ความเงียบที่ดังมาจากปลายสายโทรศัพท์ทำเอาภาคินใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาได้แต่ยืนนิ่ง มองหน้าอรุณรัศมีที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยความหวั่นใจ "แก... แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นแล้วเหรอภาคิน" ในที่สุด เสียงของคุณหญิงอรทัยก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความไม่เชื่อระคนกับความผิดหวัง "ครับแม่" ภาคินตอบเสียงสั่น "ผมรักเธอครับแม่" "รักเหรอ" คุณหญิงอรทัยหัวเราะในลำคอเบาๆ "แล้วพ่อแกไม่ว่าอะไรเลยเหรอ" "พ่อ... พ่อรับรู้ครับแม่" ภาคินพยายามอธิบาย "และท่านก็ให้โอกาสผม... ผมกำลังจะพิสูจน์ตัวเอง... และทำให้แม่ยอมรับคุณอรุณรัศมี" "พิสูจน์ตัวเอง" คุณหญิงอรทัยทวนคำ "แกคิดว่าแกทำได้จริงๆ เหรอภาคิน" "ผมจะทำให้ดีที่สุดครับแม่" ภาคินยืนยัน "แล้วเมื่อไหร่แกจะพาเธอมาให้แม่เจอ" เสียงของคุณหญิงอรทัยถาม ความตึงเครียดในน้ำเสียงชัดเจน "ผม... ผมอยากจะให้แม่มาหาเราที่บ้านก่อนครับ" ภาคินตัดสินใจ "ผมอยากจะเตรียมตัวให้พร้อม" "มาหาแกที่บ้านเหรอ" คุณหญิงอรทัยกล่าว "แล้วแกมั่นใจเหรอว่าแม่จะอยากไป" "ผม... ผมหวังว่าแม่จะยอมครับ" ภาคินตอบ "ก็ได้" คุณหญิงอรทัยถอนหายใจ "บอกพ่อแกด้วยว่าฉันจะกลับบ้านวันศุกร์นี้... เราจะได้คุยกันเรื่องนี้ให้จบ" หลังจากวางสายภาคินก็หันไปมองอรุณรัศมี "คุณแม่... ท่าน... ท่านไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่" อรุณรัศมีสวมกอดภาคิน "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอปลอบ "อย่างน้อยคุณก็ได้บอกท่านแล้ว" "ผมกลัวคุณอรุณรัศมี" ภาคินสารภาพ "ผมกลัวว่าคุณแม่จะทำอะไรให้คุณไม่สบายใจ" "ฉันจะพยายามอดทนค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "ฉันรู้ว่าคุณพยายามมากแค่ไหน" ภาคินจูบหน้าผากของเธอ "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" วันศุกร์มาถึงอย่างรวดเร็ว ภาคินจัดเตรียมบ้านให้เรียบร้อยที่สุด เขาช่วยอรุณรัศมีเลือกเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่เหมาะสม เขาต้องการให้อรุณรัศมีดูดีที่สุดในสายตาของมารดา เมื่อคุณหญิงอรทัยเดินทางมาถึงบ้าน ภาคินและอรุณรัศมีก็ออกไปต้อนรับ "สวัสดีครับแม่" ภาคินก้มลงกราบ "สวัสดีค่ะคุณหญิง" อรุณรัศมีกล่าวพร้อมกับยกมือไหว้ คุณหญิงอรทัยมองอรุณรัศมีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "นี่คือ... อรุณรัศมี" "ค่ะคุณหญิง" อรุณรัศมีตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง "นั่งสิ" คุณหญิงอรทัยผายมือเชิญ แต่ใบหน้ายังคงบึ้งตึง บรรยากาศในห้องรับแขกเต็มไปด้วยความอึดอัด ภาคินนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างมารดาและภรรยาพยายามเป็นตัวกลางในการสนทนา "แม่ครับ... ผม... ผมอยากให้แม่รู้จักคุณอรุณรัศมีจริงๆ" ภาคินเริ่มต้น "รู้จักเหรอ" คุณหญิงอรทัยกล่าว "ฉันรู้จักแกดีพอแล้วภาคิน... ฉันรู้ว่าแกทำอะไร... และฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแกถึงเลือกผู้หญิงคนนี้" "เพราะผมรักเธอครับแม่" ภาคินตอบอย่างหนักแน่น "เธอคือคนที่ผมอยากจะใช้ชีวิตอยู่ด้วย" "รักเหรอ" คุณหญิงอรทัยหัวเราะอีกครั้ง "ความรักมันกินไม่ได้นะภาคิน... แกต้องคิดถึงอนาคต... ต้องคิดถึงวงศ์ตระกูล" "ผมคิดถึงครับแม่" ภาคินกล่าว "และผมเชื่อว่าคุณอรุณรัศมีก็สามารถเป็นส่วนหนึ่งของวงศ์ตระกูลเราได้" "เป็นไปไม่ได้" คุณหญิงอรทัยสวนกลับทันควัน "เธอมาจากไหน... เธอมีอะไร... แล้วครอบครัวของเธอมีภูมิหลังยังไง" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน "คุณหญิงคะ ดิฉันอาจจะไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวยหรือมีชื่อเสียง... แต่ดิฉันก็มีความตั้งใจที่จะเป็นภรรยาที่ดีของคุณภาคิน... และจะเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ให้ดีที่สุดค่ะ" คุณหญิงอรทัยมองอรุณรัศมีด้วยสายตาที่เย็นชา "คำพูดสวยหรู... แล้วการกระทำล่ะ" "ดิฉันจะพิสูจน์ให้คุณหญิงเห็นเองค่ะ" อรุณรัศมีตอบอย่างมั่นคง "ว่าดิฉันเหมาะสมกับลูกชายของคุณหญิง" ภาคินมองอรุณรัศมีด้วยความภาคภูมิใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าเผชิญหน้ากับมารดาของเขาได้อย่างสงบนิ่งเช่นนี้ "คุณหญิงครับ" ภาคินกล่าว "ผมรู้ว่าคุณแม่เป็นห่วงอนาคตของผม... แต่ผมก็หวังว่าคุณแม่จะเปิดใจให้กับคุณอรุณรัศมี" "เปิดใจเหรอ" คุณหญิงอรทัยถอนหายใจ "มันไม่ง่ายอย่างที่แกคิดหรอกภาคิน" บทสนทนาดำเนินต่อไปอย่างตึงเครียด คุณหญิงอรทัยตั้งคำถามที่เหมือนเป็นการทดสอบอรุณรัศมีตลอดเวลา แต่อรุณรัศมีก็ตอบคำถามทุกอย่างได้อย่างมีไหวพริบและสุภาพ เธอไม่แสดงอาการโกรธหรือไม่พอใจออกมาเลยแม้แต่น้อย ภาคินได้แต่นั่งสังเกตการณ์ เขาเห็นความพยายามของอรุณรัศมี และเริ่มรู้สึกว่ามารดาของเขาอาจจะค่อยๆ เห็นคุณค่าของเธอขึ้นมาบ้าง เมื่อการสนทนาเริ่มจวนจะจบลง คุณหญิงอรทัยก็หันมามองภาคิน "แกบอกว่าจะพิสูจน์ตัวเอง... พ่อแกก็ให้โอกาสแกแล้ว... แล้วแกจะทำอะไรกับเรื่องนี้ต่อ" "ผมจะทำงานอย่างหนักครับแม่" ภาคินตอบ "และผมจะดูแลคุณอรุณรัศมีให้ดีที่สุด" "ดี" คุณหญิงอรทัยพยักหน้า "ถ้าแกทำได้จริง... แม่ก็คงต้องยอมรับ... แต่ถ้าแกทำให้แม่ผิดหวังอีก... แกต้องรับผิดชอบเอง" ภาคินรับรู้ถึงน้ำเสียงที่เริ่มอ่อนลงของคุณหญิงอรทัย เขารู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการยอมรับ และยังมีอีกหลายอุปสรรคที่เขาและอรุณรัศมีต้องเผชิญ แต่ในที่สุด เขาก็รู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยที่สุด มารดาก็เริ่มเปิดใจให้พวกเขา อรุณรัศมียิ้มให้ภาคินเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความผูกพัน ภาคินบีบมือเธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ เขาเชื่อว่าด้วยความรักและความเข้าใจ พวกเขาสามารถผ่านพ้นทุกสิ่งไปได้.