“นิล… เป็นนักเปียโนครับ” นิรันดร์เริ่มเล่า เรื่องราวของเขาเต็มไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเศร้า “เขาฝันอยากจะเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงระดับโลก ตั้งแต่เด็ก เขาอุทิศชีวิตให้กับการฝึกฝน แต่ชีวิตก็เล่นตลกกับเขา” พสุธตั้งใจฟัง เขาจดบันทึกทุกอย่างลงในสมุด ปากกากำลังขยับอย่างรวดเร็ว “เขาต้องเจอกับความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า” นิรันดร์เล่าต่อ “ทั้งการถูกปฏิเสธจากโรงเรียนดนตรีชั้นนำ การถูกดูแคลนจากคนรอบข้าง และที่สำคัญ… การสูญเสียคนที่เขารักไปอย่างกะทันหัน” พสุธชะงักมือไปชั่วขณะ เขานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวละคร ‘อัคคี’ ในนิยายของเขา “การสูญเสียนั้น… มันเกือบจะทำลายเขาครับ” นิรันดร์กล่าว “เขาคิดจะเลิกเล่นเปียโนไปเลย แต่สุดท้าย… เขาก็ตัดสินใจที่จะใช้ความเจ็บปวดนั้น… เป็นแรงผลักดัน” “เขาเขียนเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่ง… เพลงที่สะท้อนทุกความรู้สึกของเขา… ทั้งความเศร้า ความโกรธ ความหวังที่ริบหรี่” นิรันดร์เล่า “แล้วเขาก็เอาเพลงนั้น… ไปแสดงในงานประกวดเล็กๆ แห่งหนึ่ง…” “แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ” พสุธถามอย่างใจจดใจจ่อ “เขา… ชนะการประกวดครับ” นิรันดร์กล่าว “แต่… ชัยชนะนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เขามีความสุขเท่าที่ควร” “ทำไมล่ะครับ” “เพราะ… เขาได้รู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับคนที่เขารัก… ความจริงที่ทำให้เขาต้องตั้งคำถามกับทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต… รวมถึง… เพลงที่เขาแต่งขึ้นมาด้วย” นิรันดร์พูด น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ “ความจริงอะไรครับ” พสุธถาม “ความจริงที่ว่า… คนที่เขารัก… ไม่เคยเชื่อมั่นในตัวเขาเลย… เขาแค่… ปลอบใจเขาไปวันๆ” นิรันดร์พูด “แล้ว… เพลงที่เขาคิดว่าสะท้อนความรู้สึกของเขา… จริงๆ แล้ว… มันคือการสะท้อน… ความสิ้นหวังของคนรอบข้าง… ที่มองดูเขา… แล้วรู้สึก… เห็นใจ…” พสุธอ้าปากค้าง เขามองนิรันดร์อย่างไม่เชื่อสายตา “แล้ว… ตอนจบของเรื่อง… เป็นอย่างไรครับ” พสุธถาม “นิล… เขาตัดสินใจที่จะเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง… ที่ที่เขาคิดว่าจะสามารถเริ่มต้นใหม่ได้” นิรันดร์เล่า “เขา… ไม่ได้กลับมาอีกเลย” พสุธจมดิ่งลงไปในความคิด เขาพยายามเปรียบเทียบเรื่องราวของนิรันดร์กับเรื่องราวของเขา “เรื่องราวของคุณ… มันเหมือนกับ ‘ปีกบางที่แข็งแกร่ง’ ของผมมากเหลือเกินครับ” พสุธกล่าว “โดยเฉพาะ… ตอนจบ… และความรู้สึกของตัวละครหลัก…” “ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจจะลอกเลียนแบบคุณนะครับ” นิรันดร์ยืนยัน “ผมแค่… ผมแค่อยากจะบอกว่า… ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ… ความรู้สึกของการเป็นนักเขียนที่ทุ่มเททุกอย่าง… แล้วก็… ถูกมองข้าม” “ผมคิดว่า… บางที… เราอาจจะไม่ได้ลอกเลียนแบบกัน” พสุธพูด “แต่… เราอาจจะกำลังมองเห็น… ภาพสะท้อนของกันและกัน… ในเงาของความผิดหวัง…” “ภาพสะท้อน…” นิรันดร์ทวนคำ “ใช่ครับ” พสุธพยักหน้า “เราต่างก็เคยผ่านช่วงเวลาที่สิ้นหวัง… ช่วงเวลาที่คิดว่าตัวเองไม่มีค่า… แล้วเราก็ใช้ประสบการณ์เหล่านั้น… มาสร้างสรรค์ผลงาน… ซึ่งมันก็บังเอิญ… ที่มันออกมาคล้ายกัน…” “ผม… ผมขอโทษนะครับ” นิรันดร์กล่าว “ที่ทำให้คุณต้องลำบากใจ” “ไม่เป็นไรครับ” พสุธตอบ “ผมเข้าใจแล้ว… ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว” เขาหยิบหนังสือ ‘เงาบนปีก’ ขึ้นมา เปิดไปที่หน้าแรก แล้วมองดู ลายเซ็นของ ‘นิลกาฬ’ ที่เขียนด้วยลายมือของนิรันดร์ “ผม… ผมต้องขอโทษคุณเช่นกันครับ” พสุธกล่าว “ที่ทำให้คุณรู้สึกเจ็บปวด” “เราต่างก็มีเส้นทางของตัวเอง” นิรันดร์พูด “แล้ว… ตอนนี้… คุณจะทำยังไงต่อไปครับ” “ผม… ผมจะกลับไปเขียนภาคต่อครับ” พสุธบอก “แต่… ครั้งนี้… ผมจะเขียนมัน… ด้วยความเข้าใจ… ด้วยความเห็นอกเห็นใจ… ต่อทั้งตัวเอง… และต่อ… นักเขียนอีกคนหนึ่ง… ที่เคยเผชิญหน้ากับเงาเดียวกัน…” นิรันดร์มองพสุธด้วยรอยยิ้มบางๆ “ดีแล้ว… ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น” พสุธลุกขึ้นยืน “ผมต้องไปแล้วครับ” “ขอบคุณนะครับ… สำหรับเวลาของคุณ” พสุธกล่าว “เช่นกันครับ” นิรันดร์ตอบ “ขอให้คุณโชคดี… กับเส้นทางนักเขียนของคุณ” พสุธเดินออกจากห้องของนิรันดร์ เขารู้สึกเบาตัวลงอย่างประหลาด ความกดดันที่เคยถาโถมเข้ามา มันคลี่คลายลงไปแล้ว เขาไม่ได้ลอกเลียนแบบใคร… เขาเพียงแค่… สะท้อนประสบการณ์ของตัวเอง… และบังเอิญ… ว่านักเขียนอีกคนหนึ่ง… ก็กำลังสะท้อนประสบการณ์ที่คล้ายคลึงกัน… “ปีกบางที่แข็งแกร่ง…” พสุธพึมพำกับตัวเอง “มันไม่ใช่แค่เรื่องราวของตัวละคร… แต่มันคือเรื่องราวของนักเขียน… และการเดินทางของเขา… ที่ต้องเผชิญหน้ากับเงา… และค้นหาแสงสว่าง… อีกครั้ง…” เขาเดินออกมาจากอพาร์ตเมนต์เก่าๆ นั้น แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องลงมาบนใบหน้าของเขา ราวกับจะปลอบประโลม การเดินทางของเขา… ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง… แต่ครั้งนี้… ด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น… ด้วยปีกที่พร้อมจะโบยบิน… สู่ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่กว่าเดิม…