“ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจจะลอกเลียนแบบคุณนะครับ” นิรันดร์ยืนยัน น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “ผมแค่… ผมแค่อยากจะบอกว่า… ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดี” พสุธเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองนิรันดร์ ดวงตาของเขาสะท้อนความสับสนและความเจ็บปวด เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาเดินเข้ามาที่นี่ด้วยความโกรธและความต้องการที่จะเอาผิด แต่ตอนนี้… ทุกอย่างกลับดูซับซ้อนกว่าที่คิด “คุณเข้าใจ?” พสุธเอ่ยถาม เสียงของเขาเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน “คุณเข้าใจความรู้สึกของคนที่ถูกขโมยความฝันได้อย่างไรครับ” นิรันดร์หลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “ผมเคยฝันเหมือนคุณครับ” เขาตอบ “ผมเคยทุ่มเททุกอย่างให้กับสิ่งที่ผมรัก แต่สุดท้าย… ทุกอย่างก็พังทลายลง” “คุณพูดถึง ‘นิล’ นักเปียโนในเรื่องของคุณใช่ไหมครับ” พสุธถาม “แล้ว… ‘เงาบนปีก’ ของคุณ… มันคือเรื่องของใครครับ” นิรันดร์ลืมตาขึ้น เขาจ้องมองพสุธตรงๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจปิดบังได้ “‘เงาบนปีก’… มันคือเรื่องของผมเองครับ” เขาตอบ “มันคือเรื่องราวของผม… และความสัมพันธ์ของผมกับ… น้องสาวของผม” พสุธอึ้งไป เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องราวที่เขาคิดว่าถูกลอกเลียนแบบนั้น แท้จริงแล้วคือเรื่องจริงของผู้กล่าวหา “น้องสาวของคุณ?” เขาถามอย่างไม่เข้าใจ “ใช่ครับ” นิรันดร์พยักหน้า “น้องสาวของผม… เธอชื่อ ‘อรุณรัศมี’ ครับ… แต่ผมเรียกเธอว่า ‘รุ้ง’ เธอเป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างของผม… เธอเป็นกำลังใจ เป็นแรงบันดาลใจ เป็นคนที่ผมรักมากที่สุดในชีวิต” น้ำเสียงของนิรันดร์เริ่มสั่นเครือ เขาพยายามกลั้นน้ำตา “ผม… ผมทุ่มเททุกอย่างเพื่อเธอ… ผมทำงานหนัก… ผมอดทน… เพื่อให้เธอได้มีชีวิตที่ดีที่สุด” “ผมเคยมีโอกาสที่จะได้เป็นนักเขียนที่ประสบความสำเร็จครับ” นิรันดร์เล่าต่อ “ผมเคยได้รับคำชม… ผมเคยเกือบจะได้ตีพิมพ์นิยายเรื่องแรกของผม… แต่มันก็… มีอันต้องยกเลิกไป” “ทำไมครับ” พสุธถามอย่างอดไม่ได้ “เพราะ… ผมป่วยครับ” นิรันดร์ตอบ “ผมป่วยหนัก… จนต้องหยุดทุกอย่าง… และต้องใช้เงินทั้งหมดที่มี… เพื่อรักษาตัว” “ตอนนั้น… รุ้ง… เธอก็อยู่ข้างๆ ผมตลอดครับ” นิรันดร์เล่า “เธอคอยดูแลผม… คอยให้กำลังใจผม… เธอเป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตที่มืดมิดของผม” “แต่… เมื่อผมเริ่มจะดีขึ้น… เมื่อผมคิดว่าทุกอย่างกำลังจะกลับมาเป็นปกติ… ผมก็ต้องเจอกับเรื่องร้ายแรงที่สุดในชีวิตอีกครั้ง” นิรันดร์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “ผม… ผมได้รู้ว่า… รุ้ง… เธอ… เธอแอบไป… ทำงาน… ในที่ที่ไม่ดี… เพื่อหาเงินมาให้ผมรักษาตัว” พสุธได้แต่ยืนฟังอย่างเงียบๆ หัวใจของเขาเต้นแรง เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเรื่องราวของนิรันดร์ถึงได้สะท้อนความเจ็บปวดของเขาได้มากขนาดนี้ “ตอนนั้น… ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาครับ” นิรันดร์พูดต่อ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม “ผมรู้สึกผิด… รู้สึกละอาย… รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นภาระของเธอ” “ผม… ผมตัดสินใจที่จะเขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมาครับ” นิรันดร์กล่าว “ผมอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดของผม… ทั้งความรัก ความเสียใจ ความรู้สึกผิด… และความหวังเล็กๆ ที่จะกลับไปใช้ชีวิตที่ดีกับเธออีกครั้ง” “ผมตั้งใจว่าจะใช้นามปากกาว่า ‘นักฝัน’… เพราะผมยังมีความฝันที่จะมีชีวิตที่ดี… มีครอบครัวที่มีความสุข” นิรันดร์เล่า “ผมตั้งใจว่าจะใช้นามปากกาว่า ‘นิรันดร์’… เพื่อที่จะบอกว่า… ความรักของผมที่มีต่อเธอ… มันจะไม่มีวันสิ้นสุด” “แต่… สิ่งที่ผมไม่เคยคาดคิดก็คือ… เมื่อผมเขียนนิยายเรื่องนี้เสร็จ… และกำลังจะส่งไปให้สำนักพิมพ์… ผมก็ต้องเจอกับข่าวร้ายที่สุดในชีวิต” นิรันดร์เงียบไปครู่หนึ่ง พยายามรวบรวมสติ “รุ้ง… เธอ… เธอจากไปแล้วครับ… ด้วยอุบัติเหตุ… แบบกะทันหัน…” พสุธยืนตัวแข็งทื่อ เขาจ้องมองนิรันดร์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ทั้งสงสาร เห็นใจ และ… รู้สึกผิด “ผม… ผมเสียใจมากครับ” นิรันดร์พูดต่อ เสียงของเขาขาดห้วง “ผมเสียใจที่ผมไม่สามารถตอบแทนความเสียสละของเธอได้… ผมเสียใจที่ผมไม่สามารถทำให้เธอมีความสุขได้… ผมเสียใจ… ที่ผมเหลืออยู่เพียงลำพัง…” “หลังจากนั้น… ผมก็เก็บนิยายเรื่องนี้เอาไว้ครับ… ผมไม่เคยคิดจะส่งมันไปที่ไหนอีกเลย… จนกระทั่ง… ผมบังเอิญไปเห็นนิยายของคุณ… ‘ปีกบางที่แข็งแกร่ง’… บนอินเทอร์เน็ต” นิรันดร์เล่า “ตอนที่ผมได้อ่าน… ผมรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า… โครงเรื่อง… ตัวละคร… ความรู้สึก… มันเหมือนกับนิยายของผมทุกอย่าง…” “ผม… ผมคิดว่าคุณ… ได้เห็นนิยายของผม… และนำไปดัดแปลง… โดยที่… คุณอาจจะ… ไม่ได้ตั้งใจ” นิรันดร์กล่าว “ผม… ผมทนไม่ได้… ผมรู้สึกเจ็บปวด… ที่เห็นเรื่องราวของผม… ถูกนำไปใช้… โดยที่… ผมไม่ได้รับรู้… และ… มันทำให้ผมรู้สึก… เหมือน… ความเสียสละของรุ้ง… มัน… มันไร้ความหมาย…” “นั่นคือเหตุผลที่ผม… ผมส่งอีเมลไปหาคุณอรณิชา… ผมต้องการที่จะ… ผมต้องการที่จะรู้… ว่าทำไม… และ… ผมต้องการที่จะ… ขอความยุติธรรม… ให้กับเรื่องราวของผม… และ… รุ้ง…” พสุธยืนนิ่ง เขาไม่มีคำพูดใดจะกล่าวออกมา เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ระหว่างความจริงและความเข้าใจผิด “ผม… ผมเข้าใจที่คุณรู้สึกครับ” พสุธพูดในที่สุด เสียงของเขาแหบพร่า “ผมเข้าใจความเจ็บปวดที่คุณต้องเจอ… ผมเข้าใจความรู้สึกสูญเสีย… และความรู้สึกผิด…” เขามองไปที่หนังสือ ‘เงาบนปีก’ ในมือ “ผม… ผมคิดว่า… ผมต้องขอโทษคุณจริงๆ ครับ… ผม… ผมไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร… ผม… ผมแค่… ต้องการจะบอกว่า… ผมเสียใจ…”