รพีกลับมาที่ห้องทดลองของเขาอีกครั้ง พร้อมกับพลังใจที่เต็มเปี่ยมขึ้น เขาหยิบเอกสารข้อมูลและตำราต่างๆ ที่เมษาแนะนำมาวางเรียงรายบนโต๊ะทำงาน ท่ามกลางกลิ่นสารเคมีที่คุ้นเคย บัดนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่กลิ่นแห่งความล้มเหลวอีกต่อไป แต่เป็นกลิ่นแห่งการเริ่มต้นใหม่ “เอาล่ะ… มาดูกันซิ ว่าเจ้าสารประหลาดนี่มันคืออะไรกันแน่” รพีพึมพำกับตัวเอง เขาเริ่มทบทวนข้อมูลการทดลองทั้งหมดอีกครั้งอย่างละเอียด พร้อมกับเปรียบเทียบกับเทคนิคใหม่ๆ ที่เมษาแนะนำ หลายวันผ่านไป รพีหมกมุ่นอยู่กับการวิเคราะห์ข้อมูลและทำการทดลองเพิ่มเติม เขาลองปรับเปลี่ยนสภาวะการสกัดสารหลายรูปแบบ ลองใช้ตัวทำละลายที่แตกต่างกัน และที่สำคัญที่สุดคือ เขาเริ่มกระบวนการแยกสารประกอบที่อาจจะเจือปนอยู่ในสารสกัดหลัก “นี่มัน… ยากกว่าที่คิดไว้เยอะเลย” รพีบ่นพึมพำขณะที่เขากำลังพยายามแยกสารประกอบด้วยเทคนิค High-Performance Liquid Chromatography (HPLC) ซึ่งเป็นเทคนิคที่เมษาแนะนำว่าสามารถแยกสารที่มีปริมาณน้อยๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ “แต่ก็ต้องทำให้ได้” เขาบอกตัวเอง “เพื่อความฝันของฉัน… และเพื่อทุกคนที่รอความหวัง” วันแล้ววันเล่าที่ผ่านไป รพีเริ่มเห็นความคืบหน้า เขาเริ่มสามารถแยกสารประกอบบางส่วนออกมาได้ และที่น่าสนใจคือ เขาพบว่าในสารสกัดดั้งเดิมนั้น มีสารประกอบหลักที่เขาสันนิษฐานไว้เพียงประมาณ 60% เท่านั้น ส่วนที่เหลืออีก 40% เป็นสารประกอบอื่นๆ ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน “40% เลยเหรอ? เป็นไปได้ยังไง?” รพีอุทาน เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติที่ซ่อนเร้นอยู่ เขาเริ่มทำการทดสอบฤทธิ์ของสารประกอบที่แยกออกมาแต่ละตัวอย่างละเอียด เริ่มจากสารประกอบหลักที่เขาสนใจ ซึ่งก็พบว่ามันมีฤทธิ์ในการยับยั้งการเติบโตของเซลล์มะเร็งได้จริง ตามทฤษฎีที่เขาคาดการณ์ไว้ “ใช่แล้ว! นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ!” รพีรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เขาแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความสุข แต่เมื่อเขาทำการทดสอบกับสารประกอบอื่นๆ ที่แยกออกมา เขาต้องพบกับความตกตะลึงอีกครั้ง “นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!” รพีพูดเสียงสั่นเครือ สารประกอบตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นสารประกอบที่พบในปริมาณมากถึง 20% ของสารสกัดทั้งหมด กลับมีฤทธิ์ที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้แค่ไม่ยับยั้งการเติบโตของเซลล์มะเร็ง แต่มันกลับกระตุ้นให้เซลล์มะเร็งแบ่งตัวอย่างรวดเร็ว “เป็นไปได้ยังไง… ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” รพีเริ่มสับสนอีกครั้ง เขาตรวจสอบข้อมูลโครงสร้างของสารประกอบตัวนั้นอย่างละเอียด และพบว่ามันเป็นสารประกอบที่พบได้ทั่วไปในพืชบางชนิด แต่ไม่เคยมีรายงานว่ามันมีฤทธิ์กระตุ้นการเติบโตของเซลล์มะเร็งมาก่อน “หรือว่า… สารประกอบตัวนี้มันมีปฏิกิริยาบางอย่างกับสารสกัดหลัก?” รพีเริ่มตั้งสมมติฐาน เขาจึงทำการทดลองอีกครั้ง โดยการนำสารสกัดหลักที่บริสุทธิ์ ผสมกับสารประกอบตัวที่เขาพบว่ามีฤทธิ์กระตุ้นการเติบโตของเซลล์มะเร็ง ในสัดส่วนที่ใกล้เคียงกับที่พบในสารสกัดดั้งเดิม ผลการทดลองที่ออกมา ทำให้รพีแทบยืนไม่อยู่ “นี่มัน… ไม่ใช่แค่กระตุ้น… แต่มัน… มันทำให้เซลล์มะเร็งกลายพันธุ์!” รพีตะโกนเสียงหลง เขามองผลการวิเคราะห์ที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาเบิกกว้าง พบว่าเมื่อสารสกัดหลักผสมกับสารประกอบตัวร้ายในสัดส่วนที่เหมาะสม