รามและธีระซึมซับบรรยากาศของสนามรบกลางทะเลทราย เสียงปืนที่ดังเป็นระยะๆ บ่งบอกถึงความดุเดือดของการปะทะ รามรู้สึกใจเต้นแรง เขาไม่เคยอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน แม้ว่าจะเป็นนักบินที่คุ้นเคยกับความเสี่ยง แต่การเผชิญหน้ากับอาชญากรในระยะประชิดเช่นนี้มันแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง "ต้องหาทางไปที่ลานจอดให้ได้" รามพูดเสียงหอบ "เครื่องบินของผมยังอยู่ที่นั่น" "ใจเย็นๆ ราม" สารวัตรกวินตอบผ่านวิทยุสื่อสาร "หน่วยสวาทกำลังเคลียร์เส้นทางอยู่ คุณกับธีระอยู่กับผมที่นี่ก่อน อย่าเพิ่งไปไหน" ขณะที่พวกเขาหลบอยู่ในที่กำบัง สารวัตรกวินก็สังเกตเห็นกลุ่มคนของแก๊งค์กลุ่มหนึ่งกำลังพยายามหลบหนีไปยังอุโมงค์ใต้ดิน "นั่นไง! กลุ่มที่กำลังจะหนี!" สารวัตรกวินตะโกน "พวกมันจะเอาข้อมูลสำคัญออกไปแน่! ชานนท์! ธีระ! ไปกับฉัน!" ทั้งสามรีบวิ่งออกจากที่กำบัง มุ่งหน้าไปยังทางเข้าอุโมงค์ที่อยู่ไม่ไกลนัก เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเจ้าหน้าที่หน่วยสวาทพยายามสกัดกั้นกลุ่มผู้หลบหนี "พวกมันเยอะกว่าที่คิดครับสารวัตร" ชานนท์ตะโกนขณะยิงต่อสู้ "เราต้องหาทางปิดทางเข้าอุโมงค์ให้ได้!" "ไม่มีเวลาแล้ว!" สารวัตรกวินตอบ "ราม! พยายามเข้าไปในอาคารที่ใกล้ที่สุด หาทางเชื่อมต่อกับระบบสื่อสารภายใน ถ้าทำได้! ธีระ! คอยคุ้มกันราม! ฉันจะจัดการพวกที่พยายามจะหนี!" รามพยักหน้ารับ เขามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งเข้าไปในอาคารที่ดูเหมือนจะเป็นโรงเก็บของเก่าซึ่งอยู่ใกล้กับปากอุโมงค์ที่สุด ภายในอาคารมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวๆ ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ เข้ามา "หาคอมพิวเตอร์ หรืออะไรที่ดูเหมือนศูนย์ควบคุม" รามบอกธีระที่คอยยืนประกบอยู่ ธีระพยักหน้ารับ เขาใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องไปรอบๆ บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยฝุ่นและอุปกรณ์ที่ดูเก่าแก่ แต่ก็มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บางอย่างที่ดูทันสมัยวางอยู่บนโต๊ะ "เจอแล้ว!" ธีระชี้ไปที่แผงควบคุมที่มีจอคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่ "นี่น่าจะเป็นศูนย์ควบคุมอย่างที่สารวัตรว่า" รามรีบเดินเข้าไปที่แผงควบคุม เขาพยายามเปิดระบบ แต่ดูเหมือนว่ามันจะถูกล็อคไว้ "รหัสผ่าน... บ้าจริง!" รามสบถ "เราจะเข้าไปไม่ได้ถ้าไม่มีรหัส" ขณะที่พวกเขากำลังพยายามหาทางเข้าสู่ระบบ จู่ๆ ประตูทางเข้าอาคารก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายฉกรรจ์หลายคนในชุดสีดำพร้อมอาวุธครบมือบุกเข้ามา "หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ!" หนึ่งในนั้นตะโกน "พวกแกเป็นใคร!" "เราคือเจ้าหน้าที่ตำรวจ!" ธีระตะโกนตอบ พร้อมชักปืนขึ้นมาเล็ง "พวกแกถูกล้อมไว้หมดแล้ว!" การต่อสู้ด้วยปืนเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในอาคารที่คับแคบ รามพยายามหลบหลีกกระสุนพลางมองหาทางหนี "พวกนั้นกำลังจะปิดทางเข้าอุโมงค์!" ธีระตะโกน "ฉันต้องไปช่วยสารวัตร!" "ไม่! อยู่ที่นี่กับฉัน!" รามคว้าแขนธีระไว้ "เราต้องหาทางเข้าคอมพิวเตอร์ให้ได้! ถ้าเราทำได้ เราอาจจะควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดได้!" "แต่..." "เชื่อฉัน!" รามพูดเสียงหนักแน่น "ถ้าเราเข้าถึงระบบได้ เราอาจจะปิดการทำงานของลานจอดเครื่องบินทั้งหมดได้! แล้วพวกมันจะหนีไปไหนไม่ได้!" ธีระลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมทำตาม เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของราม "โอเค! ทำอะไรก็ได้ที่เร็วกว่านี้!" รามกลับไปที่แผงควบคุมอีกครั้ง เขาตัดสินใจลองใช้วิธีที่คาดไม่ถึง เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่ง วิชัยเคยพูดถึงช่องโหว่ของระบบรักษาความปลอดภัยที่บริษัทของ "กลุ่มทุนภารกิจพิเศษ" เคยใช้ "วิชัยเคยบอกว่า..." รามพึมพำกับตัวเอง "รหัสสำรองของระบบเก่าพวกนี้มักจะใช้ชื่อที่เกี่ยวข้องกับโครงการแรกๆ ของบริษัท..." เขาพิมพ์ชื่อโครงการหนึ่งที่เคยได้ยินมาลงไป ชื่อโครงการนั้นคือ "พาราไดซ์ โอเอซิส" "เข้าไม่ได้!" รามสบถอีกครั้ง "ลอง 'นภา' สิ" ธีระเสนอ "เพื่อนของวิชัยคนนั้นเคยพูดถึงนกที่ชื่อ 'นภา' มันเป็นนกฮูกสีขาวนะ" รามลองพิมพ์คำว่า "นภา" ลงไป "เข้าได้แล้ว!" รามอุทานด้วยความดีใจ "ระบบปลดล็อคแล้ว!" เขารีบเข้าไปดูในระบบการจัดการอาคาร เขาพบว่ามีระบบควบคุมการเปิดปิดประตู อุโมงค์ และลานจอดเครื่องบินทั้งหมด "เยี่ยมมาก!" รามพูด "เราสามารถสั่งปิดประตูอุโมงค์ได้! แล้วก็... ปิดระบบไฟที่ลานจอดด้วย!" "ทำเลย!" ธีระเร่ง ขณะที่รามกำลังจะกดคำสั่งปิดระบบ เขาก็เหลือบไปเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดภาพหนึ่ง ภาพนั้นแสดงให้เห็น "เหยี่ยว" กำลังยืนอยู่ใกล้กับเครื่องบินของเขา! "นั่นไง! เครื่องบินของผม!" รามชี้ไปที่จอ "และนั่น... 'เหยี่ยว'!" "มันกำลังจะขึ้นเครื่องบิน!" ธีระอุทาน "เราต้องหยุดมัน!" "รอเดี๋ยวนะ!" รามชี้ไปที่เครื่องบินลำอื่นที่จอดอยู่ข้างๆ เครื่องบินของเขา "นั่น... นั่นมันเครื่องบินขนส่งสินค้าขนาดใหญ่! และกำลังมีการขนถ่ายของขึ้นเครื่อง!" "ยาเสพติด!" สารวัตรกวินแทรกเข้ามาในบทสนทนาผ่านวิทยุสื่อสาร "เราจับภาพการขนถ่ายยาเสพติดขึ้นเครื่องบินขนส่งได้แล้ว! แต่เราไม่สามารถเข้าถึงตัว 'เหยี่ยว' ได้!" "ผมเข้าถึงระบบควบคุมลานจอดได้แล้ว!" รามตะโกน "ผมจะปิดประตูโรงเก็บเครื่องบินทั้งหมด!" "อย่าเพิ่ง!" สารวัตรกวินสั่ง "ถ้าปิดทั้งหมด มันจะหนีไปทางอื่นไม่ได้! เราต้องจับเป็นให้ได้!" "แต่ถ้ามันขึ้นเครื่องบินไปแล้วล่ะ?" ธีระถามอย่างกังวล "เราจะต้องสกัดมันกลางอากาศ" รามตัดสินใจ "ผมต้องเอาเครื่องบินของผมคืนมา!" "ระวังนะราม!" สารวัตรกวินเตือน รามไม่รอช้า เขาใช้ระบบควบคุมเปิดประตูโรงเก็บเครื่องบินที่จอดเครื่องบินของเขาอยู่ จากนั้นเขาก็รีบวิ่งไปยังเครื่องบินทันที "เครื่องยนต์ทำงานแล้ว!" รามรายงาน "ผมกำลังจะขึ้นบิน!" "ขอให้โชคดี ราม!" เสียงสารวัตรกวินดังผ่านวิทยุ เครื่องบินของรามทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งฝุ่นตลบและเสียงปืนไว้เบื้องล่าง เขามองเห็นเครื่องบินขนส่งสินค้าลำใหญ่กำลังเคลื่อนตัวออกจากลานจอด และเครื่องบินของ "เหยี่ยว" ก็กำลังจะตามไป "ผมกำลังไล่ตามเครื่องบินขนส่งสินค้า!" รามรายงาน "และเครื่องบินลำที่สองกำลังจะขึ้นบิน!" "หน่วยสกัดกั้นกำลังเคลื่อนที่!" เสียงจากหน่วยบัญชาการกลางตอบกลับมา "แต่คงไม่ทันแน่! ราม! คุณต้องเป็นคนจัดการ!" รามสูดหายใจลึกๆ หัวใจของเขากำลังเต้นระรัว เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตนักบินของเขาจะมาถึงจุดนี้ จุดที่ต้องไล่ล่าอาชญากรกลางอากาศ "ผมจะพาเครื่องบินของผมไปขวางทางมันเอง!" รามประกาศกร้าว "ผมจะไม่ยอมให้พวกมันขนยาเสพติดไปได้เด็ดขาด!"