำ "แกไม่น่าจะรอดไปได้หรอก" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์โทรออก "พวกมันรู้แล้ว" เขาพูดเสียงดัง "ของปลอม! มีคนอื่นอยู่ที่นั่นด้วย! ตำรวจมาแล้ว!" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงตอบกลับมา "แกแน่ใจนะ?" เสียงนั้นเย็นเยียบ "แล้วแกทำไมถึงหนีออกมาได้" "ผม... ผมสู้ไม่ไหว" ชายคนนั้นตอบอย่างตะกุกตะกัก "พวกมันเก่งเกินไป" "โง่เง่าสิ้นดี" เสียงปลายสายกล่าวอย่างดูถูก "แกควรจะจัดการเสือให้เสร็จก่อน แล้วค่อยหนีออกมา" "แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงครับ" ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน "รอคำสั่ง" เสียงปลายสายตอบสั้นๆ "อย่าเพิ่งทำอะไรจนกว่าฉันจะบอก" ชายคนนั้นวางสาย พลางมองกระจกหลังด้วยความกังวล เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย ไม่ว่าจะจากตำรวจ หรือจากคนที่เขาเพิ่งจะพูดด้วย ภายในโกดังร้าง ตำรวจกำลังควบคุมสถานการณ์ ชายที่ถูกเสือจัดการจนสลบไป ถูกจับกุมตัว ส่วนห่อของปลอมที่ถูกเปิดออก ก็ถูกเก็บไว้เป็นหลักฐาน เสือถูกนำตัวไปยังสถานีตำรวจ เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้สารวัตรท่านหนึ่งฟัง "แก๊งเงา" สารวัตรทวนคำ "แล้วความลับที่แกพูดถึงคืออะไร" "คือ... ยาเสพติดที่พวกมันผลิต ไม่ใช่แค่ยาเสพติดธรรมดาครับ" เสืออธิบาย "แต่พวกมันมีการใส่ส่วนผสมบางอย่างเข้าไป ที่ทำให้คนที่เสพ... กลายเป็นทาสของมัน" สารวัตรเลิกคิ้ว "ทาส? หมายความว่ายังไง" "มันจะทำให้คนเสพ ควบคุมตัวเองไม่ได้ครับ อยากเสพตลอดเวลา และจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา" เสือกล่าว "ผมเคยเห็น... มันน่ากลัวมาก" "แกมีหลักฐานอะไรมายืนยันเรื่องนี้" สารวัตรถาม "ผมมี... ดร.สมชาย" เสือตอบ "เขาเป็นคนช่วยผม ทำให้ของปลอมนั่นดูเหมือนจริง และเขาก็มีข้อมูลเกี่ยวกับสารเคมีที่พวกมันใช้" "ดร.สมชาย" สารวัตรทวนชื่ออีกครั้ง "เขาเป็นใคร" "เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เคยทำงานให้แก๊งเงามาก่อนครับ แต่เขาไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่พวกมันทำ เลยหนีออกมา" เสืออธิบาย "ตอนนี้เขาคงกำลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง" สารวัตรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เรื่องนี้ฟังดูซับซ้อนกว่าที่คิด" "ผมต้องการความปลอดภัยครับ" เสือกล่าว "และผมก็ต้องการให้พวกมันได้รับโทษ" "เราจะให้ความคุ้มครองแก่แก" สารวัตรให้คำมั่น "และเราจะตามหา ดร.สมชาย ให้เร็วที่สุด" เสือพยักหน้า เขาหวังว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบสำหรับแก๊งเงา และสำหรับชีวิตที่เคยดำมืดของเขา