หลังจากผ่านไปสองสามวัน ภาคินและอรุณรัศมีก็เริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตคู่ที่แปลกประหลาดของพวกเขาได้มากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ของตัวเอง แต่ก็มีการพบปะพูดคุยกันในตอนเช้าและตอนเย็นตามที่ได้ตกลงไว้ เช้าวันหนึ่ง ขณะที่อรุณรัศมียืนเลือกผลไม้ในห้องครัว แม่บ้านก็เดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้ากังวล "คุณอรุณรัศมีคะ" แม่บ้านกล่าว "เมื่อคืน... เครื่องชงกาแฟเสียค่ะ" "เสียเหรอคะ" อรุณรัศมีเลิกคิ้ว "เสียยังไงคะ" "ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ" แม่บ้านตอบ "เมื่อคืนคุณภาคินเป็นคนใช้คนสุดท้าย แล้วตอนเช้าก็... เปิดไม่ติดเลยค่ะ" อรุณรัศมีนึกย้อนไปถึงเมื่อคืน ภาคินเคยบอกว่าเขาจะลองทำกาแฟทานเองในตอนกลางคืน เพื่อจะได้ไม่รบกวนใคร "คุณภาคินทราบเรื่องนี้หรือยังคะ" อรุณรัศมีถาม "ยังค่ะ ดิฉันกำลังจะเข้าไปบอกท่านค่ะ" แม่บ้านกล่าว "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะเข้าไปเอง" อรุณรัศมีบอก "คุณไปเตรียมอาหารเช้าต่อเถอะค่ะ" อรุณรัศมีเดินไปยังห้องทำงานของภาคินที่อยู่ปีกด้านขวาของบ้าน เธอเคาะประตูเบาๆ "เข้ามาได้" เสียงภาคินดังออกมา อรุณรัศมีเปิดประตูเข้าไป พบภาคินกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน สวมหูฟัง กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ "คุณภาคินคะ" อรุณรัศมีเรียก ภาคินหันมามอง "อ้าว... คุณอรุณรัศมี มีอะไรหรือครับ" "เครื่องชงกาแฟเสียค่ะ" อรุณรัศมีบอก "เมื่อคืนคุณเป็นคนใช้คนสุดท้ายใช่ไหมคะ" ภาคินถอดหูฟังออก "อ๋อ... ใช่ครับ ผมลองทำกาแฟทานนิดหน่อย" "แล้ว... มันเกิดอะไรขึ้นคะ" อรุณรัศมีถาม "แม่บ้านบอกว่ามันเสีย" ภาคินเกาหัวแกรกๆ "อืม... ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ พอดีผมอาจจะ... ทำอะไรผิดพลาดไปนิดหน่อย" "ผิดพลาดนิดหน่อย?" อรุณรัศมีเลิกคิ้ว "มันเสียทั้งเครื่องเลยนะคะ" "เอ่อ... ครับ" ภาคินดูอึกอัก "คืออย่างนี้ครับ ผมกำลังอยากจะลองปรับปรุงรสชาติกาแฟนิดหน่อย ก็เลยลองใส่ส่วนผสมบางอย่างลงไปเพิ่ม" "ส่วนผสมอะไรคะ" อรุณรัศมีถามอย่างสงสัย "ก็... พวกสมุนไพรบางชนิดน่ะครับ ผมกำลังลองศึกษาเรื่องการสกัดกลิ่นและรสชาติ" ภาคินอธิบาย "ผมกะว่าจะเอาไปผสมกับกาแฟจะได้หอมขึ้น" อรุณรัศมีอ้าปากค้าง "คุณ... คุณเอากาแฟไปผสมกับสมุนไพร แล้วคุณก็ใส่ลงไปในเครื่องชงกาแฟเหรอคะ" "ใช่ครับ" ภาคินตอบอย่างภูมิใจ "ผมว่ามันน่าจะออกมาเป็นสูตรกาแฟพิเศษของผมได้" "แล้ว... คุณแน่ใจนะว่ามันเป็นแค่การผสม" อรุณรัศมีถามเสียงแข็ง "หรือว่าคุณเผลอใส่สารเคมีอะไรลงไป" "โอ้โห! ไม่ใช่ครับ!" ภาคินรีบปฏิเสธ "ผมรู้ว่าอะไรควรใส่หรือไม่ควรใส่" "แต่ผลลัพธ์มันคือเครื่องชงกาแฟเสียนะคะ" อรุณรัศมีพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "คุณภาคินคะ คุณทราบไหมว่าเครื่องชงกาแฟนี่ราคาเท่าไหร่" "เอ่อ... ผมก็ไม่ทราบราคาที่แน่ชัดครับ" ภาคินตอบ "แต่ผมจะรับผิดชอบค่าเสียหายเองครับ" "รับผิดชอบ?" อรุณรัศมีหัวเราะอย่างประชดประชัน "คุณจะรับผิดชอบยังไงคะ คุณทำให้มันพังไปแล้ว คุณจะไปซ่อมมันได้เหรอ" "ผมก็จะซื้อเครื่องใหม่ให้ครับ" ภาคินตอบ "หรือถ้าอยากได้รุ่นเดิม ผมก็จะสั่งซื้อให้" "แต่นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินนะคะ คุณภาคิน!" อรุณรัศมีเริ่มหงุดหงิด "คุณควรจะเคารพข้าวของในบ้านนี้ให้มากกว่านี้ คุณทำอะไรตามใจชอบ โดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลย" "ผมบอกแล้วไงว่าผมจะรับผิดชอบ" ภาคินเริ่มเสียงดังขึ้นบ้าง "คุณจะอะไรนักหนาครับ แค่เครื่องชงกาแฟเครื่องเดียว" "แค่นิดเดียว?" อรุณรัศมีถามกลับ "แล้วถ้าวันหนึ่งคุณไปทำลายข้าวของที่มีค่ากว่านี้ล่ะคะ คุณจะบอกว่า 'แค่นิดเดียว' อีกหรือเปล่า" "ผมไม่ใช่นักเลงนะ คุณอรุณรัศมี" ภาคินพูด "ผมรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร" "แต่การกระทำของคุณเมื่อคืน มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าคุณไม่ได้คิดถึงอะไรเลย!" อรุณรัศมีตะคอก "คุณเอาแต่ทำตามใจตัวเอง!" "แล้วคุณล่ะ" ภาคินสวนกลับ "คุณก็เอาแต่ตั้งกฎเกณฑ์นู่นนี่นั่นไปหมด คุณไม่คิดถึงความสุขของผมบ้างเลยเหรอ" "ความสุขของคุณ?" อรุณรัศมีหัวเราะ "ความสุขของคุณคือการไปทำลายข้าวของของคนอื่นเหรอ" "ผมไม่ได้ทำลาย! ผมแค่... ทดลอง!" ภาคินยืนยัน "การทดลองที่ทำให้ข้าวของพัง!" อรุณรัศมีสวนทันควัน "คุณมันเห็นแก่ตัว!" "คุณก็เห็นแก่ตัวเหมือนกัน! คุณไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของผมเลย!" ภาคินตะคอกกลับ บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยดูสงบ กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเสียงตะคอกของทั้งสองคน อรุณรัศมีมองหน้าภาคินด้วยความผิดหวัง เธอไม่คิดว่าเรื่องเล็กน้อยอย่างเครื่องชงกาแฟจะบานปลายกลายเป็นความขัดแย้งใหญ่โตได้ขนาดนี้ "ฉัน... ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว" อรุณรัศมีพูดเสียงสั่น "ฉันจะไปบอกแม่บ้านให้ติดต่อช่างมาดูเครื่องชงกาแฟ" เธอหมุนตัวจะเดินออกจากห้องไป แต่ภาคินก็คว้าแขนเธอไว้ "เดี๋ยวก่อน" ภาคินพูด "อย่าเพิ่งไป" อรุณรัศมีหันกลับมามองเขา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ฉันขอโทษ" ภาคินพูดเสียงเบาลง "ฉันอาจจะ... ใจร้อนไปหน่อย" อรุณรัศมียืนนิ่ง มองเขาด้วยความไม่แน่ใจ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำลายข้าวของ" ภาคินกล่าวต่อ "ผมแค่... อยากลองทำอะไรใหม่ๆ แค่นั้นเอง" "แต่คุณควรจะขออนุญาตก่อนนะคะ" อรุณรัศมีพูด "หรืออย่างน้อยก็ควรจะระมัดระวังให้มากกว่านี้" "ผมเข้าใจแล้วครับ" ภาคินพยักหน้า "ผมจะระมัดระวังให้มากกว่านี้" อรุณรัศมีมองเขาอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "ก็ได้ค่ะ ฉันจะเชื่อคุณ" "ขอบคุณครับ" ภาคินยิ้มบางๆ "งั้น... เรากลับไปคุยกันเรื่องเครื่องชงกาแฟกันต่อดีไหม" "ค่ะ" อรุณรัศมีตอบรับ "แต่ครั้งนี้... เราจะคุยกันด้วยเหตุผลนะคะ" "แน่นอนครับ" ภาคินตอบ "เราจะคุยกันด้วยเหตุผล" ความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ในเช้าวันนั้น ได้กลายเป็นบทเรียนสำคัญสำหรับทั้งสองคน พวกเขาตระหนักดีว่า การใช้ชีวิตร่วมกันภายใต้ข้อตกลงที่แตกต่างกันสุดขั้วนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และหากพวกเขาต้องการที่จะประคับประคองชีวิตคู่ที่เพิ่งเริ่มต้นนี้ให้ไปรอด พวกเขาจะต้องเรียนรู้ที่จะประนีประนอมและสื่อสารกันให้มากขึ้น