"แล้วเรื่องน้ำหอมนั่นล่ะ?" รามถามเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังยังคงถาโถมเข้ามา ธีระก้มหน้ามองพื้น "ผม... ผมต้องเอาของที่พวกมันให้มาไปใส่ในน้ำหอมของผับนาย" "ทำไม?" สารวัตรกวินถาม "พวกมันบอกว่า... มันเป็นส่วนผสมบางอย่างที่ช่วยให้ยาเสพติดออกฤทธิ์ได้เร็วขึ้น" ธีระตอบเสียงแผ่ว "พวกมันบอกว่ามันจะช่วยให้ลูกค้าติดใจ แล้วก็กลับมาซื้อซ้ำอีก" "แกนี่มันโง่จริงๆ ธีระ!" รามตะคอก "แกไม่รู้เหรอว่านั่นมันอันตรายแค่ไหน!" "ผม... ผมไม่รู้จริงๆ ครับราม" ธีระยกมือขึ้นกุมขมับ "ผมแค่ทำตามคำสั่ง ผมกลัว..." "กลัวครอบครัวของแก?" สารวัตรกวินเสริม "แล้วแกไม่กลัวว่าจะต้องติดคุกหัวโตจากการเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดเหรอ?" "ผม...ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้" ธีระพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมแค่คิดว่ามันเป็นธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่น่าจะมีปัญหา" "ธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ที่จะฆ่าคนได้เป็นร้อยเป็นพัน" รามสวนกลับ "แกเคยเห็นคนที่ติดยาจนชีวิตพังไหม?" ธีระส่ายหน้าช้าๆ "ผม... ผมไม่เคยเห็น" "งั้นก็ลองไปดูซะ" รามพูดอย่างตัดพ้อ "แล้วแกจะรู้ว่าสิ่งที่แกทำมันเลวร้ายแค่ไหน" สารวัตรกวินถอนหายใจยาว "เอาล่ะ ธีระ ตอนนี้เราไม่มานั่งโทษกันแล้ว สิ่งสำคัญคือเราต้องจับพวกมันให้ได้ แกพอจะรู้ไหมว่าใครคือหัวหน้าแก๊ง?" ธีระเงยหน้าขึ้นมองสารวัตรกวินอย่างลังเล "ผม... ผมไม่แน่ใจ" "ไม่แน่ใจ หรือไม่อยากบอก?" สารวัตรกวินถามเสียงเข้ม "ผม... ผมไม่เคยเห็นหน้าหัวหน้าแก๊งเลยครับ" ธีระตอบ "ผมติดต่อกับคนกลางตลอด พวกมันจะส่งคำสั่งมาให้ผมผ่านทางโทรศัพท์" "แล้วคนกลางนั่นล่ะ รู้จักไหม?" รามถาม "ผม... ผมเคยเห็นหน้าเขา" ธีระยอมรับ "เขาเป็นคนส่งยาให้ผมเมื่อคืนนี้" "อยู่ที่ไหน?" สารวัตรกวินถามอย่างรวดเร็ว "เขา... เขาบอกว่าจะมาเจอผมที่นี่อีกครั้ง" ธีระตอบ "แต่ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่" "แล้วแกพอจะจำลักษณะของเขาได้ไหม?" รามถาม "เขา... เขาสูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร รูปร่างผอม สูบยาตลอดเวลา" ธีระพยายามนึก "แล้วก็... เขามีแผลเป็นยาวที่แขนข้างซ้าย" "แผลเป็นที่แขนข้างซ้าย..." สารวัตรกวินพึมพำ "ฉันเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน" "คุณสารวัตรเคยเจอเขาเหรอครับ?" ธีระถาม "อาจจะเคย" สารวัตรกวินตอบ "แต่ฉันไม่แน่ใจ" ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินขนาดเล็กสีดำก็ดังขึ้น รามกับสารวัตรกวินหันไปมอง ธีระก็ตกใจสุดขีด "แย่แล้ว! พวกมันกำลังจะออกไป!" ธีระร้อง "เราต้องหยุดเครื่องบินลำนั้น!" รามบอก "แต่เราไม่มีอะไรจะหยุดมันได้!" สารวัตรกวินกล่าว "ผม... ผมรู้ทางหนีทีไล่ของที่นี่" ธีระพูดอย่างรวดเร็ว "ผมพาพวกคุณไปได้" "ไปไหน?" รามถาม "มีอุโมงค์ลับที่เชื่อมต่อไปยังทางออกด้านนอก" ธีระตอบ "เราสามารถดักรอพวกมันได้ที่นั่น" "ดี! ไปกันเลย!" สารวัตรกวินตัดสินใจ ทั้งสามคนรีบวิ่งฝ่าความมืดไปยังทางที่ธีระบอก รามยังคงรู้สึกไม่ไว้วางใจธีระอยู่เต็มอก แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น "ทำไมแกถึงไม่บอกเรื่องนี้กับเราตั้งแต่แรก?" รามถามขณะวิ่ง "ผม... ผมกลัว" ธีระตอบ "ผมกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าผมกำลังจะบอกความจริงกับพวกคุณ" "แล้วตอนนี้แกไม่กลัวแล้วเหรอ?" รามถาม "ผม... ผมเห็นพวกคุณสู้กับพวกมัน ผมเห็นความตั้งใจของพวกคุณ" ธีระตอบ "ผมเลยคิดว่า... ผมควรจะทำอะไรสักอย่าง" พวกเขามาถึงอุโมงค์ลับที่ธีระบอก มันเป็นทางเดินที่แคบและมืดมิด มีกลิ่นอับชื้นยิ่งกว่าทางเดินก่อนหน้านี้เสียอีก "มันจะพาเราออกไปที่ไหน?" สารวัตรกวินถาม "มันจะพาเราออกไปใกล้กับถนนใหญ่" ธีระตอบ "ตรงนั้นมีพุ่มไม้บังอยู่ เราสามารถซุ่มรอได้" พวกเขามุดเข้าไปในอุโมงค์ รามยังคงกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวง เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ธีระพูดนั้นจริงทั้งหมดหรือไม่ "แล้วเครื่องบินลำนั้นล่ะ?" รามถาม "มัน... มันจะบินขึ้นไปบนฟ้า" ธีระตอบ "แล้วจะไปลงจอดที่อื่น" "ลงจอดที่ไหน?" สารวัตรกวินถาม "ผมไม่รู้ครับ" ธีระตอบ "พวกมันไม่เคยบอกผม" ขณะที่พวกเขากำลังจะเข้าสู่อุโมงค์ เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินก็ดังขึ้นอีกครั้ง เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามันกำลังจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า "มันกำลังจะขึ้นแล้ว!" ธีระร้อง "ไปเร็ว!" สารวัตรกวินเร่ง พวกเขารีบมุดเข้าไปในอุโมงค์อย่างเร่งรีบ รามพยายามมองย้อนกลับไป แต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด "เราต้องรีบออกไปดักรอ" สารวัตรกวินกล่าว "ถ้าเราปล่อยให้เครื่องบินนั่นบินไปได้ ของกลางทั้งหมดจะหายไปกับตา" "แล้วพวกที่อยู่ในโกดังล่ะครับ?" ธีระถาม "ไม่เป็นไร" สารวัตรกวินตอบ "เรามีทีมของเราที่คอยจัดการอยู่แล้ว" รามยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เขาไม่รู้ว่าพวกเขาจะสามารถดักรอเครื่องบินลำนั้นได้ทันเวลาหรือไม่ และที่สำคัญที่สุด เขายังไม่รู้ว่าใครคือผู้บงการที่แท้จริงเบื้องหลังทั้งหมดนี้