นภัสสรยกมือขึ้นนวดขมับ สภาพของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคนที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบมาหมาดๆ แต่สมรภูมิของเธอนั้นเต็มไปด้วยคำอธิบายที่เหนือจริงและตัวละครที่หลุดโลก “คุณภาคย์ครับ” เธอเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้อยู่ในระดับที่ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ผมกำลังอ่านถึง ‘ยันต์ล่องหน’ ที่ท่านเซอร์กัลมอบให้กับเซอร์ลอเรียล” ภาคย์ที่กำลังสาละวนอยู่กับการระบายสีรูปมังกรสีรุ้งเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “อ๋อ! ยันต์ล่องหนของท่านเซอร์กัลสุดยอดไปเลยครับ! มันไม่ใช่แค่ทำให้มองไม่เห็นนะครับคุณนภัสสร แต่มันทำให้ผู้ใช้ ‘กลมกลืน’ ไปกับสภาพแวดล้อมได้อย่างสมบูรณ์แบบ! เหมือนกับว่าเขาไม่เคยอยู่ที่นั่นมาก่อนเลย!” “ครับ… กลมกลืน” นภัสสรสูดหายใจเข้าลึกๆ “แล้ว… วัสดุที่ใช้ในการสร้างยันต์ล่องหนนี่คืออะไรครับ? ผมอ่านแล้ว… ค่อนข้างจะ… ‘พิเศษ’ ไปหน่อย” ภาคย์วางพู่กันลง “โอ้! นั่นแหละครับคือส่วนสำคัญ! ยันต์ล่องหนของท่านเซอร์กัลไม่ได้ทำมาจากกระดาษหรือผ้าธรรมดาครับ! แต่มันทำมาจาก ‘ปีกของหงส์คู่’ ที่ร้องเพลงสรรเสริญดวงจันทร์ในคืนจันทร์ดับ! ปีกของหงส์คู่นี้จะมีความสามารถในการสะท้อนแสงและเสียง ทำให้ผู้ที่สวมใส่ยันต์สามารถหลบซ่อนจากสายตาและประสาทสัมผัสทั้งหมดของศัตรูได้!” นภัสสรเลิกคิ้ว “ปีกหงส์คู่ที่ร้องเพลงสรรเสริญดวงจันทร์… แล้ว… มันหายากแค่ไหนครับ?” “หายากมากครับ!” ภาคย์ตอบทันที “ต้องรอคอยคืนจันทร์ดับ ซึ่งนานๆ ครั้งจะเกิดขึ้นที! แล้วยังต้องออกตามหาหงส์คู่ที่ร้องเพลงไพเราะที่สุดในป่าต้องห้าม! กว่าจะได้ปีกมา ต้องผ่านการทดสอบความอดทนและจิตใจที่บริสุทธิ์ของผู้ที่ต้องการนำมันไปใช้! ท่านเซอร์กัลกว่าจะได้ปีกคู่นี้มา ก็ต้องผ่านการฝึกฝนจิตใจตนเองมานานนับศตวรรษ!” “ครับ… แล้ว… หลังจากได้ปีกมาแล้ว ท่านเซอร์กัลใช้วิธีการอะไรในการสร้างยันต์ครับ? ด้วยเวทมนตร์ หรือ… การถักทอ?” นภัสสรถามต่อ พยายามหาเหตุผลมาเชื่อมโยงกับเรื่องที่สมเหตุสมผลกว่านี้ “ท่านเซอร์กัลไม่ได้ใช้วิธีการแบบนั้นครับ!” ภาคย์ส่ายหน้า “ท่านใช้ ‘น้ำค้างบริสุทธิ์’ ที่หยดจากใบไม้ต้องมนต์ในยามเช้า และ ‘เส้นไหมจากใยแมงมุมที่ทักทอภายใต้แสงดาว’ มาผสมกัน แล้วค่อยๆ บรรจง ‘ถักทอ’ ปีกหงส์คู่ลงไปทีละเส้น ทีละเส้นอย่างประณีต! ในระหว่างการถักทอ ท่านจะสวดมนต์บทโบราณเพื่อปลุกพลังแห่งการพรางตัว และร่ายคาถาแห่งความเงียบงัน! ทุกครั้งที่ท่านปักเข็มลงไป จะมีเสียงดนตรีแผ่วเบาดังออกมา ซึ่งเป็นเสียงสะท้อนของเพลงที่หงส์คู่เคยร้อง! กระบวนการทั้งหมดนี้กินเวลาหลายเดือนกว่าจะได้ยันต์หนึ่งผืน!” นภัสสรถอนหายใจ “ครับ… อธิบายได้ ‘ลึกซึ้ง’ ดีครับ แต่… ผมสงสัยว่า… ทำไมเซอร์ลอเรียลถึงต้องการยันต์ล่องหน? ในสถานการณ์นั้น เขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ครับ?” “อ๋อ! ตอนนั้นเซอร์ลอเรียลกำลังจะแฝงตัวเข้าไปในปราสาทของจอมมารครับ!” ภาคย์อธิบายอย่างกระตือรือร้น “ปราสาทของจอมมารมีการป้องกันที่แน่นหนามาก มีทั้งกับดักเวทมนตร์ สัตว์อสูรเฝ้าปราสาท และทหารยามที่ตาไว! ถ้าไม่มี ‘ยันต์ล่องหน’ เซอร์ลอเรียลก็ไม่มีทางเข้าไปได้แน่ๆ ครับ! ยันต์นี้จะช่วยให้เขาผ่านด่านตรวจไปได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าเขาเป็นเพียงลมที่พัดผ่าน!” “แล้ว… หลังจากที่เขาใช้ยันต์แล้ว เกิดอะไรขึ้นครับ?” นภัสสรถามต่อ “เขาสามารถเข้าไปในปราสาทได้สำเร็จหรือไม่? หรือว่า… เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น?” “แน่นอนครับว่าเขาเข้าไปได้สำเร็จ!” ภาคย์ยิ้มกว้าง “แต่! ระหว่างที่เขากำลังจะเล็ดลอดเข้าไป ยังมี ‘อุปสรรค’ เล็กๆ น้อยๆ ครับ! ในตอนแรก ยันต์ล่องหนทำงานได้สมบูรณ์แบบ! เขาสามารถเดินผ่านทหารยามไปได้อย่างไร้ร่องรอย! แต่แล้ว! ทันใดนั้นเอง! เกิดมี ‘ผีเสื้อกลางคืน’ ตัวหนึ่งบินมาเกาะที่แขนของเขา! ผีเสื้อตัวนี้เป็นผีเสื้อเวทมนตร์ที่ถูกจอมมารสาปให้มีหน้าที่ตรวจจับสิ่งมีชีวิตที่ผิดปกติ! พอผีเสื้อเกาะปุ๊บ! มันก็ส่งเสียงร้องแหลมสูงออกมา! ทหารยามได้ยินเสียง ก็รีบกรูกันเข้ามา! โชคดีที่ยันต์ล่องหนยังทำงานอยู่ ทำให้ทหารเห็นแค่ ‘เงาเลือนราง’ ของเซอร์ลอเรียล แต่พวกเขาก็ยังสงสัยและพยายามตามหา!” นภัสสรพยายามจินตนาการภาพ “แล้ว… เซอร์ลอเรียลจัดการกับสถานการณ์นั้นอย่างไรครับ?” “ท่านเซอร์กัลได้สอน ‘วิชาปล่อยวาง’ ให้กับเซอร์ลอเรียลไว้ครับ!” ภาคย์พูดเสียงดังฟังชัด “เซอร์ลอเรียลได้นำวิชานี้มาใช้! เขาตั้งสติ นิ่งสงบ และปล่อยวางความกลัวทั้งหมด! เขารู้ว่าการตื่นตระหนกจะทำให้ยันต์ล่องหนเสื่อมพลัง! เขาหายใจเข้าลึกๆ และพยายาม ‘เชื่อมโยง’ กับปีกหงส์คู่ในยันต์! เขารู้สึกถึงเสียงเพลงสรรเสริญดวงจันทร์ที่เคยดังขึ้น! จังหวะนั้นเอง! เกิดปาฏิหาริย์! ผีเสื้อเวทมนตร์ที่เกาะอยู่ก็เกิดอาการ ‘เคลิบเคลิ้ม’ ไปกับเสียงเพลงที่ดังขึ้นในใจของเซอร์ลอเรียล! มันเลยหยุดร้องและสยายปีกบินจากไป! พอไม่มีผีเสื้อ ทหารยามก็เลยคิดว่าตัวเองหูฝาดไปเอง และกลับไปยืนเฝ้าที่เดิม! เซอร์ลอเรียลเลยรอดไปได้อย่างหวุดหวิด!” นภัสสรถอนหายใจ “ครับ… เป็นสถานการณ์ที่ ‘ตื่นเต้น’ มากครับ… แต่… ผมว่าเราน่าจะต้องปรับคำอธิบายเรื่อง ‘ผีเสื้อเวทมนตร์’ นิดหน่อยนะครับ มันฟังดู… ‘เฉพาะเจาะจง’ เกินไปหน่อย” “อ๋อ! ได้เลยครับ!” ภาคย์รีบรับปาก “ผมจะเปลี่ยนให้เป็น ‘แมลงกลางคืนที่ไวต่อคลื่นพลังงาน’ แทนครับ! รับรองว่าฟังดูเป็นกลางมากขึ้น!” นภัสสรมองหน้าภาคย์ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงอ่านต้นฉบับต่อ “ครับ… หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะครับ… แล้ว… หลังจากที่เซอร์ลอเรียลเข้าไปในปราสาทแล้ว เขาได้พบเจออะไรอีกบ้างครับ?” ภาคย์หยิบพู่กันขึ้นมาระบายสีต่อ “เขาได้พบกับ… ‘เงาปีศาจ’ ที่คอยตามล่าเขาอยู่ตลอดเวลาครับ!” “เงาปีศาจ?” นภัสสรถาม “มันคืออะไรครับ?” “เงาปีศาจคือสิ่งมีชีวิตที่เกิดจาก ‘ความกลัว’ ของผู้คนครับ!” ภาคย์อธิบาย “มันจะคอยตามหลอกหลอนคนที่กำลังหวาดกลัว และจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเหยื่อตกอยู่ในความสิ้นหวัง! ท่านเซอร์กัลได้สอน ‘วิชาการเผชิญหน้ากับความกลัว’ ให้กับเซอร์ลอเรียล ซึ่งเป็นวิชาที่ต้องใช้ความกล้าหาญและสติปัญญาในการต่อสู้กับเงาปีศาจ!” นภัสสรถอนหายใจ “โอเคครับ… ผมขอจบการพูดคุยเรื่องยันต์ล่องหนและเงาปีศาจไว้เท่านี้ก่อนนะครับ… ไว้ผมจะกลับมาถามเรื่อง ‘วิชาการเผชิญหน้ากับความกลัว’ อีกทีครับ”