พิษรัก วังวนแก๊งเงินดำ

ตอนที่ 4 / 40

ตอนที่ 4 — ภาพลวงตาที่น่าหลงใหล

"แต่...สิ่งที่ฉันเห็น มันอาจจะเป็นแค่การเสแสร้งก็ได้นี่คะ" ไอริสเอ่ยเสียงสั่นเครือ เธอกำลังพยายามต่อสู้กับความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ข้างใน หัวใจของเธอยังคงร่ำร้องว่าสิ่งที่เต้บอกนั้นคือเรื่องโกหก แต่ภาพของราชาที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า สายตาที่ทอประกายอบอุ่นนั้น ยากนักที่จะปฏิเสธ ราชาโน้มตัวเข้ามาใกล้ ไอริสสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดอยู่บนใบหน้า "เสแสร้งอย่างนั้นเหรอครับ" เขาถามเสียงนุ่ม ราวกับจะเย้าแหย่ "แล้วคุณคิดว่า...ผมกำลังเสแสร้งทำอะไรอยู่" "ฉัน...ฉันไม่รู้" ไอริสพึมพำ เธอก้มหน้ามองแก้ววิสกี้ในมือ พยายามรวบรวมสติ "คุณเต้บอกว่าคุณเป็นหัวหน้าแก๊ง...แก๊งเงินดำ" "เต้..." ราชาทวนคำชื่อนั้นเบาๆ "เขาคงอยากให้คุณกลัวผมสินะครับ" "เขาบอกว่าคุณค้ายาเสพติด" ไอริสเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเธอ แต่มันก็ปะปนไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่บอกว่าเธอไม่ควรเชื่อเต้ทั้งหมด "เขาบอกว่าคุณเป็นผู้มีอิทธิพล...อันตราย" ราชาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้ดูขบขัน แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไอริสอธิบายไม่ได้ "คนเรา...ก็ชอบตัดสินคนจากภายนอกกันทั้งนั้นแหละครับ" เขาว่า "บางที...สิ่งที่เราเห็น อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดของเรื่องก็ได้" "แล้ว...สิ่งที่ฉันควรจะเห็นล่ะคะ" ไอริสถามกลับทันที เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจน ไม่ใช่คำพูดคลุมเครือที่ยิ่งทำให้เธอสับสนไปมากกว่าเดิม "คุณอยากจะเห็นอะไรล่ะครับ" ราชาถามกลับ สายตาของเขายังคงจ้องมองไอริสอย่างไม่ละสาย "คุณอยากจะเห็นว่าผมเป็นคนอันตราย...หรือเป็นคนดี" "ฉัน...ฉันอยากจะรู้ความจริงค่ะ" ไอริสตอบเสียงหนักแน่น "ความจริงน่ะ...มีหลายแง่มุมเสมอ" ราชาว่า "บางที...ความจริงที่คุณได้ยินมา อาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมดก็ได้" เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของไอริสเบาๆ สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนเธอเกือบจะลืมความกังวลไปชั่วขณะ "คุณ...เชื่อผมได้ไหมไอริส" คำถามนั้นเหมือนมีพลังบางอย่างที่สะกดใจไอริส "ฉัน...ไม่รู้" เธอตอบได้เพียงเท่านี้ "ไม่เป็นไรครับ" ราชาว่า "ผมจะให้เวลาคุณ...ได้คิด" เขาดึงมือกลับ แล้วยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอีกครั้ง "แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้...ว่าผมไม่มีวันทำร้ายคุณ" คำพูดนั้นทำให้ไอริสใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป ราชาดูเหมือนจะรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ เขากำลังใช้เสน่ห์ของเขาดึงเธอเข้าไปในวังวนที่อันตราย "คุณเต้...