ท่านประพัฒน์เงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม เขาค่อยๆ เอ่ยคำพูดออกมาอย่างช้าๆ ราวกับกำลังชั่งตวงคำพูดทุกคำ "แกแน่ใจนะภาคิน" ท่านถามเสียงเรียบ "แกแน่ใจจริงๆ เหรอว่าแกต้องการจะเลือกทางนี้?" "ผมแน่ใจครับพ่อ" ภาคินตอบหนักแน่น "ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน... คุณอรุณรัศมีคือคนที่ผมอยากจะใช้ชีวิตอยู่ด้วย" "แต่แกก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้" ท่านประพัฒน์กล่าว "แกเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลเรา... แกต้องสืบทอดธุรกิจ... แกต้องแต่งงานกับคนที่เหมาะสม... ไม่ใช่ผู้หญิงที่... ที่แม่ของแกไม่ยอมรับ" "แม่ของผม... ท่านอาจจะยังไม่เข้าใจ" ภาคินกล่าว "แต่ผมจะทำให้ท่านเข้าใจ" "มันไม่ง่ายอย่างที่แกคิดหรอกภาคิน" ท่านประพัฒน์ถอนหายใจ "แม่แก... ทุ่มเททุกอย่างเพื่อแก... เพื่ออนาคตของแก... แกจะทำลายความหวังของท่านแบบนี้ไม่ได้" "ผมไม่ได้จะทำลายครับพ่อ" ภาคินรีบแย้ง "ผมแค่กำลังจะเลือกทางเดินชีวิตของผมเอง" "ทางเดินที่พ่อกับแม่ปูทางไว้ให้แก... มันคือทางที่ดีที่สุดสำหรับแกแล้ว" ท่านประพัฒน์กล่าว "แกจะมองไม่เห็นมันก็เพราะแกยังเด็กเกินไป" "ผมไม่เด็กแล้วครับพ่อ" ภาคินกล่าว "ผมแต่งงานแล้ว... ผมมีครอบครัวของผมเอง... ผมต้องตัดสินใจเพื่อครอบครัวของผม" "ครอบครัวของแก... คือตระกูลนี้" ท่านประพัฒน์เน้นเสียง "ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดียว" "แต่ความสุขของผม... มันอยู่ที่นั่นครับพ่อ" ภาคินกล่าว "ผมไม่อยากให้พ่อแม่ต้องเสียใจ... แต่ผมก็ไม่อยากเสียคุณอรุณรัศมีไป" ท่านประพัฒน์มองภาคินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "แกกำลังจะบอกว่า... แกพร้อมที่จะแลกทุกอย่าง... เพื่อผู้หญิงคนนี้?" ภาคินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสูดหายใจลึกๆ "ถ้ามันจำเป็น... ผมก็พร้อมครับพ่อ" คำตอบของภาคินทำให้ท่านประพัฒน์เงียบไปอีกครั้ง บรรยากาศในห้องทำงานเต็มไปด้วยความตึงเครียด ท่านประพัฒน์ค่อยๆ หยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาวางลงบนโต๊ะต่อหน้าภาคิน "นี่คือข้อเสนอของพ่อ" ท่านประพัฒน์กล่าว "แกกับอรุณรัศมี... สามารถแต่งงานกันต่อไปได้... แต่มีเงื่อนไข" ภาคินมองเอกสารในมือของบิดา "เงื่อนไขอะไรครับพ่อ" "แกต้องทำตามที่พ่อบอกทุกอย่าง" ท่านประพัฒน์กล่าว "แกต้องพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็นว่าแกเหมาะสมที่จะเป็นทายาทของตระกูลเรา... และแกต้องทำให้แม่แกยอมรับอรุณรัศมีให้ได้" "ผมต้องทำยังไงบ้างครับ" ภาคินถาม "แกต้องกลับไปทำงานในบริษัท... เรียนรู้งานทุกอย่าง... พิสูจน์ว่าแกมีความสามารถ" ท่านประพัฒน์กล่าว "และแกต้องพาอรุณรัศมีไปพบแม่แก... ทำให้ท่านเห็นว่าแกมีความสุขกับเธอจริงๆ" "ถ้าผมทำได้..." ภาคินถาม "พ่อจะยอมรับการแต่งงานของเรา?" "พ่อจะพิจารณาอีกครั้ง" ท่านประพัฒน์ตอบ "แต่แกต้องจำไว้... ถ้าแกทำไม่ได้... แกต้องหย่ากับเธอ" คำพูดนั้นทำให้ภาคินรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น แต่เขาก็รู้ว่านี่คือโอกาสที่ดีที่สุดที่เขาจะได้รับ "ผมตกลงครับพ่อ" ภาคินกล่าว "ผมจะทำทุกอย่าง" ท่านประพัฒน์พยักหน้ารับ "ดี... พ่อหวังว่าแกจะคิดให้รอบคอบแล้วนะ" ภาคินลุกขึ้นยืน "ผมขอตัวครับพ่อ" "เดี๋ยวก่อน" ท่านประพัฒน์เอ่ยห้าม "แกจะไปบอกอรุณรัศมีเรื่องนี้เลยรึเปล่า?" "ผม... ผมอยากจะบอกเธอครับ" ภาคินตอบ "เธอรอผมอยู่" "ไปเถอะ" ท่านประพัฒน์กล่าว "แต่จำไว้... คำพูดของแก... มันมีค่ามากกว่าแค่คำพูด" ภาคินเดินออกจากห้องทำงานของบิดาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจและหนักอึ้ง เขาเดินกลับมาที่ห้องรับแขก เขาเห็นอรุณรัศมียืนรออยู่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "เป็นยังไงบ้างคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ภาคินยิ้มให้เธอ "เรา... เราจะแต่งงานกันต่อไปได้ครับ" อรุณรัศมีเบิกตากว้างด้วยความดีใจ "จริงเหรอคะ?" "จริงครับ" ภาคินพยักหน้า "แต่มีเงื่อนไข" เขาเล่าเรื่องข้อตกลงระหว่างเขากับบิดาให้อรุณรัศมีฟังทั้งหมด อรุณรัศมีฟังด้วยความตั้งใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็มีความหวังฉายอยู่ "ฉัน... ฉันจะช่วยคุณนะคะ" อรุณรัศมีกล่าว "ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณพิสูจน์ตัวเอง... และเพื่อให้แม่ของคุณยอมรับฉัน" ภาคินจับมือของอรุณรัศมีไว้แน่น "ขอบคุณครับคุณอรุณรัศมี... ผมรู้ว่าผมโชคดีแค่ไหนที่มีคุณอยู่เคียงข้าง" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะคะ" ทั้งสองมองหน้ากัน ความเชื่อมั่นและความรักเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของพวกเขา การต่อสู้ครั้งใหญ่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน