หลังจากงานเลี้ยงฉลองที่โรงแรมอันหรูหราจบลง ภาคินและอรุณรัศมีก็เดินทางกลับมายังคฤหาสน์หลังงามของตระกูลอรุณรัศมี เสียงอึกทึกครึกโครมจากงานแต่งงานยังคงก้องอยู่ในหูของอรุณรัศมี เธอถอนหายใจยาวเมื่อรถลีมูซีนจอดสนิทหน้าประตูบ้าน แสงไฟสลัวจากโคมไฟรอบสวนส่องให้เห็นความใหญ่โตโอ่อ่าของบ้านหลังนี้ ซึ่งตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนกรงขังเสียมากกว่า "เหนื่อยไหมครับ คุณภรรยา" ภาคินเอ่ยขึ้นพร้อมกับผายมือเชิญให้อรุณรัศมีก้าวลงจากรถ น้ำเสียงเขาดูผ่อนคลายขึ้นกว่าตอนอยู่ในงานมากนัก "นิดหน่อยค่ะ" อรุณรัศมีตอบ พลางเอื้อมมือไปรับมือของภาคิน "คุณล่ะคะ" "ก็ไม่เท่าไหร่" ภาคินยักไหล่ "แค่นั่งยิ้มเป็นคุณชายตลอดทั้งวัน มันก็เมื่อยปากเหมือนกันนะ" อรุณรัศมีหัวเราะเบาๆ "ฉันก็เหมือนกันค่ะ ฉันรู้สึกเหมือนกล้ามเนื้อใบหน้าจะแข็งไปหมดแล้ว" ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน พนักงานในบ้านต่างค้อมหัวทำความเคารพด้วยท่าทีนอบน้อม แต่ในความรู้สึกของอรุณรัศมี มันกลับให้ความรู้สึกอึดอัดมากกว่าปกติ นี่คือบ้านของเธอ แต่ตอนนี้กลับมีใครอีกคนเข้ามาอยู่ร่วมด้วยอย่างเป็นทางการ "คุณอยากดื่มอะไรไหมคะ" อรุณรัศมีถาม ขณะที่เดินนำภาคินไปยังห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา "น้ำเปล่า ชา หรือกาแฟ" "น้ำเปล่าก็ได้ครับ" ภาคินตอบ พลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ที่หุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีเข้มอย่างสบายอารมณ์ "ไม่ต้องลำบากหรอก ถ้ามีคนมาเสิร์ฟให้" อรุณรัศมีเลิกคิ้วนิดๆ "ที่นี่ไม่มีคนคอยเสิร์ฟให้คุณตลอดเวลานะคะ ยกเว้นพวกแม่บ้านที่ทำหน้าที่ของพวกเขา" "อ้าวเหรอ" ภาคินทำเสียงประหลาดใจ "ผมนึกว่าบ้านคุณนี่จะมีคนรับใช้คอยปรนนิบัติพัดวีอย่างกับโรงแรมห้าดาวเสียอีก" "ก็ไม่ใช่เสียทีเดียวค่ะ" อรุณรัศมีเดินไปหยิบขวดน้ำแร่และแก้วมาให้ภาคิน "เรามีแม่บ้านช่วยดูแล แต่พวกเขาก็มีเวลาทำงานของพวกเขา" "เข้าใจแล้วครับ" ภาคินรับแก้วน้ำมาดื่ม "งั้นคืนนี้เราก็ต้องจัดการเรื่องห้องนอนของเราแล้วสินะ" คำถามของภาคินทำให้อรุณรัศมีชะงัก เธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า คืนแรกของการเป็นสามีภรรยาตามกฎหมายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ถึงแม้ว่าพวกเขาจะตกลงกันแล้วว่าจะนอนแยกห้อง แต่การต้องมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงในค่ำคืนแรกมันก็ทำให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "ค่ะ... ฉันเตรียมห้องของคุณไว้แล้ว" อรุณรัศมีตอบเสียงเบา "ห้องที่อยู่ปีกด้านขวาของบ้าน ใกล้กับห้องออกกำลังกาย" "ดีเลย" ภาคินพยักหน้า "แล้วห้องของคุณล่ะ" "อยู่ปีกด้านซ้ายค่ะ ตรงข้ามกับห้องของคุณ" อรุณรัศมีบอก "เราจะได้อยู่ห่างกันพอสมควร" "ดีแล้ว" ภาคินยิ้มมุมปาก "จะได้ไม่มีใครรบกวนการพักผ่อนของอีกฝ่าย" ทั้งสองนั่งคุยกันอีกเล็กน้อย ด้วยบทสนทนาที่ยังคงมีความห่างเหินอยู่บ้าง แต่ก็พยายามที่จะทำให้บรรยากาศดูเป็นกันเองมากขึ้น อรุณรัศมีเริ่มรู้สึกว่าภายใต้ท่าทีสบายๆ และเป็นกันเองของภาคิน เขาก็มีความคิดที่รอบคอบและมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย เขาไม่ได้เป็นคนเอาแต่ใจอย่างที่เธอเคยคิดไว้ "ฉันว่า... ถึงเวลาที่เราควรจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนแล้วนะคะ" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้น "พรุ่งนี้เรายังมีงานที่ต้องทำอีก" "ได้เลย" ภาคินลุกขึ้นยืน "ราตรีสวัสดิ์ครับ คุณอรุณรัศมี" "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณภาคิน" อรุณรัศมีตอบรับ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูจริงใจขึ้นกว่าเดิม เมื่อภาคินเดินจากไป อรุณรัศมีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของเธอ ท่ามกลางความเงียบของคฤหาสน์ เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ในคืนนี้ มันกลับดูว่างเปล่าและเหงาหงอย เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นสวนยามค่ำคืน ดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า "จากนี้ไป ชีวิตของเราจะเป็นอย่างไรต่อไปนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง "การแต่งงานครั้งนี้ มันจะนำพาเราไปสู่จุดไหนกันแน่" ความรู้สึกสับสนปนเปวนเวียนอยู่ในหัวของอรุณรัศมี เธอได้แต่งงานแล้ว ได้มีสามีตามกฎหมาย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่แห่งนี้ ความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินมันช่างแปลกประหลาด ราวกับเป็นข้อตกลงทางธุรกิจมากกว่าการแต่งงานที่เกิดจากความรัก ในขณะเดียวกัน ภาคินก็เดินมาถึงห้องนอนของเขา เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้อย่างเรียบร้อย มันเป็นห้องที่ใหญ่พอสมควร มีเตียงขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่กลางห้อง และมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แต่ถึงกระนั้น ภาคินก็ยังคงรู้สึกไม่คุ้นเคย เขาเดินไปเปิดหน้าต่าง แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด "ชีวิตใหม่สินะ" เขาพูดกับตัวเอง "หวังว่ามันจะไม่น่าเบื่อเกินไป" ภาคินเป็นคนที่ไม่ชอบกฎเกณฑ์มากนัก เขาชอบใช้ชีวิตอย่างอิสระ ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ การแต่งงานครั้งนี้ ถึงแม้จะเป็นไปตามข้อตกลง แต่เขาก็หวังว่ามันจะเปิดโอกาสให้เขาได้ทำอะไรใหม่ๆ ได้บ้าง เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ในห้อง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาเลื่อนดูรายชื่อติดต่อ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ชื่อใครบางคน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก "ฮัลโหล" เสียงปลายสายตอบรับมาอย่างงัวเงีย "ฉันเอง" ภาคินตอบ "นี่มันดึกมากแล้วนะ มีอะไรหรือเปล่า" เสียงนั้นถาม "ก็ไม่มีอะไรมากหรอก" ภาคินตอบ "แค่อยากจะบอกว่า... คืนนี้ฉันต้องนอนที่นี่" "แล้ว... เรื่องของเราล่ะ" เสียงปลายสายถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "ก็คงต้องพักก่อน" ภาคินตอบ "จนกว่าฉันจะจัดการเรื่องนี้เสร็จ" "นายแน่ใจนะ" "แน่ใจ" ภาคินตอบสั้นๆ "ฉันจะติดต่อเธอไปอีกที" เขากดวางสาย แล้วถอนหายใจยาว เขาไม่ชอบการต้องโกหกหรือปิดบังใคร แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีทางเลือก ภาคินลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เขากวาดตามองเสื้อผ้าที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ มันเป็นเสื้อผ้าแนวสุภาพบุรุษที่ถูกเลือกมาอย่างดี แต่ก็ไม่ใช่สไตล์ที่เขาชอบเลย "เอาล่ะ... มาดูกันว่า ชีวิตหลังแต่งงานของฉันจะเป็นอย่างไรต่อไป" เขาพึมพำ พลางหยิบชุดนอนออกมาเปลี่ยน ค่ำคืนแรกของการแต่งงานผ่านไปอย่างเงียบเชียบ สำหรับอรุณรัศมี มันเป็นคืนที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความคิดคำนึง ส่วนสำหรับภาคิน มันก็เป็นเพียงอีกคืนหนึ่งที่เขาต้องปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ใหม่ๆ