เย็นวันนั้น บรรยากาศในบ้านพักตากอากาศค่อนข้างอึมครึมหลังจากเมษาเผชิญหน้ากับมารดาเรื่องกีฬาโต้คลื่น เธอรู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้เป็นแม่ แต่ก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ ที่ว่ามารดาจะสามารถโน้มน้าวบิดาได้ “เมษา” เสียงทุ้มต่ำของบิดา ดังขึ้นเมื่อเมษาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น “แม่เล่าให้พ่อฟังแล้วนะเรื่องที่หนูอยากจะเล่นเซิร์ฟจริงจัง” เมษารู้สึกใจเต้นแรง เธอเดินเข้าไปหาบิดาช้าๆ “ใช่ค่ะพ่อ” “พ่อเข้าใจว่าหนูมีความสุขกับมัน” บิดาถอนหายใจยาว “แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะลูก มันอันตรายมาก แล้วก็... พ่อไม่เห็นผู้หญิงคนไหนที่เขาทำอาชีพนี้ได้เลย” “เมษาไม่ได้จะทำเป็นอาชีพค่ะพ่อ” เมษาแก้ต่างอย่างรวดเร็ว “เมษาแค่อยากจะฝึกฝนตัวเองให้เก่งขึ้น อยากจะไปแข่งทัวร์นาเมนต์ต่างๆ” “แข่งอะไร? แข่งกับผู้ชายเหรอ?” บิดาเลิกคิ้ว “แล้วถ้าเกิดเจ็บตัวขึ้นมาล่ะ? หนูก็รู้ว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงแค่ไหน” “เมษาจะระวังค่ะ” เมษาพูดเสียงหนักแน่น “เมษาจะฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมษาจะเรียนรู้วิธีรับมือกับอันตรายต่างๆ” “มันไม่ใช่แค่เรื่องร่างกายนะเมษา มันคือเรื่องสังคมด้วย” บิดาพูดต่อ “คนอื่นเขาจะมองว่ายังไง? เขาจะหาว่าเราปล่อยลูกสาวให้ทำอะไรที่ไม่เหมาะสม” “เมษาไม่แคร์สายตาคนอื่นค่ะพ่อ” เมษาตอบอย่างไม่ลังเล “ถ้าเมษามั่นใจในสิ่งที่ตัวเองทำ เมษาก็จะทำ” บิดามองหน้าเมษา นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ดี! พ่อชอบที่หนูมีความมั่นใจ แต่ความมั่นใจอย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะ” เมษารอฟังด้วยใจระทึก “หมายความว่ายังไงคะพ่อ?” “พ่อจะให้โอกาสหนู” บิดากล่าว “แต่ไม่ใช่การให้โอกาสแบบปล่อยปละละเลย พ่อจะให้หนูพิสูจน์ตัวเอง” “พิสูจน์ตัวเองยังไงคะ?” เมษากลั้นหายใจถาม “อีกสามเดือนข้างหน้า จะมีการแข่งขันโต้คลื่นระดับเยาวชนที่ภูเก็ต” บิดาพูด “ถ้าหนูสามารถเข้าแข่งขันรายการนี้ได้ และทำผลงานออกมาได้ดีพอสมควร พ่อจะยอมให้หนูเดินหน้าตามความฝันนี้ต่อ” เมษากะพริบตาปริบๆ “ผลงานที่ดีพอสมควร... หมายความว่ายังไงคะ?” “ก็... อย่างน้อยก็ต้องเข้ารอบลึกๆ ได้น่ะ” บิดาตอบ “หรือถ้ามีแมวมองจากสมาคมกีฬาเข้ามาเห็นฝีมือหนูได้ ก็ยิ่งดี” “แล้วถ้าเมษาทำไม่ได้ล่ะคะ?” เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความกังวล “ถ้าทำไม่ได้... ก็ต้องเลิกเล่น” บิดาพูดอย่างเด็ดขาด “แล้วก็กลับมาตั้งใจเรียนหนังสืออย่างเดียว” เมษานิ่งไป เธอไม่เคยคิดว่าบิดาจะยื่นข้อเสนอที่ท้าทายขนาดนี้ให้ แต่เมื่อคิดถึงโอกาสที่ได้รับ เธอก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาทันที “เมษารับคำท้าค่ะพ่อ!” “ดีมาก!” บิดายิ้มอย่างพอใจ “งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หนูต้องฝึกฝนอย่างหนัก ห้ามขี้เกียจ ห้ามอู้เด็ดขาด” “เมษาจะทำค่ะ!” เมษารับคำด้วยความมุ่งมั่น “แม่ก็อยากจะบอกหนูเหมือนกันนะเมษา” คุณปรียากล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “แม่รู้ว่าหนูรักกีฬานี้ แต่แม่ก็ห่วงความปลอดภัยของหนูมากจริงๆ” “เมษาเข้าใจค่ะแม่” เมษารู้สึกซาบซึ้งในความห่วงใยของมารดา “เมษาจะพยายามไม่ให้แม่ผิดหวัง และจะไม่ทำให้แม่ต้องเป็นห่วงมากเกินไปค่ะ” “แล้วเรื่องเรียนล่ะ?” บิดาถามต่อ “หนูจะแบ่งเวลายังไง?” “เมษาจะจัดตารางเวลาให้ดีที่สุดค่ะพ่อ” เมษารับปาก “เมษาจะตื่นเช้ามาซ้อมก่อนไปโรงเรียน แล้วก็กลับมาทบทวนบทเรียนตอนเย็น” “ดีมาก” บิดาพยักหน้า “พ่อเชื่อว่าหนูทำได้” หลังจากนั้น บรรยากาศในบ้านก็กลับมาสดใสอีกครั้ง เมษาเดินกลับเข้าห้องนอนของเธอด้วยหัวใจที่พองโต เธอรู้ดีว่าการแข่งขันที่ภูเก็ตอีกสามเดือนข้างหน้าคือโอกาสทองที่จะทำให้เธอสามารถเดินหน้าตามความฝันได้ เธอเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการแข่งขันโต้คลื่นระดับเยาวชนที่ภูเก็ต เธอพบว่าการแข่งขันนี้เป็นรายการใหญ่ มีนักกีฬาเยาวชนฝีมือดีจากทั่วประเทศเข้าร่วม บางคนเป็นนักกีฬาทีมชาติเยาวชนด้วยซ้ำ “โห... คู่แข่งเยอะเหมือนกันนะเนี่ย” เมษาพึมพำกับตัวเอง “แต่ไม่เป็นไร! เมษาสู้ตาย!” เธอพลิกตัวนอนลงบนเตียง มองเพดานห้องด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความฝัน “อีกสามเดือน... เมษาต้องพร้อม!” เธอหลับตาลง จินตนาการถึงภาพตัวเองกำลังยืนสง่าอยู่บนบอร์ดโต้คลื่น ทะยานไปตามคลื่นลูกใหญ่ เสียงเชียร์กึกก้องจากผู้ชม ภาพเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกมีพลังและแรงผลักดันอย่างมหาศาล “ต้องซ้อมให้หนักกว่าเดิม” เมษาคิดในใจ “ต้องพัฒนาเทคนิคให้มากขึ้น ต้องทำให้ร่างกายแข็งแรงกว่าเดิม” เธอรู้ดีว่าเส้นทางนี้ไม่ง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคที่เข้ามา การได้ยินคำว่า “โอกาส” จากบิดา ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้รับปีกที่ช่วยโอบอุ้มความฝันของเธอให้โบยบินไปได้ไกลกว่าเดิม เธอตัดสินใจที่จะปรึกษา “พี่วิน” นักโต้คลื่นรุ่นพี่ที่เธอรู้จัก เขาเป็นคนในพื้นที่และมีประสบการณ์โต้คลื่นมานาน เธอเชื่อว่าพี่วินจะสามารถให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์แก่เธอได้ “พรุ่งนี้เช้า ต้องไปหาพี่วินแล้ว!” เมษาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เสียงคลื่นที่ได้ยินจากภายนอกหน้าต่างดูเหมือนจะกำลังส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจเธออยู่กลายๆ คำท้าทายจากสายลมที่พัดพาความหวังเข้ามา ทำให้หัวใจดวงน้อยของเมษาเต้นเป็นจังหวะแห่งความมุ่งมั่น