เขาอาจจะมีเหตุผลของเขา" ราชาพูดต่อ "บางที...เขาอาจจะแค่เป็นห่วงคุณ" "แต่เขาพูดถึงคุณในทางที่ไม่ดีเลยค่ะ" ไอริสสวนกลับ "ก็...ผมก็ไม่ใช่คนดีเลิศอะไรนัก" ราชาหัวเราะ "ใครๆ ก็ย่อมมีข้อเสียด้วยกันทั้งนั้นแหละครับ" เขาพูดพลางยกคิ้วขึ้น "แต่เรื่องค้ายา...เรื่องหัวหน้าแก๊ง...นั่นอาจจะเป็นเรื่องที่...ใหญ่เกินไปหน่อย" "ใหญ่เกินไป...หมายความว่ายังไงคะ" ไอริสถามทันที "หมายความว่า...อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด" ราชาตอบ "บางที...อาจจะมีคนพยายามใส่ร้ายผมก็ได้" "ใครคะ" "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" ราชาว่า "แต่...ถ้าคุณอยากรู้ความจริง...คุณต้องพิสูจน์เอง" "พิสูจน์...ยังไงคะ" "คุณ...ลองอยู่กับผมให้นานกว่านี้สิครับ" ราชาว่า "แล้วคุณจะเห็นเอง ว่าผมเป็นคนแบบไหน" ไอริสรู้สึกเหมือนกำลังถูกผลักให้เข้าไปสู่สถานการณ์ที่เธอไม่รู้จะรับมืออย่างไร ราชาดูเหมือนจะควบคุมทุกอย่างได้อย่างแนบเนียน คำพูดของเขาเต็มไปด้วยชั้นเชิงที่ยากจะจับผิด "ฉัน...ไม่แน่ใจค่ะ" ไอริสเอ่ยเสียงเบา "คุณลองคิดดูดีๆ นะครับ" ราชาว่า "คุณจะปล่อยให้คำพูดของคนอื่น...มาตัดสินความสัมพันธ์ของเรา หรือคุณจะเชื่อในสิ่งที่คุณสัมผัสได้ด้วยตัวเอง" บทสนทนาของทั้งคู่จบลงด้วยความอึมครึม ไอริสรู้สึกสับสนกว่าเดิมเสียอีก เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี ระหว่างเต้ที่ดูหวังดีกับเธอ แต่ก็อาจจะอคติ หรือราชา ชายหนุ่มลึกลับที่ดึงดูดใจเธอ แต่ก็มีเงาบางอย่างปกคลุมอยู่ "คุณเต้ รอเดี๋ยวก่อนค่ะ!" ไอริสรีบเดินตามเต้ออกไปเมื่อเขาทำท่าจะเดินจากไป เต้หันกลับมามองเธอ "มีอะไรอีกล่ะไอริส" "ทำไมคุณถึง...เกลียดคุณราชาขนาดนั้นคะ" ไอริสถามตรงๆ เต้ถอนหายใจ "ผมไม่ได้เกลียดเขาไอริส" เขาตอบ "แต่ผมแค่อยากให้เธอปลอดภัย" "แต่เขาดูไม่เป็นอันตรายเลยนะคะ" ไอริสยังคงยืนกราน "นั่นคือสิ่งที่เขาอยากให้เธอเห็น" เต้พูดเสียงจริงจัง "เขาเป็นนักต้มตุ๋นตัวฉกาจเลยนะ เขาใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องมือตลอด" "ไม่จริงค่ะ! เขา...เขาไม่ได้เป็นแบบนั้น" ไอริสปฏิเสธเสียงดัง "เธอรู้จักเขาดีพอหรือยัง" เต้ถาม "เธอรู้ไหมว่าเบื้องหลังใบหน้าหล่อๆ และรอยยิ้มอบอุ่นนั่น...มันมีอะไรซ่อนอยู่" "คุณเต้...คะ" ไอริสพยายามจะอธิบาย แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ "ฉันบอกเธอแล้วนะไอริส" เต้พูดเสียงเข้ม "ถ้าเธอไม่เชื่อฉัน...ก็แล้วแต่เธอ แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น...อย่ามาโทษว่าฉันไม่เตือน" พูดจบ เต้ก็เดินจากไป ทิ้งไอริสให้ยืนนิ่งอยู่คนเดียว ท่ามกลางแสงไฟสลัวของคลับแห่งนั้น ความสับสนและความไม่แน่ใจถาโถมเข้าใส่เธออย่างไม่ลืมหูลืมตา เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว ระหว่างความรักและความจริงที่น่าสะพรึงกลัว

4,014 ตัวอักษร