เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เมษาก็ตรงไปที่ชายหาดทันที เธอพบ “พี่วิน” กำลังเตรียมอุปกรณ์โต้คลื่นอยู่ที่หน้าบ้านพักริมทะเล พี่วินเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวคล้ำแดด ดวงตาเป็นประกาย และรอยยิ้มที่เป็นมิตร เขาเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวบ้านในฐานะนักโต้คลื่นฝีมือดีที่มักจะช่วยเหลือและให้คำแนะนำแก่นักโต้คลื่นรุ่นน้องเสมอ “อรุณสวัสดิ์ครับพี่วิน!” เมษาเรียกทักด้วยน้ำเสียงสดใส พี่วินหันมามองเมษา เขายิ้มกว้าง “โอ้โห วันนี้มาเช้าเป็นพิเศษเลยนะเมษา มีอะไรเหรอ?” “เมษาอยากจะขอคำแนะนำจากพี่วินหน่อยค่ะ” เมษาเดินเข้าไปใกล้ “เรื่องการแข่งขันที่ภูเก็ตน่ะค่ะ” “อ๋อ การแข่งขันโต้คลื่นระดับเยาวชนเหรอ? สนใจจะไปแข่งด้วยเหรอ?” พี่วินถามด้วยความสนใจ “ค่ะ! คือ... พ่อเมษาเขาให้โอกาสเมษาได้ไปลองแข่ง แต่มีเงื่อนไขว่าเมษาต้องทำผลงานให้ดีพอสมควร ไม่งั้นก็ต้องเลิกเล่นไปเลย” เมษาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พี่วินฟัง พี่วินพยักหน้าอย่างเข้าใจ “เข้าใจแล้ว แรงกดดันเยอะเหมือนกันนะเนี่ย แต่ก็เป็นโอกาสที่ดีนะเมษา การได้ไปแข่งรายการใหญ่ๆ แบบนั้น จะได้เจอเพื่อนใหม่ๆ ได้เรียนรู้เทคนิคจากคนอื่น แล้วก็จะได้รู้ว่าเรายืนอยู่ตรงไหน” “เมษาก็คิดแบบนั้นค่ะ” เมษาตอบ “แต่เมษายังไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี พี่วินพอจะแนะนำได้ไหมคะว่าเมษาควรจะฝึกอะไรเป็นพิเศษ หรือมีเทคนิคอะไรที่เมษาควรจะให้ความสำคัญ” พี่วินวางอุปกรณ์ลง แล้วเดินไปนั่งที่ม้านั่งริมหาด “แน่นอนอยู่แล้ว! มานั่งก่อนสิ” เมษานั่งลงข้างๆ เขา “ขอบคุณค่ะ” “ก่อนอื่นเลยนะเมษา” พี่วินเริ่มพูด “การแข่งขันโต้คลื่นมันไม่ใช่แค่เรื่องความเร็วหรือความแรงของคลื่น แต่มันคือเรื่องของการอ่านเกม การตัดสินใจ และการแสดงออกบนบอร์ด” “อ่านเกม? หมายถึงอ่านคลื่นเหรอคะ?” เมษาถาม “ใช่แล้ว! การอ่านคลื่นสำคัญมาก เราต้องรู้ว่าคลื่นลูกไหนที่จะพาเราไปได้ไกลที่สุด ลูกไหนที่จะให้คะแนนได้เยอะที่สุด แล้วก็ต้องรู้ว่าจะต้องใช้ทักษะแบบไหนในการเล่นคลื่นลูกนั้น” พี่วินอธิบาย “ส่วนเรื่องการตัดสินใจ ก็คือการที่เราต้องเลือกคลื่น เลือกจังหวะที่จะทำท่าต่างๆ ให้ทันเวลา” “แล้วเรื่องการแสดงออกบนบอร์ดล่ะคะ?” เมษาถามต่อ “ก็คือการใช้เทคนิคต่างๆ บนบอร์ดน่ะสิ” พี่วินหัวเราะเบาๆ “พวกทริกต่างๆ ที่จะทำให้กรรมการประทับใจ พวกการหมุนตัว การกระโดด การพลิกบอร์ด อะไรพวกนี้ ยิ่งเราทำได้หลากหลายและสมบูรณ์แบบเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้คะแนนเยอะ” “แล้วเมษาควรจะเน้นฝึกอะไรเป็นพิเศษคะ?” เมษารู้สึกว่าข้อมูลที่ได้มาเริ่มจะจับต้องได้มากขึ้น “สำหรับผู้หญิงนะ พี่ว่าการเล่นที่เน้นความพลิ้วไหว ความสวยงามของท่าทาง สำคัญมาก” พี่วินกล่าว “แล้วก็ต้องฝึกความแข็งแรงของกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวให้ดี เพราะมันจะช่วยให้เราทรงตัวได้ดีขึ้นเวลาเจอคลื่นแรงๆ” “อ๋อ...” เมษาพยักหน้า “แล้วเรื่องการเลือกบอร์ดล่ะคะ? พี่วินว่าเมษาควรใช้บอร์ดแบบไหนดี?” “ตอนนี้หนูใช้บอร์ดแบบไหนอยู่?” “เป็นบอร์ดสำหรับผู้เริ่มต้นค่ะ ความยาวประมาณ 7 ฟุต” เมษาตอบ “อืม... ถ้าจะไปแข่งจริงจัง อาจจะต้องพิจารณาเปลี่ยนเป็นบอร์ดที่สั้นกว่านี้หน่อย” พี่วินแนะนำ “บอร์ดที่สั้นกว่าจะช่วยให้เราเลี้ยวง่ายขึ้น คล่องตัวมากขึ้น เหมาะกับการทำทริกต่างๆ แต่ถ้ายังไม่คุ้นเคย ก็อาจจะต้องค่อยๆ ปรับตัว” “เมษาจะลองดูค่ะ” เมษาจดบันทึกสิ่งที่พี่วินแนะนำลงในสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัวมาด้วย “แล้วเรื่องน้ำหนักตัวล่ะ?” พี่วินถาม “หนูดูผอมไปหน่อยนะ ถ้าจะให้ดี ต้องเพิ่มมวลกล้ามเนื้ออีกนิด” “เมษาจะพยายามทานอาหารให้มากขึ้นค่ะ” เมษาตอบ “แล้วก็คงต้องหาเวทเทรนนิ่งมาเสริมด้วย” “ดีมาก! การเตรียมตัวที่ดีคือหัวใจสำคัญของความสำเร็จนะ” พี่วินตบไหล่เมษาเบาๆ “จำไว้นะเมษา ว่ากีฬานี้มันคือการเต้นรำกับธรรมชาติ เราต้องเรียนรู้ที่จะสื่อสารกับคลื่น เข้าใจมัน แล้วก็ปล่อยให้มันพาเราไป” “ขอบคุณพี่วินมากจริงๆ ค่ะ” เมษารู้สึกใจเบาหวิวขึ้นมาก “เหมือนได้เปิดโลกทัศน์ใหม่เลย” “ไม่เป็นไรเลย! ถ้ามีอะไรสงสัยอีก ก็มาถามพี่ได้ตลอดนะ” พี่วินยิ้ม “พี่เป็นกำลังใจให้หนูเสมอนะ” เมษามองดูพี่วินที่กำลังก้มลงไปหยิบอุปกรณ์โต้คลื่นอีกครั้ง เธอรู้สึกขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เธอได้พบกับนักกีฬาที่มีประสบการณ์และใจดีเช่นนี้ “ต้องทำให้ได้...” เมษากระซิบกับตัวเองอีกครั้ง “ต้องทำให้พ่อแม่ภูมิใจ ต้องทำให้ทุกคนเห็นว่าผู้หญิงก็ทำได้!” เธอหันไปมองผืนทะเลที่กำลังทอประกายภายใต้แสงแดดอุ่น เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ดึงดูดเธอเข้าหาอย่างไม่อาจต้านทาน เสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งดังเหมือนเสียงปลุกเร้าให้เธอออกไปเผชิญหน้ากับความท้าทายครั้งใหม่ เมื่อเมษากลับมาถึงบ้าน เธอรู้สึกกระตือรือร้นที่จะเริ่มต้นการฝึกซ้อมอย่างจริงจัง เธอรู้ว่าอีกสามเดือนข้างหน้าจะเป็นช่วงเวลาที่เข้มข้นที่สุดในชีวิตของเธอ แต่เธอก็พร้อมแล้วที่จะทุ่มเททุกอย่างที่มี เพื่อไล่ตามความฝันอันยิ่งใหญ่ของเธอให้เป็นจริง