วิชัยก้าวเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเขาสำรวจไปทั่วบริเวณ ราวกับกำลังมองหาสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ ลุงสมชายรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น เขาหันไปมองต้นและต้อม เพื่อให้พวกเขาระมัดระวังตัว "คุณวิชัยครับ" ลุงสมชายพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ที่นี่คือบ้านของพวกเรา...และเราจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้าย" "บ้านของแก...คือซากปรักหักพังที่ไร้ค่า" วิชัยหัวเราะเยาะ "แต่เกาะแห่งนี้...มีบางสิ่งที่มีค่ามหาศาล...ซึ่งข้าจะนำมันไป" "คุณกำลังพูดถึงแก่นมรกตใช่ไหมครับ" ต้นถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความท้าทาย วิชัยชะงักไปเล็กน้อย เขาหันมามองต้นด้วยความประหลาดใจ "เจ้า...รู้เรื่องนั้นด้วยเหรอ" "ผมรู้ดีกว่าที่คุณคิด" ต้นตอบ "และผมจะไม่ยอมให้คุณเอาไป" "เด็กน้อยเอ๋ย" วิชัยเยาะเย้ย "แกจะไปสู้กับข้าได้อย่างไร" "เราไม่ได้มาสู้ด้วยกำลัง...แต่เรามาปกป้อง" ต้นกล่าว "พลังที่แท้จริง...ไม่ใช่การครอบครอง...แต่คือการรักษา" "คำพูดสวยหรู" วิชัยส่ายหน้า "แต่ข้าไม่เชื่อ" ขณะนั้นเอง ทิศาก็เดินออกมาจากเงาของต้นไม้ "พลังที่แท้จริง...คือความเข้าใจ" เขากล่าว "และการยอมรับในธรรมชาติ" วิชัยหันไปมองทิศาด้วยความฉงน "เจ้าเป็นใคร" "ข้าคือผู้พิทักษ์...ของเกาะแห่งนี้" ทิศาตอบ "และเจ้า...ไม่มีสิทธิ์...ที่จะแตะต้องมัน" "เจ้าเป็นใครก็ช่าง...แต่เจ้าจะมาขวางทางข้าไม่ได้" วิชัยกล่าว "ข้าจะเอาแก่นมรกตไป...และใครก็ตามที่ขวางหน้า...จะต้องเจอกับข้า" เขากวักมือเรียกคนบนเรือให้เข้ามาสมทบ ลูกน้องของวิชัยประมาณห้าหกคนเดินลงมาจากเรือ ถืออาวุธในมือ ลุงสมชายกอดต้อมเอาไว้แน่น เขาหันไปมองต้นและทิศา "เราต้องทำอะไรสักอย่าง" "พ่อครับ" ต้นพูด "ผมจะทำเอง" "เจ้าแน่ใจนะลูก" ลุงสมชายถามด้วยความเป็นห่วง "แน่ใจครับ" ต้นตอบ "ผมจะเป็นผู้ดูแลแก่นมรกต...ผมต้องปกป้องมัน" ต้นเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับวิชัย เขายกมือขึ้นและหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "เจ้ากำลังจะทำอะไร" วิชัยถาม "ข้ากำลังจะแสดงให้เจ้าเห็น" ต้นตอบ "ถึงพลังที่แท้จริง...ที่เจ้าไม่เคยเข้าใจ" ทันใดนั้นเอง แสงสีเขียวอ่อนๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาจากบริเวณถ้ำมรกต แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไปปกคลุมทั่วทั้งเกาะ อากาศรอบตัวเริ่มเย็นลงอย่างประหลาด "นี่มันอะไรกัน!" วิชัยอุทานด้วยความตกใจ "นี่คือ...พลังแห่งชีวิต" ทิศากล่าว "พลังที่หล่อเลี้ยงเกาะแห่งนี้...และจะปกป้องมันจากผู้ที่มีเจตนาไม่บริสุทธิ์" แสงสีเขียวสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนวิชัยและลูกน้องต้องยกมือขึ้นบังตา พวกเขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่กระจายไปทั่วพื้นดิน "ถอยไป!" ต้นตะโกน "เจ้าไม่มีสิทธิ์...ที่นี่!" วิชัยพยายามฝืนยืนหยัด แต่เขาก็รู้สึกถึงพลังงานที่ถาโถมเข้ามา มันไม่ใช่พลังที่ทำลายล้าง แต่เป็นพลังที่ผลักไสให้ผู้ที่ไม่คู่ควรออกไป "เป็นไปได้อย่างไร!" วิชัยตะโกนด้วยความโกรธ "ข้าจะ...!" แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ แสงสีเขียวก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม ทำให้วิชัยและลูกน้องทุกคนเซถอยหลังไปหลายก้าว "เราไปกันเถอะ!" วิชัยสั่งลูกน้อง "ที่นี่...มันอันตรายเกินไป!" ลูกน้องของวิชัยรีบปีนขึ้นเรือของตนอย่างรวดเร็ว วิชัยมองต้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น ก่อนจะรีบขึ้นเรือและสั่งให้เรือแล่นออกไปจากเกาะโดยเร็วที่สุด เมื่อเรือของวิชัยลับหายไปจากขอบฟ้า แสงสีเขียวที่สว่างวาบก็ค่อยๆ จางหายไป อากาศกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ลุงสมชายรีบวิ่งเข้าไปหาต้น "ลูกพ่อ! เป็นอะไรไหม" ต้นลืมตาขึ้น เขามองพ่อด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "ผมไม่เป็นไรครับพ่อ" "เจ้าทำได้ดีมาก...ต้น" ทิศาเอ่ยชม "เจ้าแสดงให้เห็นแล้ว...ว่าเจ้าคู่ควร" "ผม...ผมทำได้จริงๆ เหรอครับ" ต้นถามด้วยความไม่แน่ใจ "แน่นอน" ทิศาตอบ "พลังของแก่นมรกต...ตอบรับเจ้าแล้ว" ลุงสมชายโอบกอดต้นเอาไว้แน่น "พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก" ต้อมรีบเข้ามาสมทบ "พี่ต้นเก่งที่สุดเลย!" "ขอบคุณนะทุกคน" ต้นกล่าว "ถ้าไม่มีพ่อ...พี่ทิศา...และน้องชาย...ผมคงทำไม่ได้แน่" "เราคือครอบครัว...เราจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ" ลุงสมชายบอก ทิศายิ้ม "ภารกิจของเจ้า...เพิ่งจะเริ่มต้น...ต้น" "ผมเข้าใจครับ" ต้นตอบ "ผมจะทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุด" หลังจากนั้น ทั้งสี่คนก็ช่วยกันเก็บกวาดบริเวณชายหาดที่วิชัยทิ้งร่องรอยเอาไว้ พวกเขารู้ดีว่าชีวิตบนเกาะแห่งนี้ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ด้วยความผูกพันอันแน่นแฟ้นของครอบครัว และการได้รับการยอมรับจากพลังของแก่นมรกต พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น