ท่ามกลางเปลวไฟและควันไฟที่คุกรุ่นในอาคารหลักของ "วิลล่าฟ้าคราม" สารวัตรกวิน ชานนท์ และธีระ กำลังต่อสู้เพื่อยับยั้งการทำลายหลักฐาน พวกเขาสามารถเข้าควบคุมตัวชายฉกรรจ์บางส่วนได้ แต่ดูเหมือนว่า "เหยี่ยว" ตัวจริงได้หลบหนีไปพร้อมกับยาเสพติดแล้ว "เราจับกุมคนได้แล้วครับสารวัตร" ชานนท์รายงานพลางตรวจดูเอกสารที่ยังไม่ถูกเผาทำลาย "แต่ดูเหมือนว่า 'เหยี่ยว' จะหนีไปได้" "แล้วรามเป็นอย่างไรบ้าง?" ธีระถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกอาคารด้วยความเป็นห่วง "ยังไม่มีสัญญาณตอบรับจากรามเลยครับ" ชานนท์ตอบ "แต่เครื่องบินของเขา... มันหายไปจากแผนที่แล้ว" ทันใดนั้น เสียงวิทยุสื่อสารของสารวัตรกวินก็ดังขึ้น เป็นเสียงของเจ้าหน้าที่หน่วยบัญชาการกลาง "สารวัตรกวินครับ" เสียงจากปลายสายฟังดูเคร่งเครียด "เราได้รับรายงานว่าพบซากเครื่องบินของนักบิน ราม... ตกอยู่กลางทะเลทราย" ธีระยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าซีดเผือด เขาไม่สามารถยอมรับสิ่งที่ได้ยินได้ "เป็นไปไม่ได้!" ธีระตะโกน "รามต้องไม่เป็นอะไร! เขาต้องรอด!" สารวัตรกวินมองหน้าธีระด้วยความเห็นใจ เขากำลังจะเอ่ยปลอบใจ แต่ชานนท์ก็แทรกขึ้นมา "สารวัตรครับ! ผมเจอสิ่งนี้ในห้องนี้!" ชานนท์ชูเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา "นี่มัน... แผนผังของระบบท่อส่งน้ำมันใต้ดิน!" สารวัตรกวินหยิบเอกสารนั้นมาดูอย่างรวดเร็ว แผนผังแสดงให้เห็นเครือข่ายท่อส่งน้ำมันที่เชื่อมต่อมาจากแหล่งผลิตใหญ่ และมีจุดหนึ่งที่ถูกทำเครื่องหมายไว้เป็นพิเศษ "จุดนี้... อยู่ห่างจากที่นี่ไม่ถึงห้าสิบกิโลเมตร" สารวัตรกวินกล่าว "และมันคือจุดที่เชื่อมต่อกับระบบท่อส่งน้ำมันหลัก... นี่มันไม่ใช่แค่การค้ายาเสพติดแล้ว!" "แล้ว 'เหยี่ยว' เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ครับ?" ธีระถาม พยายามรวบรวมสติ "ผมคิดว่า 'เหยี่ยว' ไม่ได้ต้องการแค่ลักลอบขนยาเสพติด" สารวัตรกวินวิเคราะห์ "แต่มันกำลังวางแผนที่จะก่อวินาศกรรมครั้งใหญ่! การทำลายระบบท่อส่งน้ำมันนี้ จะส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจของประเทศอย่างมหาศาล!" "แต่... ถ้า 'เหยี่ยว' หลบหนีไปได้แล้ว..." ชานนท์กล่าวอย่างกังวล "เราต้องรีบไปที่จุดนั้น!" สารวัตรกวินตัดสินใจ "เราต้องหยุดยั้งแผนการของมันให้ได้! ถึงแม้ว่าเราจะจับตัว 'เหยี่ยว' ไม่ได้ในครั้งนี้ แต่เราก็ต้องป้องกันไม่ให้มันทำลายระบบท่อส่งน้ำมันได้!" "แล้วราม..." ธีระถามเสียงสั่นเครือ "เราจะหาเขาให้เจอ ธีระ" สารวัตรกวินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เราจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง" ทีมของสารวัตรกวินรีบออกจาก "วิลล่าฟ้าคราม" ที่กำลังมอดไหม้ และมุ่งหน้าไปยังจุดที่ระบุในแผนผังท่อส่งน้ำมัน ท่ามกลางความเศร้าโศกต่อชะตากรรมของราม พวกเขาก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ ขณะที่พวกเขาขับรถฝ่าทะเลทราย ชานนท์ก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ไกลออกไป "นั่นมันอะไรน่ะครับ?" ชานนท์ชี้ไปที่กลุ่มควันจางๆ ที่ลอยขึ้นมาจากพื้นดิน เมื่อเข้าใกล้ ชานนท์ก็เห็นซากเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้ เขาจำรูปร่างของมันได้ทันที "เครื่องบินของราม!" ชานนท์อุทาน "มันยังไม่ถูกเผาทำลายทั้งหมด!" ทั้งสามคนรีบจอดรถและวิ่งไปยังซากเครื่องบิน รามยังคงติดอยู่ในห้องนักบินที่กำลังถูกไฟไหม้ แต่เขายังมีสติอยู่ "ราม! ราม! ได้ยินฉันไหม!" ธีระตะโกนพลางพยายามเปิดประตูห้องนักบิน "ผม... ผม... เจ็บ..." เสียงรามแผ่วเบา สารวัตรกวินและชานนท์รีบช่วยกันงัดประตูห้องนักบินออกอย่างทุลักทุเล เมื่อประตูเปิดออก ภาพที่เห็นก็ทำให้ทุกคนใจหาย "รีบพาเขาออกมา!" สารวัตรกวินสั่ง พวกเขาช่วยกันอุ้มร่างของรามออกมาจากซากเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้ รามได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เขายังมีสติ "ผม... ผมเห็น... รังผึ้ง..." รามพึมพำ "พวกมัน... ซ่อน... ไว้... ใต้... ดิน..." "เรารู้แล้วราม" สารวัตรกวินกล่าว "เรากำลังจะไปที่นั่น" "ยา... ยาเสพติด... ไม่ใช่... เป้าหมาย... หลัก..." รามพูดต่อ "พวกมัน... ต้องการ... ระเบิด..." "ระเบิด?" ชานนท์ถามอย่างตกใจ "ใช่... ระเบิด... ที่... ท่อส่ง... น้ำมัน..." รามกระซิบ "เราจะจัดการเองราม" ธีระกล่าว "คุณพักผ่อนเถอะ" เมื่อได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้น รามก็ปลอดภัย แต่ยังคงอ่อนเพลียอย่างมาก เขาได้ให้ข้อมูลที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับแผนการของ "เหยี่ยว" ที่แท้จริง "พวกมัน... ไม่ใช่แค่... แก๊งค้ายา..." รามพูดต่อ "พวกมันคือ... กลุ่มก่อการร้าย... ที่ต้องการ... สร้างความปั่นป่วน..." สารวัตรกวินมองไปที่แผนผังท่อส่งน้ำมันอีกครั้ง เขาเข้าใจแล้วว่าทำไม "เหยี่ยว" ถึงได้ยอมทิ้งยาเสพติดจำนวนมหาศาลไป เพราะเป้าหมายที่แท้จริงของมันยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก "เราต้องรีบไปที่จุดนั้น!" สารวัตรกวินกล่าว "เวลาเหลือน้อยแล้ว!" การไล่ล่าครั้งสุดท้ายเพื่อหยุดยั้งแผนการก่อการร้ายครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น โดยมีรามเป็นพยานสำคัญที่รอดชีวิตจากการเผชิญหน้าอันดุเดือดกลางเวหา