ภาคินกวาดสายตาอ่านเอกสารในมือบิดาอย่างละเอียด ข้อเสนอนั้นดูเหมือนจะเปิดทางให้เขาได้ใช้ชีวิตกับอรุณรัศมีต่อไปจริงๆ แต่เงื่อนไขที่ตามมานั้นหนักหนาสาหัสไม่น้อย "ผมต้องกลับไปทำงานในบริษัท... เรียนรู้งานทุกอย่าง... พิสูจน์ตัวเอง... และทำให้แม่ยอมรับคุณอรุณรัศมีให้ได้" ภาคินทวนคำพูดของบิดาเสียงเบา "ถูกต้อง" ท่านประพัฒน์พยักหน้า "แกคิดว่ามันง่ายนักหรือไง ภาคิน การเป็นทายาทตระกูลเรามันไม่ใช่แค่การรับช่วงต่อทรัพย์สิน แต่คือการแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ของตระกูล พ่อกับแม่หวังว่าแกจะเติบโตขึ้นมาเข้าใจและพร้อมที่จะรับผิดชอบในวันนี้... แต่ถ้าแกยังอยากจะมีชีวิตในแบบของแก แกก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าแกมีความสามารถพอที่จะจัดการทุกอย่างได้" "แล้ว... แล้วคุณอรุณรัศมีล่ะครับ" ภาคินเงยหน้าขึ้นถาม "ผมจะต้องทำอะไรกับเธออีกบ้าง" "ข้อตกลงของเราคือแกกับอรุณรัศมีสามารถแต่งงานกันได้" ท่านประพัฒน์กล่าว "นั่นหมายความว่าแกต้องรับผิดชอบเธอในฐานะภรรยาของแก... แต่การที่แม่แกจะยอมรับเธอหรือไม่นั้น มันขึ้นอยู่กับการกระทำของแกเอง... แกต้องทำให้เธอเป็นที่ยอมรับของสังคม... ทำให้เธอมีเกียรติ... และที่สำคัญที่สุด... ทำให้แม่แกเห็นว่าเธอคือคนที่คู่ควรกับแกจริงๆ" ภาคินขมวดคิ้ว "แต่... แม่ของผมไม่เคยเจอคุณอรุณรัศมีเลย" "นั่นคือปัญหาที่แกต้องแก้ไข" ท่านประพัฒน์ตอบ "แกต้องพาเธอไปพบแม่แก... ทำให้แม่แกเห็นในสิ่งที่ดีๆ ที่แกมองเห็นในตัวเธอ... แกต้องแสดงให้แม่แกเห็นว่าการตัดสินใจของแกมีเหตุผล... ไม่ใช่แค่ความหลงชั่วคราว" "ผม... ผมจะพยายามครับพ่อ" ภาคินตอบรับอย่างหนักแน่น แม้จะรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล แต่เขาก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่ออรุณรัศมี "ดี" ท่านประพัฒน์กล่าว "พรุ่งนี้เช้าแกไปรายงานตัวที่บริษัท... พ่อจะให้ตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจ... ซึ่งเป็นตำแหน่งที่แกเคยฝึกงานมาก่อน... แกต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าแกไม่ได้แค่มานั่งเล่น... แต่แกมีความสามารถที่จะเติบโตในสายงานนี้" "ครับพ่อ" ภาคินรับคำ "ส่วนเรื่องบ้าน... พ่อจะให้เวลาแกสองสัปดาห์ในการย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นกับอรุณรัศมี... พ่อต้องการให้แกแสดงความรับผิดชอบต่อเธอ... และให้เธอได้สัมผัสถึงชีวิตในแบบที่เราคาดหวังจากสะใภ้ตระกูลนี้" "ผมเข้าใจครับ" ภาคินกล่าว "แกจำเอาไว้ภาคิน" ท่านประพัฒน์ตบท้าย "นี่คือโอกาสสุดท้ายของแก... ถ้าแกทำให้พ่อผิดหวังอีก... พ่อจะไม่ลังเลที่จะตัดสินใจแทนแก... และการตัดสินใจนั้น... อาจจะไม่ได้ดีกับแก หรืออรุณรัศมีก็ตาม" ภาคินรับรู้ถึงน้ำเสียงที่จริงจังและจริงจังของบิดา เขาก้มหน้าลงมองเอกสารในมืออีกครั้ง ข้อตกลงนี้ไม่ใช่แค่การประนีประนอม แต่เป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ เขาต้องก้าวข้ามผ่านความขัดแย้งในครอบครัว พิสูจน์คุณค่าของตัวเอง และเหนือสิ่งอื่นใด คือต้องรักษาความสัมพันธ์อันมีค่ากับอรุณรัศมีไว้ให้ได้ เมื่อภาคินออกจากห้องทำงานของบิดา เขาก็พบกับอรุณรัศมีที่รออยู่บริเวณโถงทางเดิน เธอมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "เป็นยังไงบ้างคะ" เธอถามเสียงเบา ภาคินเดินเข้าไปหาเธอ ยื่นเอกสารในมือให้อรุณรัศมีดู "พ่อของผม... เขาให้โอกาสเราครับ" อรุณรัศมีรับเอกสารมาอ่านอย่างละเอียด สีหน้าของเธอค่อยๆ คลี่คลายลงเมื่อได้เห็นข้อตกลง "คุณภาคิน... คุณทำได้จริงๆ" "ผมทำเพื่อคุณครับ" ภาคินกล่าว "ผมจะกลับไปทำงานที่บริษัท... และผมจะทำให้แม่ของคุณยอมรับคุณ" "แต่... ฉันกลัวค่ะ" อรุณรัศมีเอ่ย "ฉันกลัวว่าฉันจะไม่ดีพอ... กลัวว่าฉันจะทำให้คุณลำบาก" ภาคินจับมือของอรุณรัศมีไว้แน่น "คุณอรุณรัศมี... คุณไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น" เขาพยายามส่งความมั่นใจให้เธอ "คุณมีค่าในตัวของคุณเอง... และผมรักคุณ... ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหรือดูถูกคุณเด็ดขาด" "แล้ว... แม่ของคุณล่ะคะ" เธอถามด้วยความกังวล "คุณจะบอกท่านว่ายังไง" "ผมจะบอกความจริงทั้งหมด" ภาคินตอบ "ผมจะบอกท่านว่าผมรักคุณ... และผมต้องการจะใช้ชีวิตอยู่กับคุณ... ผมจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่าคุณคือคนที่ใช่สำหรับผม" "แล้วถ้าท่านไม่ยอมรับล่ะคะ" อรุณรัศมีถาม "ผมจะพยายามทำให้ท่านยอมรับ" ภาคินกล่าว "ผมจะทำทุกอย่าง... ผมจะสู้เพื่อความสุขของเรา" อรุณรัศมีมองตาภาคิน เธอเห็นความมุ่งมั่นและจริงจังในแววตาของเขา ความกังวลที่มีอยู่คลายลงไปมาก "ขอบคุณนะคะคุณภาคิน... ขอบคุณที่เชื่อใจฉัน" "ผมเชื่อใจคุณที่สุดในโลกครับ" ภาคินกุมมือเธอไว้แน่น "พรุ่งนี้เช้าผมต้องไปรายงานตัวที่บริษัท... ผมอยากให้คุณไปเป็นกำลังใจให้ผม" "แน่นอนค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" ทั้งสองคนยืนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไป ทั้งความหวัง ความกังวล และความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความขัดแย้งและอุปสรรค ภาคินรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ยังอีกยาวไกล แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เพื่ออนาคตของเขาและอรุณรัศมี