มันไม่ได้เพียงแค่กระตุ้นการแบ่งตัวของเซลล์มะเร็ง แต่ยังไปเหนี่ยวนำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมในเซลล์มะเร็งเหล่านั้น ทำให้พวกมันมีความดื้อต่อยามากขึ้น และมีศักยภาพในการแพร่กระจายสูงขึ้น “นี่มัน… หายนะชัดๆ!” รพีรู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นสาดใส่หน้า เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่างานวิจัยที่เขาตั้งใจจะช่วยชีวิตผู้คน จะกลายมาเป็นสิ่งที่สามารถสร้างหายนะที่ร้ายแรงยิ่งกว่าได้ เขาค่อยๆ เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรหาศาสตราจารย์สมชาย “อาจารย์ครับ… ผม… ผมเจออะไรบางอย่างที่น่าตกใจมากครับ” รพีพูดเสียงสั่น “มีอะไรเหรอรพี?” เสียงศาสตราจารย์สมชายดังขึ้น “คือ… ในสารสกัดของเรา มันไม่ได้มีแค่สารที่ช่วยยับยั้งมะเร็งครับ แต่มันยังมีสารประกอบอื่นเจือปนอยู่ ซึ่งสารตัวนั้น… มันมีฤทธิ์กระตุ้นการแบ่งตัวของเซลล์มะเร็ง แถมยังทำให้พวกมันกลายพันธุ์ และดื้อยามากขึ้นด้วยครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมไปชั่วขณะ ก่อนที่ศาสตราจารย์สมชายจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ “อะไรนะ! เป็นไปได้อย่างไร? แล้ว… เธอแน่ใจนะ?” “แน่ใจครับอาจารย์ ผมลองทดสอบซ้ำหลายครั้งแล้ว ผลมันเป็นแบบนี้จริงๆ” รพีตอบ “ผมเกือบจะทำลายทุกอย่างเลยนะครับถ้าไม่ได้เมษาช่วยแนะนำ” “เมษา… เพื่อนของเธอคนนั้นเหรอ?” ศาสตราจารย์สมชายถาม “ใช่ครับอาจารย์” “ดีแล้วที่เธอยังไม่หมดหวังและหาทางต่อไป” ศาสตราจารย์สมชายถอนหายใจ “เรื่องนี้มัน… ซับซ้อนจริงๆ รพี เธอได้แจ้งผลการค้นพบนี้แก่ใครบ้างหรือยัง?” “ยังครับอาจารย์ ผมคิดว่าผมควรจะแจ้งอาจารย์ก่อน” รพีตอบ “ดีมาก… ดีมาก” ศาสตราจารย์สมชายพูด “เรื่องนี้เราต้องระมัดระวังให้มาก การค้นพบของเธออาจจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในวงการวิจัยมะเร็ง หรือไม่ก็… อาจจะนำไปสู่ความตื่นตระหนกครั้งใหญ่ได้เช่นกัน” “ผม… ผมไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับงานวิจัยนี้ดีแล้วครับอาจารย์” รพีสารภาพ “ใจเย็นๆ รพี” ศาสตราจารย์สมชายปลอบ “อย่างน้อยที่สุด เธอได้ค้นพบความจริงที่สำคัญ ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์ในการพัฒนายารักษามะเร็งที่ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพมากขึ้นในอนาคต เธออาจจะต้องปรับเป้าหมายของงานวิจัยใหม่ จากเดิมที่ต้องการหายา แต่ตอนนี้เธออาจจะต้องหาทาง ‘กำจัด’ สารประกอบตัวร้ายที่ปะปนอยู่ หรือไม่ก็… หาวิธีที่จะป้องกันไม่ให้มันส่งผลเสีย” รพีหลับตาลง เขาเข้าใจในสิ่งที่อาจารย์สมชายพูด การค้นพบนี้แม้จะน่ากลัว แต่มันก็เป็นความจริงที่ต้องเผชิญ มันคือความจริงที่อาจจะเปลี่ยนทิศทางชีวิตของเขาไปตลอดกาล “ผมเข้าใจแล้วครับอาจารย์” รพีตอบเสียงหนักแน่น “ผมจะลองหาทางออกใหม่ดูครับ” หลังจากวางสาย รพีมองไปรอบๆ ห้องทดลองอีกครั้ง เขาเห็นอุปกรณ์ต่างๆ ที่เคยเป็นเหมือนเพื่อนคู่คิด เห็นกองเอกสารที่เต็มไปด้วยความหวังและความผิดหวัง บัดนี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป ความฝันที่จะเป็นฮีโร่ของเขาอาจจะยังไม่สูญสลายไปเสียทีเดียว แต่เส้นทางที่จะไปถึงฝันนั้น มันกลับวกวนและอันตรายยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้มากนัก เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าตกใจ และต้องหาทางลุกขึ้นสู้อีกครั้ง เพื่อเป้าหมายที่เขาเคยตั้งไว้ แต่ครั้งนี้… เขาต้องเดินอย่างระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม