ฤดูกาลเพาะปลูกใหม่เริ่มต้นขึ้น ยายอินทร์และตาอินยังคงมุ่งมั่นกับการดูแลแปลงผักของตนเองอย่างไม่ย่อท้อ พวกเขาปรับปรุงวิธีการเพาะปลูกให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น เรียนรู้จากประสบการณ์ที่ผ่านมา และพยายามหาความรู้ใหม่ๆ เกี่ยวกับการเกษตรอยู่เสมอ "ตา" ยายอินทร์เอ่ยขึ้นขณะที่กำลังถอนวัชพืชออกจากแปลงผัก "ฉันว่า เราน่าจะลองทำปุ๋ยหมักใช้เองนะ" "ทำไมล่ะยาย" ตาอินถาม "ก็เห็นว่ามันช่วยประหยัดต้นทุนได้เยอะนะ" ยายอินทร์อธิบาย "แล้วก็เป็นปุ๋ยธรรมชาติที่ดีต่อดินด้วย" "ความคิดดี" ตาอินพยักหน้า "แต่เราจะเอาอะไรมาทำล่ะ" "ก็พวกเศษผัก เศษหญ้าที่เราเก็บทิ้งไปนั่นแหละตา" ยายอินทร์ตอบ "แล้วก็เอาพวกมูลสัตว์ที่เรามีมาผสมด้วย" "อืม... ลองดู" ตาอินกล่าว "ถ้าทำสำเร็จ มันก็ช่วยเราได้มากเลยนะ" ทั้งสองคนจึงเริ่มรวบรวมเศษผัก เศษหญ้า และมูลสัตว์ มาหมักรวมกันในกองใหญ่ พวกเขาคอยพลิกกลับกองปุ๋ยเป็นประจำเพื่อให้เกิดการย่อยสลาย และลดกลิ่นไม่พึงประสงค์ ยายอินทร์รู้สึกตื่นเต้นกับการทดลองทำปุ๋ยหมักครั้งนี้ เธอหวังว่ามันจะช่วยให้ดินในแปลงผักของเธออุดมสมบูรณ์ยิ่งขึ้น กรวิชญ์ยังคงเป็นลูกค้าคนสำคัญที่คอยสนับสนุนยายอินทร์ เขามาพร้อมกับข่าวสารและคำแนะนำใหม่ๆ อยู่เสมอ "คุณป้าครับ" กรวิชญ์กล่าวเมื่อมาถึงบ้านไร่ "ผมมีข่าวดีมาบอกครับ" "ข่าวดีอะไรคะคุณกรวิชญ์" ยายอินทร์ถามด้วยความสงสัย "คืออย่างนี้ครับ" กรวิชญ์อธิบาย "ทางร้านผมกำลังจะจัดโปรโมชั่นพิเศษเกี่ยวกับผักสดครับ และผมอยากจะขอเพิ่มปริมาณผักจากคุณป้าครับ" ยายอินทร์ตาโตด้วยความดีใจ "จริงเหรอคะคุณกรวิชญ์" "จริงครับ" กรวิชญ์ยิ้ม "ผมมั่นใจว่าผักของคุณป้า จะขายดีมากๆ ในช่วงโปรโมชั่นนี้" "แล้วต้องการปริมาณเท่าไหร่คะ" ยายอินทร์ถามอย่างกระตือรือร้น "ผมอยากได้คะน้าสัก 100 กิโลกรัม แล้วก็ผักสลัดอีกสัก 50 กิโลกรัมครับ" กรวิชญ์กล่าว "ถ้าคุณป้าทำได้ ผมจะเพิ่มราคาพิเศษให้ด้วยครับ" ยายอินทร์และตาอินมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่า การจะผลิตผักให้ได้ปริมาณมากขนาดนั้น ต้องใช้แรงงานและความพยายามอย่างมหาศาล "ตา" ยายอินทร์หันไปมองตาอิน "เราจะไหวไหม" "เราต้องทำให้ได้ ยาย" ตาอินตอบอย่างหนักแน่น "เพื่อไอ้ต้น เพื่อสายใจ" "ถ้าอย่างนั้น ตกลงค่ะคุณกรวิชญ์" ยายอินทร์ตอบรับ "เราจะพยายามทำให้ดีที่สุด" "เยี่ยมเลยครับคุณป้า" กรวิชญ์ยิ้ม "ผมเชื่อมั่นในตัวคุณป้าเสมอ" หลังจากกรวิชญ์กลับไป ยายอินทร์และตาอินก็เริ่มวางแผนการผลิตอย่างจริงจัง พวกเขาต้องเร่งเพาะปลูกและดูแลผักให้ทันตามกำหนด พวกเขาทำงานหนักขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว