ตะวันยืนอยู่หน้ากระจกในห้องพักรวมของค่ายพยัคฆ์ทะเล เขากำลังมองดูตัวเองในเงา เห็นรอยฟกช้ำตามร่างกายจากการฝึกซ้อมและจากการชกเมื่อวานนี้ ร่างกายของเขาแกร่งขึ้น แข็งแรงขึ้น แต่จิตใจกลับรู้สึกหนักอึ้ง “ยังคิดมากอยู่อีกเหรอตะวัน?” ศักดิ์เดินเข้ามาพร้อมกับน้ำเย็น “ดื่มหน่อยสิ” ตะวันรับน้ำมาดื่ม “ผมแค่รู้สึกว่ามันเร็วเกินไปครับพี่” “เร็วอะไร? ชนะมาได้ก็ดีแล้วนี่” ศักดิ์นั่งลงข้างๆ “เสี่ยใหญ่เขาเห็นแววตะวัน เขาเลยอยากดันตะวันให้เร็วที่สุด” “แต่ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ” ตะวันเอ่ย “แมตช์ที่แล้วคู่ต่อสู้ผมเหมือนจะเจ็บไม่มาก แต่พอผมชกเข้าเป้า เขากลับล้มพับไปเลย” ศักดิ์หัวเราะ “มวยมันก็แบบนี้แหละตะวัน บางทีคู่ต่อสู้ก็เล่นละครเก่ง” “แล้วเรื่องค่าตัว…” ตะวันลังเล “เสี่ยใหญ่ให้ผมแค่ครึ่งเดียวเอง บอกว่าอีกครึ่งเป็นค่าบริหารค่าย” “อืม… อันนั้นก็ปกติของค่ายใหญ่ๆ เขา” ศักดิ์ตอบ “แต่ตะวันไม่ต้องห่วงหรอก ถือว่าเป็นการลงทุนของค่าย” ตะวันพยักหน้า แต่ในใจยังคงมีความสงสัย เขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนที่บ้านนอก “พรุ่งนี้มีงานใหญ่” ศักดิ์เปลี่ยนเรื่อง “เสี่ยใหญ่จะให้ตะวันไปชกกับ ‘พายุหมุน’ เป็นมวยดัง ค่าตัวแพงมาก ถ้าตะวันชนะได้ ชื่อเสียงตะวันจะดังเป็นพลุแตกเลย” “พายุหมุน?” ตะวันทวนคำ “ผมเคยได้ยินชื่อครับ เขาเก่งมาก” “ใช่” ศักดิ์ยิ้ม “แต่ตะวันก็เก่งเหมือนกัน” วันต่อมา ตะวันเดินทางไปยังสนามมวยที่ใหญ่กว่าเดิมมาก บรรยากาศคึกคักกว่าที่คลองเตยหลายเท่า ผู้คนแต่งตัวหรูหรา นั่งชมการแข่งขันกันอย่างใจจดใจจ่อ “ตะวัน! นี่คือ ‘อภิชาติ’ เจ้าของค่าย ‘กระทิงเหล็ก’ คู่ต่อสู้ของตะวัน” ศักดิ์แนะนำชายรูปร่างล่ำสัน ใบหน้าเจ้าเล่ห์ “เขาเป็นคนดี ไว้ใจได้” ตะวันโค้งคำนับ “สวัสดีครับ” “ยินดีที่ได้รู้จักนะตะวัน” อภิชาติยิ้ม “เห็นว่านายเป็นมวยดาวรุ่ง มาแรง” “ผมก็พยายามเต็มที่ครับ” ตะวันตอบ “ถ้าวันนี้ชนะ ฉันจะให้ค่าตัวนายเพิ่มอีกเท่าตัวเลย” อภิชาติยื่นข้อเสนอ “แต่มีข้อแม้ว่า ถ้าตะวันแพ้ นายต้องเซ็นสัญญามาอยู่กับค่ายฉัน” ตะวันหันไปมองศักดิ์อย่างตกใจ “ไม่ต้องห่วงตะวัน” ศักดิ์กระซิบ “เราชนะแน่” การต่อสู้กับพายุหมุนเป็นไปอย่างดุเดือด พายุหมุนเป็นมวยเดินเก่ง หมัดหนักมาก ตะวันต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีเพื่อเอาตัวรอด เขาอาศัยความเร็วและความคล่องแคล่วในการหลบหลีก และสวนกลับด้วยหมัดแย็บที่แม่นยำ “ตะวัน! เดินเกมช้าๆ อย่ารีบร้อน” ศักดิ์ตะโกนสั่ง “หมัดของพายุหมุนอันตรายมาก” เสี่ยใหญ่พูดกับอภิชาติ “นายแน่ใจนะว่าจะให้ไอ้หนุ่มนี่ชนะ?” “แน่นอน” อภิชาติยิ้มมุมปาก “แผนของเรามันสมบูรณ์แบบ” ในยกสุดท้าย ตะวันเริ่มเสียเปรียบ เขาถูกพายุหมุนรุกไล่จนมุม เขาได้ยินเสียงศักดิ์ตะโกน “ตะวัน! โดนหมัดหนักเลย!” ทันใดนั้นเอง ตะวันก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า เขาพลาดท่าเสียหลัก ทำให้พายุหมุนมีโอกาสปล่อยหมัดหนักเข้าเต็มหน้า “ตูม!” ตะวันล้มลงไปกองกับพื้น กรรมการนับถึงสิบ และตะวันก็เป็นฝ่ายแพ้ไปอย่างคาใจ “เป็นไงบ้าง” หลังการแข่งขัน ศักดิ์เข้ามาถาม ตะวันเดินกะเผลก “ข้อเท้าผมเจ็บมากเลยครับพี่” “หมอนั่นมันเล่นนอกกติกาแน่ๆ” ศักดิ์พูดเสียงขุ่น “ไอ้บ้านั่นมันชั่วร้ายจริงๆ” “ผมไม่เข้าใจ” ตะวันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ทำไมผมถึงแพ้?” “ไม่เป็นไรนะตะวัน” เสี่ยใหญ่เข้ามาตบไหล่ “ถือว่าเป็นประสบการณ์ ครั้งหน้าเอาใหม่” “ผมต้องเซ็นสัญญาให้ค่ายกระทิงเหล็กแล้วเหรอครับ?” ตะวันถามด้วยน้ำเสียงผิดหวัง “ใจเย็นๆ” อภิชาติเดินเข้ามา “ฉันว่าตะวันยังมีโอกาสนะ” “ผมอยากกลับบ้าน” ตะวันพูด “อย่าเพิ่ง” เสี่ยใหญ่กล่าว “เดี๋ยวฉันจะพาไปหาหมอ” ตะวันถูกพาไปที่คลินิกแห่งหนึ่ง หมอตรวจดูข้อเท้าของเขา “โชคดีนะที่ไม่หัก แค่เคล็ดเล็กน้อย” แต่ตะวันรู้ดีว่าไม่ใช่แค่นั้น เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล เมื่อกลับมาถึงค่าย ตะวันก็พบว่าศักดิ์กำลังเก็บข้าวของ “พี่ศักดิ์ จะไปไหนครับ?” “พี่ต้องไปแล้วตะวัน” ศักดิ์ตอบเสียงเศร้า “พี่โดนไล่ออก” “หา! ทำไมครับ?” “ก็เพราะเรื่องของตะวันนั่นแหละ” ศักดิ์อธิบาย “เสี่ยใหญ่เขาโทษพี่ว่าดูแลตะวันไม่ดี ปล่อยให้แพ้” “แล้วเรื่องที่ผมเจ็บล่ะครับ?” “พี่รู้แล้วล่ะว่ามันเป็นการวางแผน” ศักดิ์พูด “เสี่ยใหญ่กับอภิชาติร่วมมือกัน เพื่อให้ตะวันเสียสัญญากับค่ายเรา แล้วไปอยู่กับค่ายเขา” ตะวันยืนนิ่ง อึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ความฝันของเขาที่เคยส่องประกาย บัดนี้กลับมืดมนลงไปถนัดตา เขาถูกหลอก เขาถูกหักหลัง “พี่ขอโทษนะตะวัน” ศักดิ์กล่าว “พี่น่าจะรู้ทันแผนการของพวกมัน” “ไม่เป็นไรครับพี่” ตะวันตอบเสียงเบา “ผมต้องรับผิดชอบตัวเอง” เขามองไปที่กระเป๋าสะพายเก่าๆ ของตัวเอง เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะลุกขึ้นสู้ใหม่ เขาจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เขาสามารถก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุดได้ แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรคและอันตรายก็ตาม เขาจะกลับไปฝึกฝนให้แข็งแกร่งกว่าเดิม แล้ววันหนึ่ง เขาจะกลับมาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเสียไป