แก๊ปยืนกรานที่จะขอภาพจากกล้องวงจรปิดของคอนโดมิเนียม คุณเพชรเองก็ดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง แต่เมื่อแก๊ปอธิบายถึงความสำคัญของเบาะแสนี้ คุณเพชรก็ยอมให้ความร่วมมือ "ผมจะติดต่อฝ่ายจัดการให้นะครับ แต่ไม่แน่ใจว่าเขาจะยอมให้เราดูง่ายๆ หรือเปล่า" คุณเพชรกล่าว "ปกติแล้วเรื่องข้อมูลส่วนบุคคลหรือภาพจากกล้องวงจรปิด ทางคอนโดจะค่อนข้างเข้มงวดมาก" "ผมเข้าใจครับคุณเพชร" แก๊ปตอบ "แต่ผมคิดว่าถ้าเรามีเหตุผลที่หนักแน่นพอ พวกเขาก็น่าจะพิจารณา" หลังจากนั้นไม่นาน คุณเพชรก็ได้ติดต่อกับฝ่ายจัดการของคอนโด การเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่นเกินคาด อาจเป็นเพราะคุณเพชรเป็นเจ้าของห้องพักที่นี่ และการหายตัวไปของน้องแมวก็เป็นเรื่องที่สร้างความกังวลให้กับลูกบ้านคนอื่นๆ ในระดับหนึ่ง "ทางนิติบุคคลเขาบอกว่าจะให้เราเข้าไปดูภาพจากกล้องวงจรปิดได้ในวันพรุ่งนี้ตอนบ่ายๆ นะแก๊ป" คุณเพชรแจ้งแก๊ปทางโทรศัพท์ "เขาจะเปิดเทปย้อนหลังในช่วงวันศุกร์ที่แล้ว ตั้งแต่ช่วงเช้ามืดจนถึงช่วงบ่ายๆ" "ยอดเยี่ยมเลยครับคุณเพชร" แก๊ปตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ขอบคุณมากครับ" เช้าวันต่อมา แก๊ปมาถึงออฟฟิศด้วยความกระตือรือร้น เขาเล่าเรื่องที่ได้ภาพจากกล้องวงจรปิดให้คุณสมศรีฟัง "เยี่ยมมากแก๊ป! นี่เป็นโอกาสสำคัญของเราเลยนะ" คุณสมศรีกล่าว "ฉันหวังว่าเราจะได้เจออะไรบางอย่างจากกล้องวงจรปิดนั้น" "ผมก็หวังอย่างนั้นครับคุณสมศรี" แก๊ปตอบ "ผมกังวลว่าถ้าเราไม่เจอเบาะแสอะไรเลย เราอาจจะต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่หมด" "อย่าเพิ่งคิดแบบนั้นสิ" คุณสมศรีปลอบ "เรายังมีเบาะแสอื่นๆ ที่ยังไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียดอีกนะ อย่างรอยลากยาวๆ ที่ป้าแจ่มเจอที่บ้านคุณหญิงนั่น ก็ยังเป็นปริศนาอยู่" "แต่ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มันเชื่อมโยงกันไปหมดเลยครับ" แก๊ปกล่าว "ตั้งแต่การหายตัวไปของน้องคิมที่คอนโดคุณเพชร ไปจนถึงเรื่องของคุณหญิงอรทัย แล้วก็ป้าแจ่มด้วย" "นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้คดีนี้น่าสนใจ" คุณสมศรีหัวเราะเบาๆ "มันไม่ได้มีแค่คดีเดียว มันอาจจะเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่เราคิดก็ได้" ช่วงบ่าย แก๊ปเดินทางไปยังคอนโดมิเนียมอีกครั้ง พร้อมกับคุณสมศรี วันนี้คุณสมศรีขอมาดูภาพด้วยตัวเอง เพื่อช่วยกันวิเคราะห์ เมื่อไปถึง เจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดการของคอนโดได้เตรียมห้องสำหรับให้พวกเขานั่งดูภาพจากกล้องวงจรปิดไว้ให้แล้ว เป็นห้องเล็กๆ ที่มีจอภาพขนาดใหญ่ และอุปกรณ์สำหรับกรอเทปย้อนหลัง "เราจะเริ่มดูตั้งแต่ช่วงตีห้าของวันศุกร์ที่แล้วนะครับ" เจ้าหน้าที่กล่าว "กล้องวงจรปิดส่วนใหญ่จะติดตั้งอยู่บริเวณทางเข้าออกหลัก ลิฟต์ และโถงทางเดิน" แก๊ปและคุณสมศรีนั่งลงที่หน้าจอ ภาพแรกที่ปรากฏคือภาพบริเวณทางเข้าออกหลักของคอนโดในเวลาตีห้ากว่าๆ ยังค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงพนักงานรักษาความปลอดภัยที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ "ช่วงนี้ยังไม่มีอะไรผิดปกตินะ" คุณสมศรีพึมพำ พวกเขาค่อยๆ ไล่ดูภาพไปเรื่อยๆ เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ภาพที่ปรากฏส่วนใหญ่เป็นภาพของลูกบ้านที่กำลังเข้าออกตามปกติ บางคนกำลังรีบไปทำงาน บางคนกำลังจูงสุนัขเดินเล่น "นี่ไงครับคุณสมศรี" แก๊ปชี้ไปที่หน้าจอ "ช่วงประมาณเจ็ดโมงเช้า มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากลิฟต์ แล้วเดินตรงไปทางทิศตะวันออก ซึ่งเป็นทางไปที่จอดรถ" ภาพนั้นเป็นภาพของผู้ชายคนหนึ่ง รูปร่างสันทัด สวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ ตามที่ป้าสมศรีเคยอธิบายไว้ เขาเดินค่อนข้างเร็ว และดูเหมือนจะก้มหน้าก้มตา "ใช่เลย! คนเดียวกันกับที่ป้าสมศรีบอก!" คุณสมศรีอุทาน "ดูสิ เขากำลังถืออะไรบางอย่างอยู่ด้วย" แก๊ปซูมภาพเข้าไปใกล้ๆ ชายคนนั้นกำลังถือกระเป๋าผ้าใบเล็กๆ ไว้ในมือข้างหนึ่ง ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยง "กระเป๋าใบนั้น..." แก๊ปกล่าว "มันดูเหมือนกระเป๋าสำหรับใส่แมวเลยนะครับ" พวกเขาไล่ดูภาพต่อไป จนกระทั่งเห็นชายคนเดิมเดินกลับเข้ามาในคอนโดอีกครั้งในอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา แต่ครั้งนี้เขาเดินเข้ามาตัวเปล่า "เขาออกไปโดยมีกระเป๋า แต่กลับเข้ามาตัวเปล่า" คุณสมศรีวิเคราะห์ "แปลว่าเขาอาจจะปล่อยน้องแมวไว้ที่ไหนสักแห่ง หรือไม่ก็... ทำอะไรบางอย่างกับน้องแมวไปแล้ว" "แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าเขาไปไหนมาไหนบ้าง" แก๊ปถาม "เราต้องดูภาพจากกล้องวงจรปิดตัวอื่นๆ เพิ่มเติม" คุณสมศรีตอบ "โดยเฉพาะกล้องที่อยู่ในโถงทางเดินชั้น 3 ซึ่งเป็นชั้นที่คุณเพชรพักอยู่" พวกเขาไล่ดูภาพจากกล้องวงจรปิดในโถงทางเดินชั้น 3 ในช่วงเวลาที่ชายคนนั้นปรากฏตัว "นี่ไงครับ" แก๊ปชี้ไปที่หน้าจอ "เขาเดินออกมาจากลิฟต์ แล้วเดินตรงไปที่ห้องของคุณเพชรเลย" ภาพที่ปรากฏในจอแสดงให้เห็นชายคนเดิมเดินตรงไปยังหน้าห้องของคุณเพชร เขาดูเหมือนจะลังเลเล็กน้อย ก่อนจะไขกุญแจเข้าไปในห้อง "เขาเข้าไปในห้องคุณเพชร" คุณสมศรีกล่าว "แล้วหลังจากนั้นล่ะ เขาออกมาตอนไหน" พวกเขาไล่ดูภาพต่อไป ชายคนนั้นออกมาจากห้องของคุณเพชรในอีกประมาณยี่สิบนาทีต่อมา แต่คราวนี้เขาเดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าใบเดิมที่เคยใช้ใส่สัตว์เลี้ยง "แล้วเขาก็เดินตรงไปที่ลิฟต์อีกครั้ง" แก๊ปกล่าว "และเราก็เห็นเขาเอาของในกระเป๋าไปทิ้งที่ถังขยะในห้องครัวรวมของชั้นตอนขาออก" "เอาของในกระเป๋าไปทิ้ง?" คุณสมศรีขมวดคิ้ว "ของอะไรกันนะ" พวกเขาเร่งดูกล้องวงจรปิดที่บริเวณถังขยะรวมในห้องครัวของชั้น 3 ทันทีที่ชายคนนั้นทิ้งบางอย่างลงไป "เราเห็นเขาหยิบถุงพลาสติกสีดำออกมาจากกระเป๋า แล้วก็โยนลงไปในถังขยะ" แก๊ปบรรยาย "แต่เรามองไม่เห็นว่าในถุงนั้นมีอะไร" "คงต้องไปดูที่ถังขยะนั่นแล้วล่ะ" คุณสมศรีตัดสินใจ "แต่ก่อนอื่น เราต้องลองหารอยนิ้วมือบนประตูห้องคุณเพชรดู" แก๊ปและคุณสมศรีเดินไปที่ห้องของคุณเพชรอีกครั้ง แก๊ปขออนุญาตคุณเพชรในการตรวจสอบประตูห้อง "คุณเพชรครับ ผมอยากจะขออนุญาตตรวจสอบบริเวณลูกบิดประตูและรอบๆ ประตูห้องของคุณเพชรนะครับ เผื่อว่าเราจะเจอรอยนิ้วมืออะไรที่อาจจะเป็นประโยชน์" แก๊ปกล่าว คุณเพชรมองแก๊ปด้วยความแปลกใจเล็กน้อย "รอยนิ้วมือ? จะไปหาเจอได้ยังไงครับ" "บางทีคนร้ายอาจจะทิ้งร่องรอยไว้โดยไม่รู้ตัวครับ" แก๊ปอธิบาย "การตรวจสอบในจุดที่ละเอียดถี่ถ้วนมากขึ้น อาจจะช่วยให้เราเจอเบาะแสใหม่ๆ ได้ครับ" คุณเพชรพยักหน้าอนุญาต แก๊ปหยิบอุปกรณ์สำหรับเก็บตัวอย่างรอยนิ้วมือออกมาจากกระเป๋า เขาค่อยๆ ตรวจสอบบริเวณลูกบิดประตู บานพับ และรอบๆ ขอบประตู "เจอแล้วครับ!" แก๊ปอุทานหลังจากตรวจไปได้สักพัก "มีรอยนิ้วมือบางส่วนอยู่บนกระจกบานเลื่อนที่ติดอยู่กับประตูครับ" กระจกบานเลื่อนดังกล่าวเป็นกระจกฝ้าที่ติดอยู่ด้านบนของประตูห้อง เพื่อให้แสงส่องเข้ามาในโถงทางเดินได้บ้าง "รอยนิ้วมือ?" คุณสมศรีถาม "แล้วมันเหมือนกับรอยนิ้วมือของคุณเพชรไหม" "ยังไม่แน่ใจครับ ต้องนำไปเปรียบเทียบกับรอยนิ้วมือของคุณเพชรก่อน" แก๊ปกล่าว "แต่ที่แน่ๆ คือมันเป็นรอยนิ้วมือที่น่าจะมาจากบุคคลภายนอก" แก๊ปใช้เทปใสแปะลงบนบริเวณที่มีรอยนิ้วมือ แล้วค่อยๆ ดึงออกมาเก็บไว้ในซองพลาสติกอย่างระมัดระวัง "ต่อไป เราต้องไปดูที่ถังขยะนั่นแล้วล่ะ" คุณสมศรีกล่าว "ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้กำลังจะเผยความจริงที่น่าตกใจออกมา"