ยายอินทร์ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เพื่อไปดูแลแปลงผัก และตาอินก็คอยช่วยงานต่างๆ อย่างแข็งขัน "ยาย" ตาอินกล่าวในตอนเย็น ขณะที่ทั้งสองนั่งพักเหนื่อยอยู่หน้าบ้าน "เราทำงานหนักขนาดนี้ เราจะได้เงินมากพอส่งไอ้ต้นเรียนจนจบไหม" "ฉันก็ไม่แน่ใจนะตา" ยายอินทร์ตอบตามตรง "แต่เราก็ต้องพยายามทำให้เต็มที่" "ถ้าไม่พอจริงๆ เราจะทำยังไง" ตาอินถามด้วยความกังวล ยายอินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง เธอกำลังคิดถึงทางออกที่ดีที่สุด "ถ้ามันไม่พอจริงๆ" ยายอินทร์เอ่ยขึ้น "ฉันจะลองไปคุยกับคุณกรวิชญ์ดูอีกทีนะ" "คุณกรวิชญ์เขาจะช่วยเราเหรอ" ตาอินถาม "ฉันไม่รู้" ยายอินทร์ตอบ "แต่เขาเป็นคนดี เขาอาจจะพอช่วยอะไรเราได้บ้าง" ในระหว่างนั้นเอง สายใจก็โทรศัพท์มาหาแม่ "แม่คะ เป็นไงบ้างคะ" สายใจถามด้วยความเป็นห่วง "ก็สบายดีจ้ะลูก" ยายอินทร์ตอบ "แม่กับตากำลังเตรียมผักส่งให้คุณกรวิชญ์ล็อตใหญ่น่ะ" "ดีจังเลยค่ะแม่" สายใจกล่าว "แล้วค่าเทอมไอ้ต้นล่ะคะ" "แม่กำลังพยายามอยู่นะลูก" ยายอินทร์ตอบ "หวังว่าล็อตนี้จะได้เยอะๆ" "หนูส่งกำลังใจให้นะคะแม่" สายใจกล่าว "หนูรักแม่ที่สุด" "แม่ก็รักลูกนะ" ยายอินทร์กล่าว บทสนทนากับลูกสาวจบลง ยายอินทร์รู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น เธอรู้ว่าเธอไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง แต่มีลูกๆ คอยให้กำลังใจอยู่เสมอ วันส่งมอบผักมาถึง ยายอินทร์และตาอินทำงานกันอย่างขะมักเขม้น พวกเขาช่วยกันยกตะกร้าผักขึ้นรถกระบะของกรวิชญ์ "นี่ครับคุณป้า" กรวิชญ์กล่าวพลางยื่นเช็คจำนวนเงินให้ยายอินทร์ "ผมจ่ายให้เกินกว่าที่ตกลงไว้นิดหน่อยครับ ถือเป็นกำลังใจให้คุณป้ากับคุณตาครับ" ยายอินทร์รับเช็คมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอนับเงินอย่างรวดเร็ว และพบว่าจำนวนเงินนั้น เพียงพอสำหรับค่าเทอมของไอ้ต้นพอดี น้ำตาแห่งความปลาบปลื้มไหลรินออกมาบนใบหน้าของเธอ "ขอบคุณมากนะคะคุณกรวิชญ์" ยายอินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "คุณช่วยครอบครัวฉันได้มากจริงๆ" "ผมดีใจครับคุณป้า" กรวิชญ์ยิ้ม "ผมเชื่อว่าคุณป้าจะทำได้" เมื่อกรวิชญ์กลับไปแล้ว ยายอินทร์ก็โผเข้ากอดตาอินอย่างแน่น "เราทำได้แล้วตา" ยายอินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เราทำได้จริงๆ" "ใช่ ยาย" ตาอินกอดตอบ "เราทำได้" ทั้งสองมองหน้ากัน รอยยิ้มแห่งความสุขและความสำเร็จปรากฏขึ้นบนใบหน้า พวกเขารู้ดีว่า เส้นทางข้างหน้าอาจจะยังมีความท้าทายรออยู่ แต่ด้วยความรัก ความสามัคคี และความมุ่งมั่น พวกเขาก็พร้อมที่จะก้าวต่อไปบนผืนดินแห่งความหวังแห่งนี้