การฝึกซ้อมอันเข้มข้นได้ดำเนินมาถึงช่วงโค้งสุดท้าย ก่อนการแข่งขันชิงแชมป์ระดับประเทศจะเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศภายในแคมป์เก็บตัวเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นของนักกีฬาทุกคน พอใจรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของร่างกายที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด กล้ามเนื้อแขนขวาของเธอที่เคยอ่อนแรง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยพละกำลังที่พร้อมจะระเบิดออกมา การพายของเธอมีความหนักแน่นและสม่ำเสมอมากขึ้น จังหวะการสวิงของไม้พายดูทรงพลังและแม่นยำ "การฝึกซ้อมวันนี้ถือว่าเป็นการทดสอบความพร้อมครั้งสุดท้าย" โค้ชวิชัยประกาศเสียงดังฟังชัด "ผมต้องการเห็นความสมบูรณ์แบบในการประสานงานระหว่างร่างกาย จิตใจ และเรือแคนู" พอใจสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอสัมผัสได้ถึงอะดรีนาลีนที่หลั่งไหลในกระแสเลือด เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบครั้งสำคัญนี้ "จำไว้ว่านี่ไม่ใช่แค่การแข่งขัน" โค้ชวิชัยกล่าวเน้นย้ำ "แต่มันคือการพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง การก้าวข้ามขีดจำกัด และการแสดงให้โลกเห็นว่า ความฝันไม่มีขีดจำกัด" อรทัยที่อยู่ท่ามกลางนักกีฬาคนอื่นๆ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอหันมามองพอใจด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "เธอพร้อมแล้วใช่ไหม พอใจ" อรทัยเอ่ยถาม "ฉันรอที่จะเห็นฝีมือเธออยู่" "แน่นอนค่ะ" พอใจตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "และฉันก็จะทำให้คุณประหลาดใจ" การทดสอบครั้งสุดท้ายเริ่มต้นขึ้น นักกีฬาทุกคนต่างพายด้วยความเต็มกำลัง เสียงพายกระทบน้ำดังเป็นจังหวะที่ทรงพลัง พอใจรู้สึกได้ถึงความสุขที่ได้อยู่บนผืนน้ำ ได้สัมผัสกับสายลมและคลื่น เธอใช้เทคนิคที่ได้ฝึกฝนมาอย่างดี การใช้แรงจากแกนกลางลำตัว การควบคุมจังหวะการพาย และที่สำคัญที่สุด คือการใช้ประโยชน์จากร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นของเธอ "ดีมาก พอใจ!" โค้ชวิชัยตะโกนให้กำลังใจ "รักษาจังหวะไว้!" เธอสามารถรักษาความเร็วและแรงในการพายได้อย่างต่อเนื่อง แม้จะรู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่เธอก็ไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้ "เธอทำได้ดีมากจริงๆ" ธันวาที่คอยสังเกตการณ์อยู่ริมฝั่ง กล่าวชมเชย "ฉันประทับใจในพัฒนาการของเธอจริงๆ" "ขอบคุณ ธันวา" พอใจยิ้มให้ "ฉันรู้สึกแข็งแกร่งขึ้นมาก" เมื่อการทดสอบเสร็จสิ้นลง พอใจรู้สึกถึงความภาคภูมิใจในตัวเอง เธอรู้ว่าเธอได้ทำเต็มที่แล้ว "ผลการทดสอบจะประกาศในวันพรุ่งนี้" โค้ชวิชัยกล่าว "แต่ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร พี่ก็ภูมิใจในตัวเธอมากพอใจ" "ขอบคุณค่ะโค้ช" พอใจกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คืนนั้น พอใจนอนไม่หลับ เธอคิดถึงการเดินทางที่ผ่านมาทั้งหมด ตั้งแต่วันแรกที่เธอเริ่มพายเรือแคนู วันที่ต้องเผชิญกับคำดูถูก วันที่ร่างกายบาดเจ็บ และวันที่ต้องต่อสู้กับความท้อแท้ "ฉันทำได้จริงๆ หรือเปล่า" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะสามารถเป็นตัวแทนทีมชาติได้จริงๆ หรือ" เธอหยิบรูปถ่ายของเธอคู่กับพ่อที่เคยให้กำลังใจเธอเสมอขึ้นมามอง "พ่อคะ หนูทำได้แล้วค่ะ" เธอพูดเบาๆ "หนูจะพยายามทำให้พ่อภูมิใจนะคะ" เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศที่ห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียด นักกีฬาทุกคนมารวมตัวกันเพื่อรอฟังผลการคัดเลือก โค้ชวิชัยเดินเข้ามาพร้อมกับรายชื่อในมือ ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มที่แฝงไปด้วยความสุข "ขอแสดงความยินดีกับนักกีฬาทุกคนที่ผ่านการคัดเลือก" โค้ชวิชัยประกาศ "และผมขอประกาศว่า ตัวแทนทีมชาติไทยในประเภทหญิงเดี่ยวคือ... อรทัย!" เสียงปรบมือดังขึ้น พอใจรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงปรบมือให้กับอรทัย "และตัวแทนทีมชาติไทยในตำแหน่งมือพายที่สอง คือ... พอใจ!" สิ้นเสียงประกาศ ร่างกายของพอใจเหมือนจะลอยขึ้น เธอไม่เชื่อหูตัวเอง "หนู...หนูได้จริงๆ เหรอคะโค้ช" พอใจถามอย่างไม่แน่ใจ "ใช่ พอใจ เธอทำได้แล้ว" โค้ชวิชัยยิ้มกว้าง "เธอได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว" วิลาสินีวิ่งเข้ามากอดเธอแน่น น้ำตาแห่งความดีใจไหลออกมา "ฉันบอกแล้วไง พอใจ ว่าเธอทำได้!" วิลาสินีกล่าวอย่างตื่นเต้น ธันวาเข้ามาตบไหล่เธอเบาๆ "ยินดีด้วยนะ พอใจ เธอสมควรได้รับมัน" อรทัยเดินเข้ามาหาพอใจ ใบหน้าของเธอฉายแววของความยินดีปนความประหลาดใจ "ยินดีด้วยนะ พอใจ" อรทัยยื่นมือมาจับ "ฉันไม่คิดว่าเธอจะทำได้ถึงขนาดนี้" "ขอบคุณค่ะ อรทัย" พอใจจับมืออรทัยตอบ "เราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ" "แน่นอน" อรทัยพยักหน้า "ตอนนี้เราคือทีมเดียวกันแล้ว" พอใจมองดูรายชื่อทีมชาติไทยด้วยความภาคภูมิใจ เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ แต่เธอก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง แสงสว่างปลายอุโมงค์แห่งความหวังได้ปรากฏขึ้นแล้ว เธอได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า ความฝันไม่มีคำว่าจำกัด แม้ร่างกายจะไม่สมบูรณ์ แต่จิตใจที่แข็งแกร่งและความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้ คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด