เสียงเป่านกหวีดของเทรนเนอร์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงโห่ร้องของนักมวยคนอื่นๆ การปะทะกันเมื่อครู่ระหว่างเพชรกับฟ้าจบลงเพียงแค่นั้น เพชรยืนหอบหายใจ ใบหน้าแดงก่ำ มีรอยช้ำจางๆ ที่มุมปากจากการโดนหมัด ดวงตาของเขายังคงฉายแววไม่ยอมแพ้ ถึงแม้ร่างกายจะอ่อนล้าก็ตาม ส่วนฟ้าเองก็ดูสะบักสะบอมไม่แพ้กัน เขายกมือขึ้นกุมท้องที่เพชรเพิ่งจะใช้เข่ากระแทกไปอย่างแรง สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากการเย้ยหยันมาเป็นความประหลาดใจระคนเจ็บปวด "เป็นไงบ้างเพชร" ชัยเดินเข้ามาหา เขามองเพชรด้วยสายตาที่ประเมิน "แกทำได้ดีมาก กล้าหาญ และมีไหวพริบ แต่ความแข็งแรงยังเป็นรองอยู่" เพชรพยักหน้า "ผมรู้ครับ เสียดายที่ผมยังไม่แข็งแรงพอ" "ไม่ต้องเสียใจ" ชัยตบบ่าเพชรเบาๆ "นี่เป็นแค่การซ้อม การเรียนรู้จากความผิดพลาดคือสิ่งสำคัญที่สุด ฟ้า! มานี่หน่อย" ฟ้าเดินโซซัดโซเซเข้ามาหาชัย ใบหน้าของเขาซีดเผือดลง "เจ็บท้องมากเลยครับพี่ชัย" "รู้แล้ว" ชัยตอบ "แต่แกก็ประมาทไปหน่อยนะ เพชรมันอาจจะยังไม่แข็งแรงเท่าแก แต่ลูกเตะเข่าเมื่อกี้ของมันเฉียบขาดมาก ถ้าเป็นบนเวทีจริง อาจจะพลิกเกมได้เลย" ฟ้าพยักหน้าอย่างยอมรับ "ครับ ผมประมาทไปจริงๆ" "เอาล่ะ! การซ้อมวันนี้จบเท่านี้" ชัยประกาศเสียงดัง "ทุกคนกลับไปพักผ่อน พรุ่งนี้เช้ามาซ้อมกันต่อ อย่าลืมว่าเรามีเป้าหมายที่ต้องไปให้ถึง" นักมวยคนอื่นๆ แยกย้ายกันไป เพชรเดินกลับไปยังที่พักรวม เขานั่งลงบนเตียง ถอนหายใจยาว พลางนวดเฟ้นกล้ามเนื้อที่ปวดเมื่อย การชกกับฟ้าในวันนี้สอนบทเรียนสำคัญให้กับเขา ความแข็งแรงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการเป็นนักมวยอาชีพ แต่ไหวพริบและการใช้โอกาสก็สำคัญไม่แพ้กัน "เหนื่อยไหม" เสียงของผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลัง เพชรหันไปมอง พบหญิงสาวคนหนึ่งยืนถือถาดผลไม้อยู่ เธอดูอ่อนโยนและมีรอยยิ้มที่อบอุ่น "ครับ" เพชรตอบ "คุณคือใครครับ" "ฉันชื่อแก้ว เป็นคนดูแลเรื่องอาหารและเครื่องดื่มของค่ายน่ะ" หญิงสาวแนะนำตัว "เห็นเธอซ้อมหนัก เลยเอาผลไม้มาให้หน่อย ทานแล้วจะได้สดชื่น" "ขอบคุณมากครับ คุณแก้ว" เพชรรับถาดผลไม้มาด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างยิ่ง "ไม่ต้องเกรงใจนะ" แก้วยิ้ม "ถ้ามีอะไรอยากได้อีก บอกฉันได้เสมอ" แก้วเดินจากไป ปล่อยให้เพชรอยู่กับความคิดของตัวเอง เขาหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมา กัดลงไปอย่างช้าๆ รสชาติหวานฉ่ำช่วยคลายความเหนื่อยล้าไปได้บ้าง "ซ้อมกับฟ้าเป็นไงบ้าง?" เสียงของนักมวยรุ่นพี่ดังขึ้น เพชรหันไปมอง พบชายร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคาย กำลังยืนมองเขาอยู่ "ก็... ก็ได้เรียนรู้อะไรเยอะครับ" เพชรตอบอย่างระมัดระวัง "ฉันชื่อคม" ชายคนนั้นยื่นมือมา "ฉันเป็นรุ่นพี่ของแกที่นี่ ยินดีที่ได้รู้จัก" เพชรรีบยื่นมือไปจับ "ผมเพชรครับ" "เห็นแกชกกับฟ้าเมื่อกี้" คมพูดพลางยิ้ม "แกทำได้ดีทีเดียว ถึงแม้จะยังขาดแรงปะทะไปบ้าง แต่แกมีความใจสู้ และมีลูกเตะที่น่าสนใจ" "ขอบคุณครับพี่คม" เพชรกล่าว "พรุ่งนี้ฉันจะมาช่วยแกซ้อมนะ" คมเสนอ "แกต้องการการพัฒนาเรื่องพละกำลัง และการออกอาวุธให้หนักหน่วงกว่านี้" "จริงหรือครับ! ผมต้องขอบคุณพี่คมมากครับ" เพชรดีใจอย่างเห็นได้ชัด "ไม่ต้องหรอก" คมโบกมือ "ทุกคนที่นี่ก็เคยผ่านจุดนี้มาก่อน เราต้องช่วยกันพัฒนา" คืนนั้น เพชรหลับไปอย่างมีความสุข เขาได้เรียนรู้จากความผิดพลาด ได้รับกำลังใจจากเพื่อนใหม่ และได้รับโอกาสในการพัฒนาตัวเองอย่างเต็มที่ เขารู้ดีว่าเส้นทางสู่การเป็นแชมป์นั้นยังอีกยาวไกล แต่เขาก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป วันต่อมา เพชรตื่นขึ้นมาพร้อมกับความสดชื่น เขาไปรวมตัวกับนักมวยคนอื่นๆ ที่ลานซ้อม เขารอคอยการฝึกซ้อมกับคมอย่างใจจดใจจ่อ "วันนี้เราจะเน้นการฝึกเพิ่มพละกำลัง และการออกหมัดให้หนักหน่วง" คมประกาศ ขณะที่เพชรกำลังวอร์มอัพร่างกาย "เราจะเริ่มจากการวิ่งรอบค่ายก่อน" คมสั่ง "หลังจากนั้น จะเป็นการฝึกยกเวท และการซ้อมกระสอบทราย" เพชรพยักหน้า เขาเริ่มวิ่งไปพร้อมกับคม สัมผัสได้ถึงอากาศเย็นๆ ยามเช้าที่โอบล้อมร่างกาย "แกเคยฝึกยกเวทมาก่อนไหมเพชร" คมถามขณะวิ่ง "ไม่เคยครับ" เพชรตอบ "ผมเคยแต่ทำงานหนักที่บ้าน" "ดีเลย" คมยิ้ม "นั่นแสดงว่าแกมีความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้ออยู่แล้ว เราแค่ต้องปรับปรุงให้ถูกวิธี" การฝึกยกเวทเป็นไปอย่างหนักหน่วง เพชรไม่เคยเจออะไรที่หนักหน่วงขนาดนี้มาก่อน กล้ามเนื้อทุกส่วนของเขารู้สึกเหมือนจะฉีกขาด แต่เขาก็กัดฟันสู้ เขานึกถึงคำพูดของคมที่ว่า "นี่คือการลงทุนเพื่ออนาคต" หลังจากนั้น พวกเขามาที่กระสอบทราย คมสาธิตการออกหมัดให้เพชรดู "แกต้องใช้แรงจากทั้งลำตัว และสะโพก ส่งน้ำหนักไปที่หมัด อย่าออกแรงแค่แขน" เพชรพยายามเลียนแบบ เขาออกหมัดเข้าใส่กระสอบทราย เสียงดัง "เปรี้ยง! เปรี้ยง!" ดังสนั่น "ดีขึ้นมาก!" คมกล่าวชม "แต่ยังต้องฝึกอีกเยอะ" การฝึกซ้อมดำเนินไปอย่างเข้มข้นตลอดทั้งวัน เพชรรู้สึกเหนื่อยล้าแทบหมดแรง แต่เขาก็มีความสุข เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังพัฒนาขึ้นทุกวัน "วันนี้เป็นวันที่ดี" คมกล่าวขณะที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า "แกทำได้ดีมากเพชร พรุ่งนี้เรามาซ้อมกันต่อ" เพชรพยักหน้า "ขอบคุณครับพี่คม" เขากลับไปยังที่พักรวม อาบน้ำชำระล้างเหงื่อไคล ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง ร่างกายปวดเมื่อยไปหมด แต่จิตใจกลับเบิกบาน เขาได้เรียนรู้บทเรียนอันมีค่า ได้รับกำลังใจจากเพื่อนใหม่ และได้เห็นถึงการพัฒนาของตัวเอง นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่แท้จริง