หลังจากได้รอยนิ้วมือปริศนาจากกระจกบานเลื่อนหน้าห้องของคุณเพชร แก๊ปและคุณสมศรีก็ไม่รอช้าที่จะมุ่งหน้าไปยังห้องครัวรวมของชั้น 3 ทันที "คุณเพชรครับ ผมอยากจะขออนุญาตตรวจสอบบริเวณถังขยะรวมในห้องครัวนะครับ" แก๊ปเอ่ยปากขออนุญาตคุณเพชรที่เดินตามมาด้วยสีหน้ากังวล "เราสงสัยว่าสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นทิ้งไป อาจจะเป็นเบาะแสสำคัญ" คุณเพชรมองแก๊ปด้วยความไม่เข้าใจ "จะไปหาอะไรในถังขยะล่ะครับ มันก็แค่ขยะธรรมดาๆ" "บางทีอาจจะไม่ใช่ขยะธรรมดาๆ ก็ได้ครับคุณเพชร" คุณสมศรีเสริม "เราต้องลองดูก่อน" เมื่อไปถึงห้องครัวรวม แก๊ปสวมถุงมือยางอย่างดี แล้วค่อยๆ เขี่ยดูสิ่งของที่ถูกทิ้งอยู่ในถังขยะอย่างระมัดระวัง กลิ่นอับชื้นของขยะลอยคละคลุ้ง แต่ทั้งสองก็ยังคงตั้งใจค้นหา "เจอแล้วครับ!" แก๊ปอุทาน เมื่อพบถุงพลาสติกสีดำใบหนึ่งที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งไปอย่างลวกๆ เขาค่อยๆ ดึงถุงนั้นออกมา คุณเพชรยืนมองด้วยความรู้สึกหลากหลายปนเปไปหมด ทั้งความหวัง ความกลัว และความไม่สบายใจ "ข้างในนี่... น่าจะเป็น... ปลอกคอแมว" แก๊ปพูดเสียงเบา พลางหยิบปลอกคอสีชมพูอ่อนออกมาจากถุง ปลอกคอนั้นมีกระดิ่งเล็กๆ ติดอยู่ ซึ่งแก๊ปจำได้ว่าเป็นของเจ้าคิม แมวเปอร์เซียของคุณเพชร "ปลอกคอ!" คุณเพชรหลุดอุทานออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ "แล้ว... แล้วน้องคิมล่ะ" "เราเจอปลอกคอ แต่ไม่เจอตัวน้องคิม" คุณสมศรีกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความเห็นใจ "ดูเหมือนว่าคนที่เราเห็นในกล้องวงจรปิด จะเป็นคนสุดท้ายที่ได้เจอน้องคิม" แก๊ปพลิเคชันถุงมืออีกครั้ง แล้วค่อยๆ ค้นในถังขยะต่อ เขาพบเศษขนสีขาวฟูๆ ปะปนอยู่กับขยะชิ้นอื่นๆ "นี่น่าจะเป็นขนของน้องคิม" แก๊ปกล่าว "ดูเหมือนจะมีการพยายามทำความสะอาด หรือปัดเป่าร่องรอย" "แล้วรอยนิ้วมือที่เจอตรงกระจกบานเลื่อนล่ะครับ" คุณเพชรถาม "มันใช่ของคนคนเดียวกันไหม" "ผมจะนำรอยนิ้วมือที่เราเก็บได้จากกระจก ไปเปรียบเทียบกับรอยนิ้วมือของคุณเพชร และรอยนิ้วมือที่เราอาจจะหาได้จากปลอกคอน้องคิมนะครับ" แก๊ปตอบ "ถ้าไม่ตรงกับของคุณเพชร ก็แสดงว่าคนร้ายเป็นบุคคลภายนอกจริงๆ" "แล้วเราจะหาพยานแวดล้อมอะไรได้อีกไหมครับ" คุณสมศรีถามคุณเพชร "มีใครเคยเห็นผู้ชายคนนั้น หรือเห็นอะไรผิดปกติบ้างไหม" คุณเพชรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ผม... นึกไม่ออกจริงๆ ครับ ช่วงนั้นผมค่อนข้างยุ่งกับงาน แล้วก็ไม่ค่อยได้สังเกตอะไรมากนัก" "แล้วเพื่อนบ้านของคุณล่ะครับ ป้าสมศรี" แก๊ปเสริม "เขาเคยเห็นผู้ชายคนนั้นมาก่อนไหม" "ป้าสมศรีเคยบอกว่าเคยเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากแถวๆ ห้องผมเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว" คุณเพชรตอบ "แต่ผมไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย" "อืม... ขัดแย้งกันเล็กน้อยนะ" คุณสมศรีพึมพำ "ป้าสมศรีบอกว่าเคยเห็นผู้ชายคนนั้น แต่คุณเพชรบอกว่าไม่เคยเห็น" "อาจจะเป็นไปได้ว่าคุณเพชรไม่ได้สังเกต หรือไม่ทันสังเกตเห็นเขาในช่วงเวลาที่คุณเพชรเจอเขา" แก๊ปเสนอ "หรืออาจจะเป็นไปได้ว่า ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับคนในคอนโดนี้เสียทีเดียว" "ผมว่าเราควรจะลองกลับไปคุยกับป้าสมศรีอีกครั้งนะครับ" คุณสมศรีกล่าว "บางทีเธออาจจะจำอะไรเพิ่มเติมได้" แก๊ปและคุณสมศรีเดินทางกลับไปยังห้องพักของป้าสมศรี หญิงวัยกลางคนเจ้าของเสียงแหลมที่ค่อนข้างขี้บ่น "ป้าสมศรีครับ เรากลับมาอีกแล้ว" แก๊ปเอ่ยทักทาย "คราวนี้เรามีเรื่องอยากจะสอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นที่ป้าเคยเห็นครับ" ป้าสมศรีเปิดประตูรับด้วยใบหน้าฉงนฉงาย "อ้าว มาอีกแล้วเหรอคะ มีอะไรอีกล่ะ" "เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว ป้าเคยเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากแถวๆ ห้องคุณเพชรใช่ไหมครับ" แก๊ปถาม "ใช่ค่ะ! ฉันเห็นตอนที่ฉันจะออกไปซื้อของตอนเช้าๆ น่ะ" ป้าสมศรีตอบอย่างมั่นใจ "เห็นเขารีบร้อนมากเลย" "แล้วป้าเคยเห็นผู้ชายคนนั้นมาก่อนหน้านี้ไหมครับ" คุณสมศรีถาม "ไม่ว่าจะเป็นในคอนโดนี้ หรือที่อื่น" ป้าสมศรีทำท่าครุ่นคิด "อืม... เคยเห็นนะ! ฉันเคยเห็นเขาอยู่แถวๆ นี้เหมือนกัน แต่ไม่แน่ใจว่าที่ไหน" "แล้วจำได้ไหมครับว่าเขาทำอะไร หรืออยู่กับใคร" แก๊ปถามต่อ "ก็... จำไม่ค่อยได้น่ะค่ะ แต่มันรู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นเขาอยู่ที่ไหนสักแห่ง" ป้าสมศรีตอบ "แต่ที่แน่ๆ คือ เขาไม่ใช่คนในคอนโดนี้แน่ๆ" "ทำไมป้าถึงมั่นใจขนาดนั้นครับ" แก๊ปสงสัย "ก็ฉันอยู่คอนโดนี้มาสิบกว่าปีแล้ว ใครเป็นใคร ฉันพอจะรู้ดี" ป้าสมศรีอธิบาย "ผู้ชายคนนั้นดูแปลกๆ ไม่เหมือนพวกเรา" "แปลกๆ อย่างไรครับ" คุณสมศรีถาม "ก็... ท่าทางเขาดูไม่เป็นมิตรน่ะค่ะ เหมือนกำลังรีบร้อนจะไปไหนสักแห่ง แล้วก็ดูเหมือนจะแบกของอะไรบางอย่างด้วย" ป้าสมศรีกล่าว "ตอนแรกฉันก็คิดว่าเขาอาจจะเป็นญาติของคุณเพชรที่มาเยี่ยม แต่พอเห็นเขาเดินออกมาตัวเปล่า แล้วหน้าตาดูเคร่งเครียด ก็เลยคิดว่าน่าจะไม่ใช่" "คุณเพชรบอกว่าไม่เคยเห็นผู้ชายคนนั้นมาก่อนเลยครับ" แก๊ปกล่าว "เหรอคะ! แต่ฉันเห็นนะ!" ป้าสมศรียืนยัน "แต่ก็ไม่แน่ใจว่าคุณเพชรจะรู้จักเขาหรือเปล่า" "แล้วป้าเคยเห็นผู้ชายคนนั้นเข้ามาในคอนโด หรือออกจากคอนโด ในวันอื่นอีกไหมครับ" แก๊ปถาม "ไม่เคยนะ ฉันสังเกตเห็นเขาแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเอง" ป้าสมศรีตอบ หลังจากพูดคุยกับป้าสมศรี แก๊ปและคุณสมศรีก็กลับมาที่ออฟฟิศด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "เราเจอปลอกคอแล้ว แต่ไม่เจอตัวน้องคิม" แก๊ปกล่าว "แล้วก็มีรอยนิ้วมือปริศนาที่ยังไม่ทราบว่าเป็นของใคร" "และที่สำคัญ เรามีพยานที่เห็นผู้ต้องสงสัย แต่เจ้าของห้องพักกลับบอกว่าไม่เคยเห็น" คุณสมศรีเสริม "เรื่องมันเริ่มจะยุ่งเหยิงขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ" "ผมว่าเราต้องรีบตรวจสอบรอยนิ้วมือที่เก็บได้โดยเร็วนะครับ" แก๊ปกล่าว "ถ้ามันเป็นของบุคคลภายนอกจริงๆ เราก็จะตัดประเด็นเรื่องที่คนในคอนโดเข้ามาเกี่ยวข้องออกไปได้" "แล้วเราจะเอาไปตรวจที่ไหน" คุณสมศรีถาม "ผมรู้จักเจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์คนหนึ่งครับ เขาเคยช่วยเราในคดีก่อนๆ" แก๊ปตอบ "ผมจะลองติดต่อไปดู" ในขณะที่ทั้งสองกำลังปรึกษาหารือกัน โทรศัพท์ของแก๊ปก็ดังขึ้น เป็นสายจากคุณสมศรี "แก๊ป ฉันเพิ่งได้รับอีเมลจากทางคุณหญิงอรทัยมาน่ะ" เสียงคุณสมศรีดังมาจากปลายสาย "เธอแจ้งว่าพบความผิดปกติบางอย่างที่สวนหลังบ้านของเธอ" "ความผิดปกติอะไรครับคุณสมศรี" แก๊ปถามด้วยความสงสัย "เธอส่งรูปมาด้วย ดูเหมือนจะเป็นรอยอะไรบางอย่างที่พื้นดิน... คล้ายกับที่ป้าแจ่มเคยบอกไว้เลย" คุณสมศรีตอบ "แต่คราวนี้มันดูชัดเจนกว่าเดิมมาก" แก๊ปมองคุณสมศรีด้วยความรู้สึกที่ยิ่งทวีความสงสัย "รอยลากยาวๆ ที่ป้าแจ่มเจอ... หรือว่ามันจะเชื่อมโยงกับคดีของน้องคิมจริงๆ"