"นี่มัน... ลังไม้แบบเดียวกับที่ป้าแจ่มเจอเลยครับ" แก๊ปกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนฉงน เขาค่อยๆ ใช้มือลูบไปตามพื้นผิวของลังไม้ ซึ่งมีลักษณะเก่าแก่และมีรอยขีดข่วนคล้ายกัน ลังใบนี้ดูใหญ่กว่าลังใบแรกที่ป้าแจ่มเจอเล็กน้อย แต่รายละเอียดของไม้และการประกอบเข้าด้วยกันนั้นเหมือนกันอย่างน่าประหลาด "แต่ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ" คุณสมศรีก้มลงมองลังไม้ด้วยความสนใจ "ใช่จริงๆ ด้วยค่ะ ลักษณะเหมือนกันเป๊ะเลย" เธอเอ่ย "ไม่ทราบว่าคุณหญิงเคยเห็นลังไม้แบบนี้มาก่อนไหมคะ" เธอกลอบถามคุณหญิงอรทัยที่ยืนรออยู่ห่างๆ ด้วยสีหน้าสงสัย คุณหญิงอรทัยเดินเข้ามาใกล้ขึ้น กวาดสายตามองลังไม้ ก่อนจะส่ายหน้า "ไม่เคยเห็นเลยค่ะ ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเลย มันเป็นลังอะไรกันนะ" แก๊ปพยายามจะยกฝาลังขึ้น แต่ก็พบว่ามันถูกปิดไว้อย่างแน่นหนา "ดูเหมือนจะถูกล็อคไว้ครับคุณหญิง" เขาพยายามขยับลูกบิด แต่ก็ขยับไม่ได้เลย "มีแม่กุญแจเก่าๆ ติดอยู่ด้วยครับ" "ให้ฉันดูหน่อยสิคะ" คุณสมศรีขยับเข้ามาใกล้ เธอมองไปที่แม่กุญแจเก่าสนิมเกรอะที่คล้องอยู่ "อืม... ดูจากสภาพแล้ว ไม่น่าจะใช่อันเดียวกับที่เคยเจอในโกดังของคุณลุงบุญนะคะ" "แล้วเราจะเปิดมันได้อย่างไรครับ" แก๊ปถามอย่างหัวเสียเล็กน้อย "ผมรู้สึกว่าคำตอบของคดีนี้อาจจะอยู่ในลังนี้ก็ได้" "ไม่ต้องห่วงค่ะ" คุณสมศรีกล่าวอย่างใจเย็น "เรามีกุญแจสำรองที่คุณหญิงให้ไว้ตอนที่เราไปค้นในโรงเก็บของเก่าของคุณลุงบุญนี่คะ" เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน หยิบเอากุญแจดอกเล็กๆ ที่ดูเก่าคร่ำคร่าออกมา "ลองดูนะคะ" แก๊ปรับเอากุญแจมาอย่างรวดเร็ว เขาบรรจงสอดลูกกุญแจเข้าไปในรูกุญแจของลังไม้ พยายามหมุนอย่างเบามือ เพียงไม่กี่อึดใจ เสียง "แกร็ก" เบาๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับการปลดล็อคของแม่กุญแจ "สำเร็จแล้วครับ!" แก๊ปอุทานด้วยความยินดี เขาค่อยๆ ยกฝาลังไม้ขึ้น เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ภายในลังไม้ไม่ได้มีข้าวของเครื่องใช้มากมายนัก แต่กลับเต็มไปด้วย... ข้าวของที่เกี่ยวข้องกับสัตว์เลี้ยง มีสายจูงสุนัขหลายเส้น ทั้งแบบหนัง แบบโซ่ และแบบเชือก มีปลอกคอหลากสีสัน มีถ้วยอาหารและน้ำสำหรับสัตว์เลี้ยงวางซ้อนกันอยู่ มีของเล่นสำหรับสุนัขและแมวจำนวนหนึ่ง และที่สำคัญที่สุดคือ... มีกล่องเปล่าของอาหารแมวชื่อดังยี่ห้อหนึ่งวางอยู่หลายใบ "นี่มัน..." แก๊ปอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา "นี่มันเหมือนเป็นคลังของกลางสำหรับสัตว์เลี้ยงเลย" คุณสมศรีพยักหน้าเห็นด้วย "น่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ" เธอมองไปที่กล่องอาหารแมว "แล้วกล่องพวกนี้... มีเหมือนกับที่พวกเราเจอในถังขยะหน้าบ้านคุณหญิงเลยนี่คะ" "ใช่ครับ" แก๊ปหยิบกล่องอาหารแมวใบหนึ่งขึ้นมาดู "แล้วยี่ห้อนี้... เป็นยี่ห้อที่ป้าแจ่มเคยบอกว่าคุณสมชายซื้อให้แมวของเขาตอนที่มันป่วยนี่ครับ" ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่เริ่มเชื่อมโยงกันมากขึ้นเรื่อยๆ "คุณหญิงครับ" คุณสมศรีหันไปถามคุณหญิงอรทัย "ลังใบนี้... คุณหญิงเคยเห็นมาก่อนไหมครับ หรือเคยเห็นใครเอามาวางไว้ตรงนี้หรือเปล่า" คุณหญิงอรทัยส่ายหน้าอีกครั้ง "ไม่เลยค่ะ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ ที่โรงเก็บของนี้ก็ไม่เคยเข้ามาเลยตั้งแต่สมัยที่คุณบุญยังทำงานอยู่ที่นี่" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความงุนงง "แต่พอเห็นของข้างในแล้ว... ฉันก็เริ่มสงสัยแล้วสิว่ามันคืออะไร" "ผมว่านะครับ" แก๊ปกล่าวอย่างช้าๆ "ลังใบนี้อาจจะเป็นของลุงบุญ อดีตคนสวนของคุณหญิงก็ได้" "แต่ทำไมเขาถึงเอาของพวกนี้มาซ่อนไว้ในโรงเก็บของเก่าของคุณหญิงล่ะคะ" คุณสมศรีถาม "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" แก๊ปตอบ "แต่ลองคิดดูนะครับ ป้ามาลีเห็นชายปริศนาเดินเข้าไปในซอยตันหน้าบ้านคุณหญิงในวันนั้น ชายคนนั้นสวมเสื้อผ้าไม่คุ้นตา และมีท่าทางเร่งรีบ" "แล้วคุณป้าก็จำได้ว่า ลุงบุญ อดีตคนสวนของคุณหญิง เป็นคนต่างถิ่น" คุณสมศรีเสริม "ใช่ครับ" แก๊ปกล่าวต่อ "และที่สำคัญคือ คุณหญิงบอกว่าไล่ลุงบุญออกเพราะลักเล็กขโมยน้อย" "ถ้าลุงบุญเป็นคนขโมยสัตว์เลี้ยงจริง..." คุณสมศรีพึมพำ "แล้วทำไมเขาถึงเก็บของพวกนี้ไว้ในลังไม้ใบนี้ แล้วเอามาซ่อนไว้ที่นี่ล่ะคะ" "ผมก็กำลังคิดอยู่ครับ" แก๊ปมองไปรอบๆ โรงเก็บของเก่าอีกครั้ง "แต่ผมว่ามีบางอย่างที่เรามองข้ามไป" เขาเดินไปที่มุมหนึ่งของโรงเก็บของ ที่มีของวางกองระเกะระกะอยู่หนาแน่น "อะไรครับ" คุณสมศรีเดินตามไป "ผมจำได้ว่าตอนที่เราเข้ามาครั้งแรก เราเห็นเชือกเส้นใหญ่ๆ ม้วนหนึ่งอยู่ที่นี่ด้วย" แก๊ปกล่าว "แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว" คุณหญิงอรทัยที่ยืนฟังอยู่ก็ขมวดคิ้ว "เชือกเส้นใหญ่? ฉันก็ไม่เห็นนะคะ" "เมื่อกี้ตอนที่เราเปิดลังไม้ ผมมัวแต่ตื่นเต้นกับของข้างใน เลยไม่ได้สังเกตอะไรมากนัก" แก๊ปกล่าว "แต่ผมแน่ใจว่าเคยเห็นมันอยู่ตรงมุมนั้น" เขาชี้ไปที่บริเวณที่ว่างเปล่า คุณสมศรีหรี่ตาลง "หมายถึงเชือกเส้นเดียวกับที่ยายสมศรีที่ตลาดสดบอกให้เราตามหาหรือเปล่าคะ" "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" แก๊ปตอบ "แต่ถ้ามันหายไปจริงๆ แสดงว่ามีใครบางคนเอาไป" "แล้วใครล่ะคะที่จะเข้ามาในโรงเก็บของเก่าที่ปิดตายแห่งนี้" คุณสมศรีถาม "นั่นสิครับ" แก๊ปถอนหายใจ "ถ้าไม่ใช่ลุงบุญ แล้วจะเป็นใคร" บรรยากาศในโรงเก็บของเก่ากลับมาอึมครึมอีกครั้ง เบาะแสใหม่ที่พบกลับนำมาซึ่งคำถามที่มากขึ้น "คุณหญิงครับ" แก๊ปหันไปถาม "ก่อนหน้านี้มีใครเคยเข้ามาในโรงเก็บของนี้บ้างไหมครับ" "ไม่มีเลยค่ะ" คุณหญิงอรทัยตอบอย่างหนักแน่น "หลังจากที่ฉันไล่คุณบุญออกไป ฉันก็ไม่เคยเข้ามาที่นี่อีกเลย แล้วก็สั่งคนงานไม่ให้เข้ามาด้วย เพราะมันรกมาก" "แสดงว่าต้องมีคนแอบเข้ามา" คุณสมศรีกล่าว "หรือว่า... มันอาจจะไม่ใช่ลุงบุญก็ได้" "แต่เบาะแสทุกอย่างมันก็ชี้ไปที่ลุงบุญนี่ครับ" แก๊ปเถียง "ทั้งเรื่องที่ถูกไล่ออกเพราะขโมยของ เรื่องที่ป้ามาลีเห็นชายปริศนาที่เหมือนคนต่างถิ่น และตอนนี้เราก็เจอลังไม้ที่เหมือนกันกับที่ป้าแจ่มเคยเจอ" "แต่เชือกนั่นหายไปไหนล่ะคะ" คุณสมศรีเน้นย้ำ "ถ้าลุงบุญเป็นคนทำจริง ทำไมเขาต้องเอาเชือกกลับไปด้วย" "อาจจะเอาไปใช้ทำอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของสัตว์เลี้ยงก็ได้ครับ" แก๊ปคาดเดา "หรืออาจจะเอาไปทำลายหลักฐาน" "หรืออาจจะไม่ใช่ลุงบุญเลยก็ได้" คุณสมศรีพูดขึ้นมาอีกครั้ง "บางที... ชายปริศนาที่ป้ามาลีเห็น อาจจะไม่ใช่ลุงบุญก็ได้" "คุณสมศรีคิดว่าใครครับ" แก๊ปถาม "ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ" คุณสมศรีตอบ "แต่เราไม่ควรมองข้ามความเป็นไปได้อื่นๆ เลย" "ผมว่าเราควรจะลองตรวจสอบดูว่า มีใครในละแวกนี้ที่เคยเลี้ยงสัตว์แล้วสัตว์หายไปในช่วงเวลาเดียวกันนี้บ้างไหมครับ" แก๊ปเสนอ "บางทีอาจจะมีเหยื่อรายอื่นที่เราไม่รู้" "เป็นความคิดที่ดีค่ะ" คุณหญิงอรทัยเห็นด้วย "ฉันจะช่วยสอบถามเพื่อนบ้านให้" คุณสมศรีมองไปที่ลังไม้ที่เปิดอ้าอีกครั้ง "แต่สิ่งที่น่ากังวลที่สุดตอนนี้คือเชือกนั่นค่ะ" "ใช่ครับ" แก๊ปเห็นด้วย "ถ้าเชือกเส้นนั้นยังอยู่กับใครสักคน มันอาจจะนำพาเราไปสู่เบาะแสสำคัญก็ได้" ทั้งสามคนยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ต่างก็ครุ่นคิดถึงปริศนาที่เริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ความจริงที่ซ่อนอยู่ในลังไม้ใบนี้ดูเหมือนจะเปิดประตูบานใหม่สู่ความลับที่ดำมืดยิ่งกว่าเดิม