ฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับฟ้าจะร้องไห้ให้กับสถานการณ์อันตึงเครียดที่กำลังดำเนินอยู่ รถตู้สีดำคันนั้นยังคงพุ่งทะยานไปข้างหน้าท่ามกลางสภาพอากาศที่เลวร้าย ราม, สารวัตรกวิน, และธีระ ยังคงอยู่ในรถคันเดียวกัน ห่างจากรถตู้คันนั้นไม่มากนัก เสียงเครื่องยนต์และเสียงยางบดกับถนนเปียกโชกดังแข่งกับเสียงฟ้าร้องเป็นระยะๆ "พวกมันรู้ว่าเราตามอยู่แน่ๆ" รามกล่าว เสียงลอดผ่านเสียงฝนที่ดังอื้ออึง "การขับขี่แบบนี้ มันไม่ใช่แค่การหนี แต่มันคือการพยายามพาเราไปสู่ที่ที่พวกมันต้องการ" "นายหมายถึงอะไร?" สารวัตรกวินถาม สายตาจับจ้องไปที่รถตู้คันหน้าอย่างไม่กระพริบ "ถ้าพวกมันแค่ต้องการหนี พวกมันน่าจะเลือกเส้นทางอื่น หรือไม่ก็พยายามหลบหนีเข้าไปในเขตชุมชนที่รถเราอาจจะเข้าถึงลำบากกว่านี้" รามวิเคราะห์ "แต่การที่มันขับตรงมาทางย่านอุตสาหกรรมแบบนี้ มันเหมือนกำลังล่อให้เราเข้าไปในที่ที่พวกมันคุ้นเคยมากกว่า" "แล้วนายคิดว่าอะไรอยู่ข้างหน้า?" ธีระถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ผมไม่รู้" รามตอบตามตรง "แต่ผมรู้สึกไม่ชอบมาพากล ผมเคยมีประสบการณ์คล้ายๆ แบบนี้ตอนที่ผม... ตอนที่ผมยังบินอยู่" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกถึงความทรงจำที่เจ็บปวด "ประสบการณ์แบบไหน?" สารวัตรกวินถาม "การถูกหลอกล่อเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคย" รามตอบ "แล้วก็พบว่ามันเป็นกับดัก" "แต่เรามีกำลังเสริมกระจายกำลังอยู่รอบนอกแล้วนะ" สารวัตรกวินยืนยัน "ถ้ามันเป็นกับดักจริงๆ เราก็พร้อมรับมือ" "ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับสารวัตร" รามกล่าว "แต่ผมก็อดคิดไม่ได้ว่า สิ่งที่พวกมันขนย้ายมา อาจจะสำคัญกว่าที่เราคิดมากนัก" รถตู้คันนั้นหักเลี้ยวเข้าไปยังถนนที่แคบลงเรื่อยๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยโกดังเก่าๆ ที่ปิดร้างและกองวัสดุที่กองสุมจนรกทึบ ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไหร่ บรรยากาศก็ยิ่งดูอึมครึมและน่าหวาดผวาขึ้นเท่านั้น "พวกมันจะไปที่ไหนกันแน่?" ธีระพึมพำ "น่าจะเป็นโกดังที่ปิดร้างสักแห่ง" รามตอบ "ที่นั่นน่าจะมีพื้นที่ให้พวกมันลงมือทำอะไรบางอย่างได้สะดวก" "สัญญาณ!" สารวัตรกวินตะโกน "พวกมันชะลอความเร็วแล้ว! เหมือนกำลังจะเลี้ยวเข้าไปในโกดังด้านซ้ายมือ!" รถตู้คันนั้นค่อยๆ เลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่นำไปสู่โกดังเก่าหลังหนึ่ง ประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังปิดสนิท ราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อยู่ข้างใน "เราจะทำยังไงต่อครับสารวัตร?" รามถาม "เราต้องเข้าไปอย่างระมัดระวัง" สารวัตรกวินสั่งการ "ธีระ, นายคอยดูลาดเลาอยู่ตรงนี้ แจ้งความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติให้เราทราบ" "ครับสารวัตร!" ธีระตอบรับ น้ำเสียงยังคงสั่นเครือเล็กน้อย สารวัตรกวินกับรามลงจากรถอย่างเงียบเชียบ พวกเขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ประตูโกดัง รามสังเกตเห็นร่องรอยการใช้งานที่ประตูเหล็ก ราวกับว่ามันเพิ่งถูกเปิดออกไม่นานมานี้ "มันต้องมีคนอยู่ข้างในแน่ๆ" รามกระซิบ "เตรียมพร้อม" สารวัตรกวินพยักหน้า เขาชักปืนพกออกมา เตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้า ทันใดนั้นเอง ประตูเหล็กบานใหญ่ก็ค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นแสงไฟสลัวๆ ด้านใน ร่างของชายชุดดำสองคนปรากฏขึ้นพร้อมอาวุธในมือ "ถอยไปซะ!" ชายคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกแกควรจะมา!" "เราเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ" สารวัตรกวินตะโกนตอบ "มอบตัวซะ!" "ฝันไปเถอะ!" ชายอีกคนตะโกนตอบ ก่อนจะยกปืนขึ้นเล็ง แต่ก่อนที่ใครจะได้เหนี่ยวไก เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วจากด้านหลังของโกดัง ไฟหน้าของรถคันนั้นสาดส่องเข้ามายังบริเวณที่รามกับสารวัตรกวินยืนอยู่ ทำให้พวกเขาถูกจับจ้องได้ง่ายขึ้น "บ้าเอ๊ย!" สารวัตรกวินสบถ "พวกมันรู้ว่าเรามา!" ชายชุดดำทั้งสองคนรีบถอยเข้าไปข้างในโกดัง รามกับสารวัตรกวินรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่พวกเขาจะได้เข้าไป ก่อนที่อะไรจะสายเกินไป "ฉันจะพังประตู" รามกล่าว "คุณรอสัญญาณจากผม" รามถอยหลังเล็กน้อย ก่อนจะวิ่งพุ่งเข้าชนประตูเหล็กอย่างสุดแรงเกิด เสียงโลหะดังครืน รามพยายามอีกครั้ง ครั้งนี้เขากระโดดขึ้นไปใช้แรงถีบที่ส่วนบนของประตู "อึด!" รามร้องเสียงดัง พยายามปลดล็อกกลไกบางอย่างที่ขัดขวางอยู่ ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นจากรถคันใหม่ที่เข้ามา รถคันนั้นมีปืนกลติดตั้งอยู่บนหลังคา และกำลังจะเปิดฉากยิงมายังที่ที่ธีระยืนอยู่ "ธีระ! หลบเร็ว!" รามตะโกนสุดเสียง ธีระที่ตกใจสุดขีดรีบหมอบลงกับพื้น เสียงกระสุนดังแหวกอากาศมากระทบกับกำแพงโกดังใกล้ๆ "ไม่นะ!" สารวัตรกวินอุทาน เขาพยายามจะยิงตอบโต้ แต่ถูกบังด้วยวัตถุบางอย่าง "พวกมันเตรียมการมาดีมาก" รามพูดขณะที่ยังคงพยายามพังประตู "รถคันนั้นน่าจะเป็นรถคุ้มกัน" "เราต้องช่วยธีระก่อน!" สารวัตรกวินบอก "ผมจะล่อพวกมันไปทางนี้" รามตัดสินใจ "คุณรีบไปช่วยธีระ" รามตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาถนัดที่สุด เขาวิ่งออกไปจากที่กำบัง พยายามล่อสายตาของปืนกลจากรถคันนั้นมาที่เขา "เฮ้ย! พวกแก! มายิงฉันสิ!" รามตะโกนเสียงดัง เสียงปืนกลดังกระหึ่มขึ้น รามอาศัยความเร็วและทักษะการหลบหลีกที่เขาฝึกฝนมาอย่างดี หลบหลีกกระสุนที่พุ่งมาอย่างเฉียดฉิว ในขณะเดียวกัน สารวัตรกวินก็รีบวิ่งไปยังที่ที่ธีระหมอบอยู่ "นายเป็นอะไรไหม?" "ผม...ผมไม่เป็นไรครับสารวัตร" ธีระตอบเสียงสั่น "แต่รถคันนั้น..." "ช่างมันก่อน" สารวัตรกวินกล่าว "เราต้องเข้าไปช่วยราม" ประตูโกดังยังคงปิดสนิท รามกำลังเผชิญหน้ากับปืนกลเพียงลำพัง ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกหนัก สภาพการณ์เลวร้ายเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด