เช้าวันรุ่งขึ้น ภาคินมาถึงบริษัทของครอบครัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาไม่ได้กลับมาที่นี่ในฐานะนักศึกษาฝึกงานอีกแล้ว แต่ในฐานะผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจ ชายหนุ่มสูดหายใจลึกก่อนจะผลักประตูห้องทำงานบิดาเข้าไป "อรุณสวัสดิ์ครับพ่อ" เขาเอ่ยทัก ท่านประพัฒน์เงยหน้าจากกองเอกสาร มองภาคินด้วยสายตาที่ยังคงประเมิน "มาแล้วหรือ" "ครับพ่อ" ภาคินตอบรับ "เข้ามาสิ" ท่านประพัฒน์ผายมือเชิญให้ภาคินนั่งลง "พ่อจะอธิบายเรื่องงานให้ฟัง" หลังจากนั้น ท่านประพัฒน์ก็เริ่มอธิบายโครงสร้างของฝ่ายพัฒนาธุรกิจ ความรับผิดชอบของภาคิน และเป้าหมายที่คาดหวัง ท่านพูดอย่างใจเย็น แต่ทุกคำพูดบ่งบอกถึงความคาดหวังอันสูงลิบ "แกต้องแสดงให้พ่อเห็นว่าแกมีความสามารถจริงๆ" ท่านประพัฒน์กล่าว "ฝ่ายพัฒนาธุรกิจเป็นหัวใจสำคัญในการสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์และบริการใหม่ๆ ของเรา ถ้าแกทำตรงนี้ได้ดี มันจะแสดงให้เห็นว่าแกมีศักยภาพที่จะเติบโตไปเป็นผู้นำในอนาคต" "ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดครับพ่อ" ภาคินรับปาก "ดี" ท่านประพัฒน์พยักหน้า "พ่อจะให้ทีมงานที่ดีที่สุดมาช่วยแก... แต่สุดท้ายแล้ว ความสำเร็จมันขึ้นอยู่กับแกเอง" ภาคินใช้เวลาทั้งวันในการทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่ เขาได้พบกับทีมงานที่บิดาจัดหาให้ หลายคนเป็นรุ่นพี่ที่เขาเคยรู้จักสมัยฝึกงาน บางคนก็เป็นคนใหม่ที่เขาไม่เคยพบมาก่อน บรรยากาศในที่ทำงานแตกต่างจากโลกที่เขาเคยอยู่มาก ที่นี่เต็มไปด้วยการแข่งขัน ความกดดัน และการตัดสินใจที่ต้องใช้ความเฉียบขาด "คุณภาคินครับ" หัวหน้าทีมที่ชื่อคุณนที เข้ามาทักทาย "ผมทีมน่ะครับ ยินดีที่ได้ร่วมงานด้วยครับ" "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณนที" ภาคินยื่นมือไปจับ "ผมภาคินครับ" "คุณภาคินไม่ต้องเกร็งนะครับ" คุณนทีกล่าว "พวกเราพร้อมที่จะสนับสนุนเต็มที่ครับ" "ขอบคุณมากครับ" ภาคินยิ้ม ตลอดทั้งวัน ภาคินทุ่มเทให้กับการเรียนรู้งาน เขาสอบถามข้อมูล ตั้งคำถาม และพยายามทำความเข้าใจในทุกรายละเอียด เขาเห็นว่าอรุณรัศมีไม่ได้มาปรากฏตัวที่บริษัทของเขาในวันนี้ ซึ่งเป็นไปตามที่เขาได้คุยกับเธอไว้แล้ว เขาบอกเธอว่าเขาอยากจะพิสูจน์ตัวเองก่อน เขาอยากให้เธอได้เห็นว่าเขาไม่ใช่แค่ลูกคุณหนูที่ใช้ชีวิตไปวันๆ แต่เขามีความตั้งใจและความสามารถที่จะสร้างอนาคตของตัวเอง ภาคินกลับบ้านในตอนเย็นด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เขาเห็นอรุณรัศมีกำลังจัดดอกไม้ในแจกันอย่างตั้งใจ "กลับมาแล้วเหรอคะ" เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ "ครับ" ภาคินเดินเข้าไปสวมกอดเธอ "วันนี้เหนื่อยมากเลย" "มาค่ะ มานั่งพักก่อน" อรุณรัศมีผละออกจากเขา "เล่าให้ฟังหน่อยว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง" ภาคินนั่งลงข้างเธอ เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในบริษัท การพบปะผู้คนใหม่ๆ และความท้าทายที่เขาต้องเผชิญ อรุณรัศมีตั้งใจฟังอย่างไม่ขาดตอน เธอคอยพยักหน้า หรือถามคำถามที่แสดงถึงความใส่ใจ "ฟังดูแล้วหนักหนานะคะ" เธอสรุปเมื่อภาคินเล่าจบ "ก็ไม่เบาเลยครับ" ภาคินยิ้ม "แต่ผมก็ชอบนะ... มันรู้สึกว่าผมกำลังทำอะไรที่มีความหมาย" "ฉันดีใจที่คุณรู้สึกแบบนั้นค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "ฉันเชื่อว่าคุณทำได้แน่นอน" "แล้วคุณล่ะครับ วันนี้เป็นยังไงบ้าง" ภาคินถามบ้าง "วันนี้ผมบอกให้คุณอยู่บ้านพักผ่อน" "ฉันก็เลยจัดการดูแลสวนของเราให้เรียบร้อยค่ะ" เธอตอบ "แล้วก็ลองหาสูตรอาหารใหม่ๆ มาเตรียมไว้ให้คุณลองทาน" ภาคินมองไปรอบๆ ห้องรับแขก เห็นการจัดดอกไม้ที่สวยงามและบรรยากาศที่อบอุ่น เขาอดคิดถึงคำพูดของบิดาไม่ได้ "แกต้องทำให้แม่แกยอมรับอรุณรัศมีให้ได้" เขาจะทำอย่างไรให้คุณหญิงอรทัยยอมรับผู้หญิงที่มาจากอีกโลกหนึ่งได้ "คุณอรุณรัศมี" ภาคินเอ่ยขึ้น "ผม... ผมต้องพาคุณไปพบแม่ผมเร็วๆ นี้" อรุณรัศมีชะงักเล็กน้อย "ฉันรู้ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ฉันพร้อมเสมอ" "แต่ผมกลัว... กลัวว่าท่านอาจจะไม่..." ภาคินไม่กล้าพูดต่อ "ฉันเข้าใจค่ะ" อรุณรัศมีจับมือเขา "ฉันจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด" "คุณไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าเป็นตัวของคุณเองครับ" ภาคินบีบมือเธอ "นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว" ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ของมารดา "ว่าไงครับแม่" เขาตอบรับ "ภาคิน... เมื่อไหร่จะพาแฟนมาให้แม่เจอ" เสียงของคุณหญิงอรทัยถามอย่างตรงไปตรงมา ภาคินมองไปที่อรุณรัศมี สีหน้าของเขามีความประหลาดใจปนเปกับความกังวล "เอ่อ... แม่ครับ... ผม... ผมมีเรื่องจะบอกแม่ครับ" "ว่ามาสิ" คุณหญิงอรทัยตอบ ภาคินรวบรวมความกล้า "ผม... ผมได้แต่งงานแล้วครับแม่" ความเงียบดังขึ้นจากปลายสาย เป็นความเงียบที่ยาวนานจนภาคินรู้สึกใจหาย "แก... แต่งงานแล้วเหรอภาคิน" ในที่สุดเสียงของคุณหญิงอรทัยก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง "กับใคร" "กับคุณอรุณรัศมีครับแม่" ภาคินตอบหนักแน่น "คนที่ผมรัก"